สวี่จ้าวกวาดตามองทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางประเมินพวกเขาคร่าว ๆ
เซี่ยซูหลานดูเรียบร้อยสุภาพ ใบหน้าสะอาดสะอ้าน มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนจริงจังและไว้ใจได้
ส่วนเกาจื้อเฉียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีผิวคล้ำ ฝ่ามือด้านหยาบ ทั่วร่างดูเป็นคนขยันขันแข็ง
เมื่อถูกสวี่จ้าวมอง ทั้งคู่ก็ยืดตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยซูหลานเป็นฝ่ายทักก่อน “สวัสดีค่ะ หัวหน้าสวี่”
เกาจื้อเฉียงรีบกล่าวตาม “สวัสดีครับ หัวหน้าสวี่”
สวี่จ้าวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “กลุ่มนักล่าของเราเพิ่งจดทะเบียน ขนาดยังไม่ใหญ่ เรื่องค่าตอบแทนอะไรพวกนั้น จางหวยบอกพวกคุณแล้วใช่ไหม?”
ทั้งคู่ตอบรับพร้อมกัน “บอกแล้วครับ บอกแล้วค่ะ”
สวี่จ้าวแตะกำไลข้อมือเพื่อดูเวลา แล้วถามว่า “ป่านนี้แล้ว พวกคุณจะไปดูฐานของกลุ่มนักล่าตอนนี้เลย หรือค่อยมาเริ่มงานพรุ่งนี้?”
เซี่ยซูหลานถูมือทั้งสองข้างอย่างกระวนกระวาย น้ำเสียงเจือความไม่มั่นใจอยู่บ้าง “ฉันเห็นว่าในข้อเสนอมีที่พักให้ วันนี้ฉันย้ายเข้าไปอยู่หอของกลุ่มได้ไหมคะ?”
สวี่จ้าวมองเซี่ยซูหลานอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “ได้สิ!”
เสื้อผ้าของเซี่ยซูหลานสะอาดสะอ้าน ดูแล้วก็ไม่เหมือนคนที่คืนนี้ไม่มีที่ไป
จางหวยกับเกาจื้อเฉียงยังไม่คิดจะพักที่หอในตอนนี้
จางหวยเช่าห้องเล็ก ๆ อยู่ในเมืองชั้นนอก สัญญาเช่าจะหมดตอนสิ้นเดือนหน้า ส่วนเกาจื้อเฉียงพักอยู่กับจางหวยไปก่อน
ทั้งสี่คนพูดคุยกันมาตลอดทาง ก่อนเดินออกจากลานรับสมัคร
สวี่จ้าวเรียกรถสามล้อไฟฟ้าออกมา จางหวยกับอีกสองคนนั่งอยู่ท้ายรถ จากนั้นทุกคนก็มุ่งหน้าไปยังฐาน