ลู่ฮ่าวโผล่ขึ้นมาในช่องแชตอย่างกะทันหัน ดึงดูดความสนใจจากหัวหน้ากิลด์ใหญ่แต่ละแห่งทันที
หลียงหมิงเยว่เปิดฉากท้าประลองทันทีที่เข้ามา
หลี่เฉียนตงก็เข้ามาด้วยเช่นกัน: “ลู่ฮ่าว สู้กับผู้หญิงมันไม่สนุก มาดวลกันแบบลูกผู้ชายสักตั้ง! อนุญาตให้นายใช้ยานพาหนะได้!”
หลู่เต๋อหมิงเข้ามาแซว: “สู้กับผู้หญิงมันไม่สนุกก็จริง แต่นายแพ้แล้วนี่ ยังจะเรียกลูกผู้ชายอีกเหรอ นายยังสู้ผู้หญิงไม่ได้ด้วยซ้ำ ฮ่า ๆ!”
หลี่เฉียนตงเดือดจัด: “หลู่เต๋อหมิง ไอ้ลูกหมาแน่จริงก็มาเจอกับฉันสักตั้งสิ ท้าประลองไปก็ไม่กล้ารับ ฉันสู้ผู้หญิงไม่ได้ แล้วแกก็สู้หมาไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
หลู่เต๋อหมิงพลันเงียบไป เขารู้ว่าหลังหลี่เฉียนตงแพ้หลียงหมิงเยว่ก็คลั่งเหมือนหมาบ้า ใครขวางหน้าก็กัดหมด ถ้าทำให้โมโหจริง ๆ ขึ้นมา หมอนั่นทำได้ทุกเรื่อง
ต่อมา จางหลิงเซียวแห่งกองอัศวินเหล็กไซเบอร์ก็โผล่มาพูดว่า: “พวกนายแต่ละคนเอาแต่สู้กันไม่หยุด วงการนี้ไม่ใช่มีแต่การต่อสู้หรอกนะ น้องลู่ พรุ่งนี้มาเจอกัน ดื่มด้วยกันสักหน่อยเป็นไง?”
พอหัวหน้ากิลด์ใหญ่หลายคนเข้ามา คนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าสอดปากทันที
และเป้าหมายของหัวหน้ากิลด์เหล่านี้ก็คือลู่ฮ่าวทั้งหมด
หลังพวกเขาพูดจบ ช่องแชตก็เงียบลง ทุกคนต่างรอดูว่าลู่ฮ่าวจะตอบอย่างไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในช่องแชต:
ลู่ฮ่าว: ขอบคุณ แต่ไม่ไป
บรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับลูกโป่งใกล้แตก พลันคลายลงเหมือนมีคนปล่อยลมออก
หัวหน้ากิลด์ใหญ่หลายคนรู้สึกเหมือนต่อยหมอนเข้าเต็มแรง เกือบสบถด่าผ่านหน้าจอ