หลีอวิ๋นตั่วเห็นว่าตู้แช่ในบ้านเริ่มไม่พอใช้แล้ว จึงพูดขึ้นระหว่างกินมื้อค่ำกันทั้งครอบครัวว่า “พรุ่งนี้ฉันจะไปหาซื้อตู้แช่มือสองมาอีกสักเครื่อง เครื่องที่ซื้อคราวก่อนใส่ของไม่พอมานานแล้ว”
สวี่จ้าวพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของย่า ก่อนจะนึกถึงห้องเย็นของบ้านมู่หลิงขึ้นมาได้ จึงเสนอว่า “ไม่งั้นเราจ้างคนมาทำห้องเย็นในคลังใต้ดินกันไหม?”
สวี่กั่งที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ข้าง ๆ ตาเป็นประกาย เขากลืนข้าวในปากลงแล้วพูดว่า “ความคิดนี้ไม่เลว ไม่ต้องจ้างคนหรอก พรุ่งนี้เธอพาฉันเข้าเมืองไปซื้อวัสดุให้ครบ แล้วเราทำห้องเย็นใต้ดินกันเอง”
เขามีฝีมือสร้างห้องเย็นอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปจ้างคนอื่น
สวี่จ้าวยิ้มแล้วตอบตกลง “ได้”
วันรุ่งขึ้น หลังทั้งครอบครัวกินมื้อเช้าเสร็จ สวี่จ้าวก็ขับรถพาสวี่กั่งไปยังย่านในเมืองชั้นนอก
ทั้งสองไปตลาดมือสองตามที่สวี่กั่งบอก ได้เครื่องอัดทำความเย็น พัดลมทำความเย็น ท่อทองแดง และวัสดุอื่น ๆ มาหลายอย่าง
เมื่อซื้อวัสดุทำความเย็นครบแล้ว ทั้งคู่ก็ไปร้านวัสดุก่อสร้างต่อ เพื่อซื้อปูนซีเมนต์ อิฐ ฉนวนกันความร้อน และแผ่นเหล็กทั่วไป
ค่าวัสดุทั้งหมดนี้สวี่จ้าวเป็นคนจ่ายด้วยแต้ม
ตอนนี้ไม่ใช่แค่สวี่อี้ที่แบ่งแต้มส่วนใหญ่ให้เธอหลังขายยากับขี้ผึ้งยาได้
แต้มที่หลีอวิ๋นตั่วและสวี่กั่งได้จากการตั้งแผงขายผักดองกับเนื้อแห้ง พวกเขาจะแบ่งส่วนหนึ่งไว้ใช้ในบ้าน อีกส่วนเก็บเป็นค่าเล่าเรียนของสวี่อวิ้น ส่วนที่เหลือก็โอนให้สวี่จ้าวเช่นกัน