ฉินเจิงหมอบอยู่เหนือประตู เงียบรอให้ศัตรูเดินเข้ามาหา
ในสมรภูมิแดนพายุ ปกติจุดชิงธงกลางสนามจะเป็นจุดแรกที่เกิดการปะทะ ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน
“อีเตี้ยนจิ้ยเจาถูกสังหารโดย หล่อที่สุดในสนาม”
“ฝ่ายแดง: หล่อที่สุดในสนาม ได้เลือดแรก”
“หล่อที่สุดในสนามถูกสังหารโดย ปู้เซียงจิ้นปู้”
“ฉันรักบ้านฉันถูกสังหารโดย หมูทอดซอสส้ม”
“หมูทอดซอสส้มถูกสังหารโดย ตาพันลี้”
……
ข้อความแจ้งเตือนจากสมรภูมิเด้งขึ้นมามากมาย จากนั้นช่องแชทของฝ่ายน้ำเงินก็เริ่มคึกคักขึ้นทันที
อีเตี้ยนจิ้ยเจา: “ฮอว์กอายขยะเอ๊ย แย่งคิลเก่งจริง ๆ หลบอยู่ข้างหลัง ไม่ยอมยิงสักนัด เอาแต่เล็ง รอจนฉันยิงเสือฟันดาบจนปางตายแล้วค่อยมาเก็บคิล”
ปู้เซียงจิ้นปู้: “หึ ๆ สถิติฉัน 1/0 คนที่แจกเลือดแรกยังมาหัวเราะเยาะคนอื่นอีกเหรอ”
ฉันรักบ้านฉัน: “ฮอว์กอายตัวนี้มีปัญหาจริง ๆ ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำดาเมจได้แค่จากการยิงนัดเดียว ไม่ได้ทำอะไรเลย……”
ปู้เซียงจิ้นปู้: “ขยะ ตัวเองห่วยก็โทษคนอื่นสิ ถ้าแน่จริงก็ฆ่าเองเลย ไม่มีใครขวางสักหน่อย”
ปู้เซียงจิ้นปู้: “ยังจะมาว่าฉันอีก ดูเมชาสองบิตัวนั้นสิ ไม่มีสถิติอะไรเลย เป็นศูนย์หมด”
ฉินเจิงขมวดคิ้ว ทำไมเรื่องถึงวกมาเข้าตัวเขาอีกแล้ว?
สายฝนเก่าแห่งยุทธภพ: “เล่นของตัวเองให้ดีก่อนเถอะ”
ปู้เซียงจิ้นปู้: “โอ๊ย ยังจะมาว่าฉันอีก! ตัวเองเป็นยังไงไม่รู้ตัวหรือไง?”
ปู้เซียงจิ้นปู้: “ตกลงใครกันแน่ที่เป็นตัวถ่วง?”
ปู้เซียงจิ้นปู้: “ตัวเองไม่ได้เรื่อง ยังลากเมชาเชียนจีอีกตัวมายืนเหม่อด้วย สนามรบแนวหน้าขาดคนไปสองคนเลย!”