บ่ายวันถัดมา สวี่อี้ช่วยสวี่จ้าวจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล
สวี่จ้าวสวมชุดกันหนาวเรียบร้อย แล้วเดินออกจากโรงพยาบาลเมืองชั้นในพร้อมสวี่อี้ ก่อนจะนำรถสามล้อตีนตะขาบออกมาจากมิติส่วนตัว
สวี่อี้ขับรถสามล้อตีนตะขาบ ส่วนสวี่จ้าวห่อตัวแน่นหนา คลุมผ้าห่มแล้วขดตัวอยู่ท้ายรถ
บนถนนในเมืองชั้นในแทบไม่มีผู้คน ตลอดทางกลับบ้านทั้งสองพบรถกับคนเดินถนนเพียงไม่กี่ราย
สวี่จ้าวเปิดดวงตาข้อมูลขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แล้วพบว่าแทบทั้งหมดเป็นผู้มีพลังพิเศษ
ร้านค้าริมถนนในเมืองชั้นในกว่าครึ่งปิดกิจการไปแล้ว
ตลอดทาง สวี่จ้าวเห็นร้านที่ยังไม่ปิดทำการเพียงห้าร้าน
เมื่อรถสามล้อตีนตะขาบแล่นเข้าสู่เขตเมืองชั้นนอก แทบไม่เห็นใครอยู่ตลอดเส้นทาง ถนนเงียบเหงา เหลือเพียงหิมะหนาทึบที่กองทับถมอยู่บนพื้น
กลับถึงบ้านแล้ว สวี่จ้าวก็ถามสวี่อี้ว่า “พี่ ครั้งนี้ที่ฉันล้างท้องแล้วนอนโรงพยาบาล เสียแต้มไปทั้งหมดเท่าไร?”
เธอรู้ดีว่าในช่วงฤดูหนาวเย็นยะเยือก ค่ารักษาของโรงพยาบาลเมืองชั้นในย่อมไม่ถูกแน่
แต่ถึงอย่างไรก็ต้องถามให้รู้ จะได้คำนวณแต้มที่เหลืออยู่ของครอบครัวได้
สวี่อี้ตอบว่า “ค่ารักษาพยาบาลแพงกว่าปกติห้าเท่า ครั้งนี้เธอนอนรักษาตัว เสียไปสองล้านกว่าแต้ม”
สวี่จ้าวพยักหน้าอย่างเข้าใจ
สองล้านกว่าแต้มยังไม่ถึงกับรับไม่ไหว
ไม่กี่วันก่อนฤดูหนาวเย็นยะเยือกจะมาถึง เธอซื้อผลไม้กับผักไปชุดหนึ่งก็ใช้แต้มไปแล้ว 720,000 แต้ม
ช่วงฤดูหนาวเย็นยะเยือก ราคาสินค้าทุกชนิดพุ่งสูงขึ้นมาก ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้