บทที่ 2 แค่เรียกแม่ก็ต้องตอบ
ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม
ในยามคับขัน ต่อให้เขาเรียกแม่ เธอก็ต้องตอบรับ
ผีเสื้อหยุดนิ่งกลางอากาศ ราวกับเมฆดำทะมึนที่ถูกแช่แข็ง
“ดวงตา” อันมืดมนนับพันคู่กำลังจับจ้องมาที่เธอ
เสียงนั้นเบาลง
“ที่แท้ ฉันก็มีผู้ฝึกสัตว์ด้วยหรือ? ความสัมพันธ์ของเราดีหรือไม่?”
ซูหยางกุมลำคอ พลางแต่งเรื่องไปเรื่อยเปื่อย “ดีสิ แต่ก่อนหน้านี้เธอทำให้ฉันไม่ค่อยพอใจ ฉันเลยไม่อยากยอมรับ”
“ขอโทษ”
ผีเสื้อเกาะลงบนไหล่ของเธอ
ซูหยางตัวแข็งทื่อ
ถูกมันแตะที่แก้มเบา ๆ
“เป็นความผิดของฉันเอง”
ซูหยางขนลุกซู่
แต่ปากยังต้องพูดว่า “ฉัน ฉันยกโทษให้เธอแล้ว”
“อภัยให้ง่าย ๆ เช่นนี้เลยหรือ?”
ผีเสื้อถอนหายใจ “ช่างเป็นคนที่อ่อนโยนนัก”
“เช่นนั้นก็ยกโทษให้ที่ฉันลืมชื่อของเธอได้หรือไม่? ช่วยบอกอีกครั้งได้ไหม?”
“ซู” ซูหยางริมฝีปากสั่น เกือบกัดลิ้นตัวเอง
“ซู?”
ซูหยางรีบเปลี่ยนคำพูด “...สบาย ฉันชื่อสุขสบาย”
“ดี ฉันจะไม่ลืมอีก”
ผู้คนรูปร่างประหลาดมากมายพุ่งออกมาจากอาคารสีดำ
ผีเสื้อแตะเธอเป็นครั้งสุดท้าย “ฉันอาจต้องไปก่อนสักพัก สุขสบาย ให้มนุษย์สัตว์คนอื่นดูแลเธอก่อนนะ”
“ฉันรับประกัน จะจัดการให้เสร็จเร็ว ๆ”
ม่านเมฆดำเคลื่อนคล้อยจากไป
ซูหยางรู้สึกผ่อนคลาย ต่อหน้าจึงพลันมืดดับ
……
“ฟื้นสิ ฟื้นเร็ว”
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือเพดานของโรงพยาบาล
คนที่พาเธอกลับมาคือหน่วยลาดตระเวนนั่นเอง
ที่สามารถรอดชีวิตจากมือของมนุษย์สัตว์ระดับ SSS เก็นซึกิ กลับมาได้นั้น สีหน้าของสมาชิกในหน่วยต่างประหลาดพิกล แถมยังมายืนล้อมรอบเตียงผู้ป่วย
ซูหยางนอนหงายมือประสานกันวางบนหน้าท้อง พอเห็นภาพนี้ ก็คิดว่าตัวเองได้ขึ้นสวรรค์แล้ว
เธอถึงกับหันศีรษะมองหาด้วยซ้ำว่าข้าง ๆ มีพวงหรีดไหม
หัวหน้าหน่วยผู้แต่งกายเนี้ยบ ตัดผมสั้นแสนเท่ เห็นเธอลืมตาก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วถามว่า “คุณยังดีอยู่หรือเปล่า?”
ซูหยางตอบอย่างอ่อนเปลี้ย “หัวหนุนมากคะ ขอถามว่าพวกคุณคือ...”
หัวหน้าหน่วยแนะนำตัวเองคร่าว ๆ
ซูหยางฟังเหมือนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
แล้วก็ได้ยินเธอพูดอีกว่า “ความสามารถของเก็นซึกิคือ [ควบคุมความฝัน] และ [หลอนประสาท] อาการเวียนเป็นปกติ มีอาการอื่นอีกไหม?”
“เป็นภาพหลอนจริง ๆ ด้วยสินะ” ซูหยางถอนหายใจเฮือก
พลางยกมือกดศีรษะ ชี้ไปทางด้านหลังของหัวหน้าหน่วย แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ก็นึกแล้วว่าคนจะมีหางได้ยังไง”
หัวหน้าหน่วยหมิงซงหลันล้วงคว้าข้างหลัง ก่อนจะกำหางจิงโจ้นั่นไว้ในมือ
เธอแยกเขี้ยวยิ้ม “โอ้ อันนี้ไม่ใช่ภาพหลอน นี่คือหางของฉันจริง ๆ ค่ะ”
ซูหยาง “...”
หลังม่านมีเสียงคนร้องโอ๊ยสองที
หมิงซงหลันหลีกทางให้ เพื่อให้เธอได้เห็นเต่าทองที่อยู่เตียงข้าง ๆ
ซูหยางพึมพำ “ที่แท้เธอก็ไม่ตายนี่...”
“ไม่ตาย ๆ ก็เพราะคุณนั่นแหละ เขาก็เลยปล่อยผมด้วย”
แมลงตัวใหญ่นอนคว่ำบนเตียงผู้ป่วย ขวดน้ำเกลือหยดติ๋ง ๆ
มันหันหัวมาทางซูหยาง แล้วพูดอย่างเขิน ๆ
“ขอโทษด้วยนะ ก่อนหน้านี้ผมมีอาการทางจิตเพราะโรคเรื้อรัง ก็เลยเผลอเปิดรูกาลอวกาศทำให้คุณตกลงมา”
หมิงซงหลันเสริมอย่างมีน้ำใจ “มันเป็นโรคไขข้ออักเสบ”
เต่าทอง พูดภาษาคน ให้น้ำเกลือทางหลอดเลือดดำ เป็นโรคไขข้ออักเสบ?
...นี่มันที่บ้าอะไรกัน?
ซูหยางรู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาอีกครั้ง
……
มันเป็นโลกที่แสนมหัศจรรย์
เมื่อปีหนึ่ง ตัวดาวเคราะห์เองก็เกิดแผลเน่าเปื่อยขึ้นโดยไร้สาเหตุ
ทั้งพืช สัตว์ และมนุษย์ ล้วนอาจถูกกัดกร่อน
สิ่งมีชีวิตที่ถูกกัดกร่อนจะมีแผลเป็น และถูกเรียกว่า [อีเที่ยนไท] ผู้ถูกแปรเปลี่ยน
เพื่อต่อต้านเหล่าอีเที่ยนไท มนุษย์จึงปลุกจิตวิญญาณสองประเภทใหญ่ขึ้นมาสู่รบ
ประเภทแรกคือสายโจมตี ซึ่งมีสัตว์นักล่าเป็นตัวแทน เรียกว่า [มนุษย์สัตว์] โดยทั่วไปมีร่างกายแข็งแกร่ง พละกำลังน่าสะพรึงกลัว แต่แดนพลังจิตไม่เสถียร
ประเภทที่สองคือสายบำบัด ซึ่งมีสัตว์กินพืชเป็นตัวแทน เรียกว่า [ผู้ฝึกสัตว์]
ผู้ฝึกสัตว์มีความสามารถในการระงับอารมณ์ของมนุษย์สัตว์
และยังสามารถชำระล้างทางจิตวิญญาณ เพื่อขจัดรอยแผลของการกัดกร่อนได้
แต่อัตราส่วนระหว่างมนุษย์สัตว์กับผู้ฝึกสัตว์นั้นแตกต่างกันอย่างมาก
จากคำบอกเล่าของหมิงซงหลัน ประชากรโลกทั้งหมดหกพันล้านคน แต่ผู้ฝึกสัตว์ที่ขึ้นทะเบียนและมีความสามารถที่แน่นอน มีเพียงหกหมื่นกว่าคนเท่านั้น
หนึ่งในแสน
“ในหกหมื่นนี้ ยังรวมถึงมือใหม่ที่มีความสามารถอ่อนอีกจำนวนมาก ผู้ฝึกสัตว์ระดับแนวหน้าที่สามารถถึงมาตรฐานการชำระล้างระดับ A หรือสูงกว่าได้จริง ๆ เกรงว่ามีไม่เกินสองพันคน”
“เพราะหายากเกินไป ดังนั้นทุกคนจึงถูกฝึกฝนและปกป้องอย่างเข้มงวด”
“มนุษย์สัตว์จะเกิดแผลเป็นจากการสัมผัสกับอีเที่ยนไท ซึ่งนำไปสู่จิตใจที่แตกร้าวและคลุ้มคลั่งมากขึ้น กลายเป็นอสูรที่ไร้เหตุผล มีเพียงความต้องการฆ่าฟัน”
“ในคุกนั่นก็โดยพื้นฐานแล้วเป็นแบบนั้นหมด การที่รอดมาจากมือนักโทษระดับ 3S ได้ในครั้งนี้ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างคาดไม่ถึง ต่อจากนี้ไปอยู่ห่าง ๆ ที่นั่นซะ”
ซูหยางผงกหัวอย่างว่าง่าย
สายตาของเธอหันไปทางแกะน้อยที่กำลังเดินเพ่นพ่านในห้องผู้ป่วย
ดูเหมือนมันจะสงสัยว่าขาไหนของเต่าทองที่เป็นโรคไขข้ออักเสบ เลยอยากใช้หัวดัน
เต่าทองรีบกระทืบขาทั้งหกหนี “ผมเป็นไขข้อทั้งหกขาเลย...”
เสียงของเขาดูแปลกไป แฝงความไม่เชื่อ “นี่คุณจะชำระล้างให้ผมงั้นเหรอ?!”
ซูหยางถาม “ผีเสื้อตัวนั้นก็ถามแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง?”
หมิงซงหลันมองแวบนึง “การที่ผู้ฝึกสัตว์แตะตัว แสดงถึงการชำระล้างระดับตื้น และการเชื้อเชิญสู่การชำระล้างระดับลึก”
“การชำระล้างระดับตื้นคือการปลอบโยนซึ่งกันและกันระหว่างจิตวิญญาณ”
“การชำระล้างระดับลึกคือการหลอมรวมที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า ข้ามผ่านกำแพงจิตวิญญาณ ลึกซึ้งยิ่งกว่าร่างกาย ความรู้สึกเสียวซ่านถึงขีดสุดแบบนี้ เธออาจเข้าใจว่ามันคือการร่วมจิตก็ได้”
“แล้วการชำระล้างระดับลึกยังกระตุ้นช่วงติดสัดของมนุษย์สัตว์ด้วย พวกมันจะเกิดสัญชาตญาณดั้งเดิมในการสร้างรัง พยายามทุกวิถีทางเพื่อดึงดูดและครอบครองคู่ของตน”
“ฉะนั้นการชำระล้างเป็นเรื่องส่วนตัว โดยปกติแล้วจะทำให้แต่ญาติสายเลือดกับสมาชิกในหน่วยรบของตัวเองเท่านั้น... เธอถูกพามาจากรูกาลอวกาศเลยไม่รู้เรื่องนี้ แต่หลังจากนี้อย่าปล่อยให้แกะของเธอไปแตะต้องคนแปลกหน้าง่าย ๆ อีกล่ะ”
ถูกแล้ว เจ้าแกะพิลึกนี้คือจิตวิญญาณของซูหยาง
เธอใช้ชีวิตเป็นคนปกติมาตั้ง 18 ปี แต่พอมาที่นี่ก็กลายเป็นมนุษย์สัตว์ไปเสียอย่างนั้น
“แล้วก่อนหน้านี้ฉัน?”
หมิงซงหลันทำสีหน้าจริงจัง “เก็นซึกิจะสูญเสียความทรงจำทุกครั้งที่ลอกคราบ เขาจำเธอผิด คิดว่าเป็นผู้ฝึกสัตว์ของเขา”
ความจริงแล้ว เขาไม่มีผู้ฝึกสัตว์เลยแม้แต่น้อย
ชายโสดสนิทคนหนึ่ง
“ตอนนี้เขาจากไปแล้ว ทางคุกหอคอยดำได้ส่งคนไปตามจับกุมแล้ว”
ซูหยางพยักหน้า แล้วกว่าจะเข้าใจคำสำคัญข้างต้นก็ช้าไปครึ่งจังหวะ ทวนถามด้วยความฉงน “สมาชิกในหน่วยรบ... ทั้งหลาย?”
“ไม่รู้ว่าที่นั่นของพวกคุณมีระบบการแต่งงานยังไง แต่ที่นี่ของเรา เป็นระบบผู้ฝึกสัตว์หนึ่งคน ต่อมนุษย์สัตว์หลายคน”
หมิงซงหลันจึงยิ้มออกมาอีกครั้ง
“พูดง่าย ๆ ก็คือ คุณมีสิทธิ์ตามกฎหมายที่จะมีสามีหลายคนค่ะ”