ไคล์กลับมาจากข้างนอก หอบหอยเชลล์และหอยเม่นที่เสานั่วชอบมา เปิดเปลือกให้ง่ายดาย แล้วใช้หนวดป้อนเข้าปากเสานั่ว
เสานั่วมองหนวดดูดบนหนวดนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกไม่กล้ามองตรงๆ
ตั้งแต่วันนั้นมา ไม่ว่าไคล์จะพันตัวนาง หรือลูบไล้นาง หรือเอาอาหารมาให้ ก็ใช้หนวดเส้นนั้นตลอด
หนวดเส้นนั้นสำหรับหมึกยักษ์แล้ว ถือว่าไม่ธรรมดาจริงๆ
ใครจะไปรู้ว่าไคล์คิดวิธีแบบนั้นขึ้นมาได้ยังไง
หลังจากนั้น ภายใต้การขัดขืนอย่างรุนแรงของนาง ไคล์ถึงได้ลดความถี่ลง
ตั้งแต่วันนั้นมา นางไม่เห็นหมึกน้อยฟ้าน้ำเงินอีกเลย คิดว่าเขาคงยอมแพ้และจากไปแล้ว
แบบนี้ก็ดีแล้วสิ ต่างคนต่างใช้ชีวิต แดนทะเลลึกเงียบสงบ ไม่มีการรบกวน นี่คือสภาวะที่สบายใจที่สุดแล้ว
แต่ไม่คิดว่าหมึกน้อยฟ้าน้ำเงินจะไม่คิดแบบนั้น
เสานั่วอยู่ในรังจนเบื่อจริงๆ ก้นทะเลอันลึกลับมืดมนทั้งวันทั้งคืน รอบข้างมีเพียงน้ำทะเลอันเงียบงันและโขดหินนิ่งเฉย
ฉากซ้ำซากวันแล้ววันเล่าทำให้นางหงุดหงิดใจ ยิ่งไม่คิดจะสนใจไคล์จอมมัวเมากาม ดังนั้นพอไคล์หลับอยู่ในรัง นางจึงแอบหนีออกมาจากใต้ท้องของเขา
นางอุ้มตะกร้าใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยทองคำแท่ง ไข่มุก และคริสตัล แล้วจงใจไปหยุดอยู่หน้าเปลือกหอยกล้องตรงปากถ้ำ โชว์ของอย่างเงียบๆ
แสงมุกอันละเอียดประกายวับวาวในน้ำทะเลมืดมน แสงระยิบระยับนั้นยิ่งทำให้ร่างเล็กๆ ของนางดูน่ารักเป็นพิเศษ
คนในห้องไลฟ์สดมองเจ้าหมึกน้อยที่กอดทองคำแท่งไว้ในอ้อมหนวดแล้วแกว่งไปมา ต่างพากันเคลิ้มไปกับความน่ารัก
“ว้าว ตะกร้าเต็มไปด้วยทองคำแท่งและไข่มุก”
“ฉันสงสัยอย่างแรงว่านั่วหน่วนจงใจอวดรวยต่อหน้าเลย”
“อิจฉาจนร้องไห้”
“เปรี้ยวไปหมดเลย เปรี้ยวไปหมดเลย”
ถึงจะมองไม่เห็นข้อความวิ่งในห้องไลฟ์สด แต่เสานั่วก็พอจะจินตนาการได้ว่าตอนนี้ข้อความวิ่งในห้องไลฟ์สดจะเป็นอย่างไร