ต้องยอมรับว่าเซี่ยหยู่เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์เหลือเกิน
ถึงแม้เธอจะแค่สวมเสื้อผ้าธรรมดา ๆ ในชีวิตประจำวัน ถึงแม้เธอไม่ทำอะไรเลย แค่นั่งพิมพ์คีย์บอร์ดอยู่ตรงนั้น เธอก็ยังเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในทั้งบาร์
เจียงเหยี่ยยืนอยู่ริมเคาน์เตอร์บาร์ จิบเหล้าพลางมองไปทางนั้นด้วยความสนใจ
จริงดังคาด ไม่ถึงไม่กี่นาที ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม คิดว่าตัวเองหล่อ เดินถือแก้วเหล้าเข้าไปหา
“คนสวย มาคนเดียวเหรอ? ดึกดื่นแบบนี้มานั่งทำงานในบาร์มันน่าเบื่อจะตาย สู้ให้ผมเลี้ยงเหล้าสักแก้ว ทำความรู้จักกันดีไหม?” ชายคนนั้นยิ้มแบบที่คิดว่ามีเสน่ห์ และจงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้
เซี่ยหยู่ไม่แม้แต่จะหยุดมือที่กำลังพิมพ์ สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ริมฝีปากแดงขยับขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเย็นชาสองคำ:
“ไปให้พ้น”
เสียงไม่ดัง แต่ความเย็นชาและรังเกียจที่แทรกออกมาจากกระดูกดำ ทำให้รอยยิ้มของชายคนนั้นแข็งค้างบนใบหน้าในทันที
“คุณ… ทำเป็นหยิ่งไปได้! มาบาร์ทั้งทีก็ต้องมาเล่นสิ!” ชายคนนั้นรู้สึกเสียหน้า เกิดความโกรธแบบขายหน้า
เซี่ยหยู่หยุดการกระทำในมือในที่สุด เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เย็นชาราวน้ำแข็งกวาดมองชายคนนั้นอย่างเย็นชา
“ฉันพูดเป็นครั้งสุดท้าย ไปให้พ้น! ฉันกำลังยุ่ง!”
ออร่าความเป็นผู้นำที่สั่งสมมานาน ทำให้ชายคนนั้นชะงักไปทันที เขากลืนน้ำลาย รู้สึกว่าไม่มีอะไรดี ได้แต่พึมพำด่าไม่หยุด แล้วเดินถือแก้วเหล้าจากไปอย่างหงอย ๆ