“ดีมาก ตอนนี้พวกเธอสองคนไปช่วยงานพี่ซูหลานได้แล้ว ไม่มีปัญหาแน่นอน”
สวี่จ้าวหยิบถุงใส่เนื้อแห้งออกมาจากมิติส่วนตัว คุ้ยห่อปลาแห้งห่อหนึ่งแล้วโยนลงบนโต๊ะ
“นี่เป็นรางวัลของพวกเธอ ตั้งใจทำงานล่ะ”
ทั้งสามคนของเซี่ยซูหลานมองปลาแห้งด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะพูดพร้อมกันว่า “ขอบคุณค่ะ หัวหน้ากลุ่ม”
หลังสวี่จ้าวออกจากฐานกลุ่มนักล่าเซี่ยงหยาง เซี่ยซูหลานก็เดินไปหยิบปลาแห้งห่อหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา
ปลาแห้งทั้งห่อหนักราว 3 ชั่ง เนื้อปลาหั่นและย่างสุกแล้ว กินได้ทันที
เซี่ยซูหลานฉีกห่อ หยิบเนื้อปลาออกมาสองชิ้น แล้วกำชับฟางหนิงว่า “คืนนี้เรากินกันสองชิ้นนะ หั่นให้ละเอียดแล้วเอาไปต้มรวมกับข้าวต้มหญ้า”
ฟางหนิงรับปลาแห้งมา ยิ้มหน้าบานพลางพยักหน้า “ได้เลยค่ะ พี่ซูหลาน”
ปลาแห้งหมักและย่างเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว พอต้มรวมกับข้าวต้มหญ้า รสชาติก็อร่อยกลมกล่อมมาก
ฟางหนิงซดข้าวต้มไปสองชามใหญ่ ลูบท้องแล้วถอนใจ “ชีวิตแบบนี้ดีจริง ๆ”
ทุกวันได้กินข้าวต้มหญ้าผสมข้าวหักกับเมล็ดหญ้า บางครั้งยังมีเนื้อให้กินด้วย ชีวิตแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยกล้าฝันถึงมาก่อน
ตอนอยู่เขตเพิงพัก ต้องอาศัยอยู่ใต้การควบคุมของแม่เลี้ยง วันไหนได้กินจนอิ่มครึ่งท้องก็นับว่าแม่เลี้ยงเมตตาแล้ว
อาหารที่เก็บมาได้ในป่าเก็บของเขตชั้นหนึ่งแต่ละวันมีไม่มาก เธอต้องหอบกลับบ้านทั้งหมด หากวันไหนเอาอาหารกลับบ้านได้น้อย ก็จะถูกแม่เลี้ยงทุบตีอย่างหนัก
เกาจื้อเฉียงรับคำ “ใช่เลย! ชีวิตแบบนี้ดีจริง ๆ แต่วันไหนถึงจะได้เงินเดือนนะ? ผมอยากไปซื้อของจำเป็นส่งให้พ่อแม่”