ดวงตาสวี่อี้เป็นประกาย เขาตบไหล่สวี่จ้าวเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม “น้องสาวฉันนี่เก่งจริง ๆ ถึงกับหาของดีอย่างรากเหล็กกล้ากลายพันธุ์ระดับสองมาได้ด้วย”
เขาเดินไปยังตู้สมุนไพรในห้องรับแขกอย่างอดใจรอไม่ไหว เปิดบานตู้ หยิบมีดกระดูกหมูระดับสามที่วางอยู่ด้านล่าง ขูดรากเหล็กระดับสองออกมาจำนวนหนึ่งแล้วกำไว้ในฝ่ามือ
ตอนนี้สวี่จ้าวใช้มีดกระดูกวัวระดับห้าซึ่งดีกว่าเดิม ส่วนมีดกระดูกหมูระดับสามจึงเก็บไว้ที่บ้านให้คนในครอบครัวใช้
เธอพิงผนังทางเดิน มองสวี่อี้กระตุ้นพลังพิเศษอย่างเงียบ ๆ ขณะสัมผัสสรรพคุณของรากเหล็กระดับสอง
เมื่อเขาสัมผัสเสร็จ พลังรอบกายสลายไป สวี่จ้าวจึงเอ่ยถามว่า “สรรพคุณเป็นยังไงบ้าง?”
สวี่อี้หันมามองเธอแล้วตอบว่า “ฤทธิ์ยามากกว่ารากเหล็กระดับหนึ่งถึงสามเท่าเลย ถ้าฉันเอาสมุนไพรจื่อเจินมาผสมแล้วปรุงเป็นยา หลังจากนี้พอพลังพิเศษของพวกเราเลื่อนระดับ ร่างกายก็จะพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น”
สวี่จ้าวพยักหน้าอย่างพอใจ “ได้เลย! พี่จัดการปรุงตามที่เห็นสมควรได้เลย” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกำชับเสียงเบา “อย่าทำจนดึกดื่นล่ะ พรุ่งนี้เช้ายังต้องไปช่วยฉันแย่งแกนสัตว์อีก”
พูดจบเธอก็กลับห้องไปพักผ่อน
เช้าวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เสียงแจ้งเตือนจากกำไลข้อมือของสวี่จ้าวก็ดังขึ้นตรงเวลา
เธอลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย ก่อนรีบลงบันไดไปเปิดประตูเบาะหลังของรถออฟโรดดัดแปลงที่จอดอยู่ด้านล่าง แล้วเข้าไปนั่ง
ซ่งจือเหวยเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพักผ่อนอยู่ พอได้ยินเสียงก็ลืมตาขึ้นมองแวบหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเป็นสวี่จ้าวแล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง