มือคู่นุ่มนิ่มวางลงบนขมับ แล้วค่อย ๆ นวดคลึงอย่างแผ่วเบา
“อืม สบายจัง” ลู่ฮ่าวถอนหายใจอย่างโล่งอก ขยับศีรษะซุกเข้าไปอีกนิด หาตำแหน่งหนุนที่สบายกว่าเดิม
หยางเสี่ยวซูซึ่งกำลังนวดให้เขาชะงักมือทั้งสองข้าง มองตำแหน่งที่ศีรษะของเขาหนุนอยู่ แทบจะเลื่อนลงไปถึงปลายแล้ว
“หัวหน้าทีมนี่จริง ๆ เลย...” เธอกัดริมฝีปาก ใบหน้าหลังเพิ่งอาบน้ำเสร็จชุ่มฉ่ำ เวลานี้แดงระเรื่อราวกับแต้มสีชาด
ตอนนั้นเอง ประตูก็ถูกผลักเปิด โจวหนิงเดินเข้ามา
พอเห็นภาพบนเตียง เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย
“...ขอโทษนะ เหมือนฉันจะมาไม่ถูกจังหวะ”
หยางเสี่ยวซูยิ่งเขินหนัก รีบพูดว่า “พี่อาหนิงเข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่อย่างที่คิดนะคะ หัวหน้าทีมเวียนหัวอีกแล้วต่างหาก!”
ประตูที่ปิดไปแล้วถูกผลักเปิดอีกครั้ง โจวหนิงลงกลอนประตู มองลู่ฮ่าวที่หลับอยู่บนเตียง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “รอบนี้เขาคงใช้พลังไปมาก ดูแลเขาให้ดีนะ ฉันจะไปอาบน้ำก่อน”
“อื้ม ทราบแล้วค่ะพี่อาหนิง” หยางเสี่ยวซูพยักหน้า แล้วนวดผ่อนคลายให้ลู่ฮ่าวต่อ
เวลาผ่านไปเช่นนี้สามชั่วโมง
ลู่ฮ่าวค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา แล้วเห็นหยางเสี่ยวซูนอนฟุบอยู่ข้าง ๆ ส่วนศีรษะของเขายังคงหนุนอยู่บนต้นขาของเธอ
ส่วนโจวหนิงนั่งอยู่บนโซฟา กำลังไล่อ่านช่องแชต
เธอเงยหน้ามอง “ตื่นแล้วเหรอ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีขึ้นเยอะแล้ว” ลู่ฮ่าวลุกขึ้นนั่ง
ได้พักสามชั่วโมง แถมยังมีหยางเสี่ยวซูคอยเยียวยาใกล้ชิด พลังจิตของเขาจึงฟื้นตัวเร็วมาก