เจียงเหยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่พูดอะไรสักคำ ท่ามกลางคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่เสิ่นชิงหานระรัวใส่ไม่หยุด
จะอธิบายทำไม?
มีอะไรให้ต้องอธิบาย
ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา เพื่อดูแลครอบครัวนี้ เขายอมทิ้งอาชีพการงานของตัวเอง วนเวียนอยู่แค่ในครัวกับลูกสาวทุกวัน เสิ่นชิงหานกระเพาะไม่ดี เขาจึงเปลี่ยนเมนูตุ๋นซุปบำรุงกระเพาะให้เธอกินไม่ซ้ำหน้าทุกวัน เสิ่นชิงหานงานยุ่ง เขาก็จัดบ้านช่องให้เรียบร้อย ไม่เคยให้เธอต้องกังวลใจแม้แต่น้อย
เรื่องเงิน เขานอกจากซื้อกับข้าวกับจ่ายค่าเทอมให้ลูกแล้ว ไม่เคยใช้เงินของเสิ่นชิงหานสุรุ่ยสุร่ายสักบาทเดียว มอเตอร์ไซค์คันนั้น เขาซื้อด้วยเงินของตัวเอง
เงินปันผลเดือนเดียวยังเป็นสิบล้าน
ค่าแรงวันเดียวก็ซื้อของเล่นชิ้นใหญ่ให้ตัวเองได้แล้ว
เขาจะไปใช้เงินของเสิ่นชิงหานได้ยังไง?
แต่ในสายตาเสิ่นชิงหาน สิ่งที่เขาทำทั้งหมดล้วนสมควรแล้ว เขาก็แค่ไอ้ขี้แพ้เกาะผู้หญิงกิน
เมื่อเป็นเช่นนี้ จะพูดมากไปก็ไร้ประโยชน์
"พูดจบหรือยัง?" เจียงเหยี่ยถามเสียงเย็น ตัดบทเธอ "พูดจบก็ไปเอาเอกสารมา พวกคุณนอนเตียงเดียวกันขนาดนี้แล้ว ยังจะรอหย่าอะไรอีก? รอให้ฉันแจกอั่งเปาให้เหรอ?"
คำพูดนี้เหมือนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าเต็มเปาที่ใบหน้าของเสิ่นชิงหาน
เธอหน้าแดงก่ำ พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะโต้ตอบยังไง
ตอนนั้นเอง กู้จื่อม่อที่นั่งดูหนังอยู่บนโซฟามาตลอดก็ลุกขึ้น
เขาจัดเสื้อคลุมอาบน้ำของเจียงเหยี่ยที่สวมอยู่ แล้วเดินมาหยุดข้างเสิ่นชิงหาน ทำสีหน้าเจ็บปวดใจมองเจียงเหยี่ย
"พี่เจียง คำพูดแบบนี้มันแรงเกินไปหน่อยนะ" กู้จื่อม่อถอนใจ น้ำเสียงอัดแน่นด้วยความเสแสร้ง "ผมรู้ว่าคุณโมโห แต่คุณมาดูถูกชิงหานแบบนี้ไม่ได้นะครับ ครึ่งปีที่ผ่านมาชิงหานอยู่ที่ประเทศ M หัวหมุนวุ่นวายกับเรื่องบริษัท คุณไม่ช่วยเธอแถมยังมาอาละวาดใส่เธออีก"