สวี่จ้าวไม่กล้าหันกลับไปมอง มีแต่ทุ่มสุดตัววิ่งหนีไปข้างหน้า
เจอพื้นดินเรียบ เธอก็เหยียบสเก็ตบอร์ดไฟฟ้าพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว เจอพื้นโคลนเลน ก็รีบเก็บสเก็ตบอร์ดเข้ามิติส่วนตัว แล้วทุ่มเท้าทุ่มแรงวิ่งสุดชีวิต
คนที่เดินผ่านไปมาเห็นสวี่จ้าววิ่งหนีตายแบบนั้น ก็รู้ว่าเกิดเรื่องแน่ พากันหันหลังเตลิดหนีกลับ
ไม่นาน เจ็ดแปดคนก็วิ่งตามหลังเธอมาด้วยกัน
มีสองคนที่วิ่งแซงหน้าสวี่จ้าวไปได้ วิ่งเร็วกว่าเธอที่เหยียบสเก็ตบอร์ดไฟฟ้าเสียอีก
ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาประกบเคียงข้างสวี่จ้าว แล้วตะโกนถามด้วยความตื่นตระหนก “ข้างหลังมีอะไร?”
สวี่จ้าววิ่งจนหายใจไม่ทัน รีบกระชากเสียงตอบสั้นๆ “มีอันตราย!”
จากนั้นก็วิ่งหน้าตั้งต่อไป
ด้านหลังมีเสียงกอหญ้าซ่าๆ ดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด “อ๊า——”
เสียงกรีดร้องดังอยู่แค่ชั่วครู่ ก็เงียบหายไปในทันที
พอได้ยินเสียงกรีดร้องนั้น สวี่จ้าวก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น
เธอหยิบสเปรย์ดอกไม้กลิ่นจางออกมาจากมิติส่วนตัว ฉีดรอบตัวเองรอบหนึ่งก่อน แล้วก็ฉีดให้ชายที่วิ่งอยู่ข้างๆ สองสามพ่น
“แยกกันวิ่ง!” พูดจบ เธอก็เลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ หนีตายทันที
ที่สวี่จ้าวยอมฉีดสเปรย์ให้เขา ก็เพราะไม่อยากให้คนนี้วิ่งตามเธอมา
สเปรย์ดอกไม้กลิ่นจางใช้ได้แค่กลบกลิ่นคน ถ้าข้างๆ ยังมีคนที่ไม่ได้กลบกลิ่น ฉีดไปก็เปล่าประโยชน์
ชายคนนั้นก็รู้กาลเทศะดี หันไปวิ่งอีกทางหนึ่ง
สวี่จ้าววิ่งหน้าตลอดทาง จนในที่สุดก็มาถึงนอกเขตชั้นหนึ่งป่าเก็บของ ระหว่างทางเสียงกรีดร้องดังไม่ขาดสาย ยิ่งดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ