ใต้ลำคอที่นางรัดไว้ ดูเหมือนจะมีเลือดไหลเวียนพลุ่งพล่านอยู่ภายใน
แววตาของนางเปี่ยมด้วยความยินดี จ้องมองไคล์ไม่วางตา “ซี้ซี้ซี้ ไคล์ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
นางรีบคลายหางที่รัดคอไคล์ออก แล้วใช้หางจิ้มไปตามร่างกายเขาเบา ๆ พบว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา ร่างของไคล์อ่อนนุ่มลงอย่างแท้จริง
นางรีบเลื้อยไปตรวจดูบริเวณท้องของเขา แผลที่เคยมีเลือดสีดำซึมออกมาหายไปจนหมดแล้ว
อีกทั้งรอยเขี้ยวที่ถูกงูเห่าพงอีกตัวกัดไว้ก็หยุดเลือดแล้วเช่นกัน
นางพลันเข้าใจขึ้นมา ไคล์เป็นถึงงูจงอาง ในร่างของเขาย่อมมีเซรุ่มต้านพิษงูจงอางอยู่แน่นอน
เป็นอย่างที่คิด เมื่อครู่เพราะได้รับพิษเข้าไปมากเกินไปในคราวเดียว ร่างกายของเขาจึงต้องใช้เวลาตอบสนอง
ตอนนี้พิษถูกกำจัดไปหมดแล้ว ไคล์คงจะฟื้นขึ้นมาในไม่ช้า
นั่วหน่วนมองเขาอย่างคาดหวัง ใช้ศีรษะพันรอบคางของไคล์ไว้
“ซี้ซี้ซี้ ไคล์ รีบตื่นขึ้นมาเถอะ อย่าทำให้ข้าตกใจอีกเลย”
ไคล์ค่อย ๆ ลืมรูม่านตาแนวตั้งขึ้น มองนั่วหน่วนผู้มีเกล็ดสีน้ำเงินเข้ม ก่อนจะฝืนถูไถตอบนางเบา ๆ
“ซี้ซี้ ข้าไม่เป็นไร แค่หมดแรงเท่านั้น”
เขาเพียงหมดแรงจริง ๆ พิษของงูชนิดเดียวกันฆ่าเขาไม่ได้หรอก เพียงแต่ท้องได้รับบาดเจ็บ อาจต้องพักรักษาตัวอยู่ในรังสักระยะ แต่เขาไม่มีทางตาย และยิ่งไม่มีทางจากนั่วหน่วนไป
เขาไม่มีทางตายอยู่แล้ว หากเขาตายไป นั่วหน่วนจะทำอย่างไร? หากงูเขียวหางไหม้ตัวที่ชื่อเสี่ยวชิงกลับมาอีก แล้วแย่งนั่วหน่วนไป เขาคงตายตาไม่หลับ
เมื่อนึกถึงคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ รูม่านตาแนวตั้งของไคล์ก็เปี่ยมด้วยความยินดีและความคาดหวัง
“ซี้ นั่วหน่วน เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะยอมเป็นคู่ครองของข้าแล้ว”