ช่วงที่นางสิ้นหวัง คิดว่าคงถูกคาบกลับเข้ารังอีกครั้ง ไคล์กลับคาบนางวิ่งลงจากเขาไป
หืม?
หรือไคล์จะสำนึกขึ้นมาได้ คิดจะส่งนางกลับคืนแล้ว?
ไคล์เคลื่อนที่รวดเร็วยิ่ง วิ่งห้อตะบึงไปตามป่าเขา ฝ่าป่าทึบและลำธารบนภูเขา ราวกับสายลมพัดผ่านโดยไม่ส่งเสียงใด ๆ
เสานั่วอดชื่นชมไม่ได้
มีเพียงยอดฝีมือเช่นนี้เท่านั้นที่เหมาะกับชีวิตกลางป่า
หลายชั่วยามผ่านไป เสานั่วก็กลับมาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่คุ้นเคยอีกครั้ง
ขณะนี้เป็นเวลาดึกสงัด ทั้งหมู่บ้านเงียบสนิท
แม้แต่แมวที่เมื่อครู่ยังออกจับหนู ก็พากันซ่อนตัวทันทีที่ไคล์มาถึง
สิ่งแรกที่นางทำหลังถูกไคล์วางลง คือพุ่งตรงไปยังอ่างใส่อาหาร
คราวนี้มีแมวถูกพามาที่หมู่บ้านเยอะ อีกทั้งไม่ใช่ทุกตัวจะจับหนูได้ ทาสแมวจึงเทอาหารเม็ดสำหรับแมวใส่อ่างล้างหน้าใบใหญ่แล้ววางไว้บนพื้นที่ว่างในลานบ้าน
ให้เหล่าแมวที่หิวโซกินกันเองตามใจ
ปกติถ้ามีกระป๋องกับขนมฟรีซดรายด์ นางก็ไม่ค่อยกินอาหารเม็ดสำหรับแมว แต่ตอนนี้นางไม่มีสิทธิ์เลือกแล้ว
เสานั่วเริ่มเขมือบอาหารอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นานก็อิ่ม นางเหลือบมองไคล์ที่อยู่ข้างหลัง แววตาวูบไหว
ในเมื่ออุตส่าห์ลงจากเขามาแล้ว ยังไงก็ห้ามกลับขึ้นไปเด็ดขาด
เสานั่วแสร้งทำเป็นกินต่อ พลางดันอ่างใบข้าง ๆ ไปทางไคล์
“เหมียว เหมียว เหมียว?”
เจ้าจะกินด้วยไหม รสชาติถึงจะไม่อร่อยเท่าเนื้อ แต่เจ้าคงไม่เคยลองใช่ไหมล่ะ
ไคล์เข้าใจ น้องแมวอยากให้เขากินด้วย น้องแมวกำลังเป็นห่วงเขา
แต่เขาไม่กินอย่างอื่น นอกจากอาหารที่ล่าเหยื่อด้วยตัวเอง