ตอนแรกเสานั่วก็สงสัยอยู่ มองไปมาจนในที่สุดก็เข้าใจ ที่แท้สองตัวนี้เป็นคู่สามีภรรยากัน
พวกมันก็เป็นสัตว์ที่ได้รับการช่วยเหลือมาจากป่าเช่นกัน
เสือตัวผู้กับเสือตัวเมียส่วนใหญ่มักไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เสือสองตัวนี้เป็นข้อยกเว้น
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เสือเฒ่าทั้งสองตัวอดตาย สถานีอนุรักษ์จึงพาพวกมันกลับมาโดยตรง
เมื่อเสานั่วรู้เรื่องทั้งหมดแล้วก็ไม่สงสัยอีก หลับต่อไปตามปกติ
แต่เธอมักจะคอยสังเกตเสือสองตัวนั้นอยู่เสมอ
เสือตัวผู้มักถูกเสือตัวเมียตบ แต่ทุกครั้งหลังจากโดนตบ มันก็จะขยับเข้าไปเลียหูของเสือตัวเมีย
ไคล์นึกถึงตัวเองกับนั่วหน่วน เมื่อก่อนนั่วหน่วนก็มักจะทุบตีเขา เขาก็ทำแบบนี้เหมือนกัน ขยับเข้าไปหาเธอ แล้วต่อมานั่วหน่วนก็ทุบตีเขาน้อยลง
ดูเหมือนเสือตัวผู้จะสังเกตเห็นว่าไคล์กำลังมองอยู่ มันจึงหันมามองเขาแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
เสือตัวผู้สั่นหนวดสีขาว พลางส่งเสียง “โฮก ๆ” ออกมาหลายครั้ง
อะไร อิจฉาหรือไง เจ้าไม่มีเมียใช่ไหมล่ะ
“โฮก ๆ ๆ”
แต่เสือตัวนี้ก็แปลกอยู่นะ ตัวเทา ๆ มอมแมมแบบนี้ มิน่าถึงหาเมียไม่ได้
ไคล์มองมันด้วยสายตาเย็นชา
แม้จะฟังคำพูดของมันไม่เข้าใจ แต่ก็สังเกตเห็นความภาคภูมิใจในดวงตาของมันได้อย่างง่ายดาย
เขาพอจะเดาความหมายของมันออก จึงก้มลงเลียหูนั่วหน่วนในอ้อมอก นั่วหน่วนถูกเลียจนตื่น แล้วเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
นั่วหน่วนใช้หัวถูไถไคล์อย่างออดอ้อน