เพราะหลับไปเต็มหนึ่งเดือน เสานั่วจึงนอนไม่ค่อยหลับแล้ว เลยคิดจะออกไปสำรวจแผนที่ใหม่สักหน่อย
ถึงจะรู้ว่าที่นี่เป็นป่าฝนเขตร้อน แต่นอกจากบริเวณนี้แล้ว นั่วหน่วนยังไม่เคยออกไปดูที่ไกล ๆ เลย
คิดดูแล้วตัวเองก็เป็นงูพิษ นอกจากงูจงอางก็แทบไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ แถมยังมีไคล์อยู่ด้วย นางจึงตัดสินใจออกไปผจญภัยสักครั้ง
นางบอกแผนนี้กับไคล์
“ฟ่อ ๆ เจ้าอยากไปกับเราหรือเปล่า?”
ไคล์พยักหน้าแน่นอนอยู่แล้ว การได้อยู่กับนั่วหน่วนตอนที่นางตื่น เขาปรารถนาเช่นนั้นแทบแย่
ดังนั้น หลังจากพักผ่อนในโพรงไม้หนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นพวกนางก็ออกเดินทาง เสานั่วพาไคล์เลื้อยไปตามลำธาร ทิวทัศน์ตลอดทางไม่ต่างจากบริเวณที่พวกนางอาศัยอยู่เท่าไรนัก มีแต่ต้นไม้สูงใหญ่กับป่ารกเตี้ย ๆ
ระหว่างทาง เสานั่วได้พบงูเขียวหางไหม้ที่เป็นชนิดเดียวกับนางด้วย แต่อีกฝ่ายเป็นสีเขียว เสานั่วจ้องมองอยู่นาน พูดตามตรง นางคิดว่าสีเขียวนี้สวยจริง ๆ ไม่ใช่แค่สวย แต่ยังมีประโยชน์มากด้วย แค่เลื้อยไปเกาะบนใบไม้สีเขียวสักใบ ก็แทบไม่มีใครสังเกตเห็น
ไม่เหมือนนางที่เป็นสีฟ้า สีนี้พรางตัวได้ยากมาก
นางเลื้อยไปทางงูเขียวหางไหม้สีเขียว ตั้งใจจะทักทาย แต่อีกฝ่ายพอเห็นนางก็ทำราวกับเห็นผี รีบเลื้อยหนีไปอย่างรวดเร็ว
เสานั่วหันกลับไปมองไคล์ที่มีสีหน้าเรียบเฉย แล้วก็ได้แต่ล้มเลิกความตั้งใจ
“ฟ่อ ๆ ๆ เราไปกันต่อเถอะ เขาคงไม่อยากทักทายพวกเราหรอก”