กลับถึงอพาร์ทเมนต์ตงหู ภายในบ้านเงียบเหงา แต่เจียงเหยี่ยกลับรู้สึกถึงความมั่นคงอย่างไม่เคยมีมาก่อน เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตมอเตอร์ไซค์ที่ยังเย็นเฉียบ เข้าห้องน้ำอาบน้ำอุ่น เปลี่ยนใส่ชุดอยู่บ้านสบาย ๆ แล้วเอนตัวลงในโซฟานุ่ม
ทันใดนั้น มือถือที่วางบนโต๊ะกาแฟก็สั่นขึ้น
หยิบขึ้นมาดู เป็นเหลยเหิง ผู้บริหารคุนหลินแคปปิตอลภาคพื้นเอเชียแปซิฟิกโทรมา
“เจ้านายครับ ไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนนะครับ” เมื่อสายเชื่อมต่อ เสียงนอบน้อมของเหลยเหิงก็ดังขึ้น มีน้ำเสียงตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด
“พูดเรื่องงานเลย” เจียงเหยี่ยจุดบุหรี่ พูดเรียบ ๆ
“เกี่ยวกับโครงการหมู่บ้านบนยอดเมฆน่ะครับ” เหลยเหิงรายงานอย่างรวดเร็ว “ตามที่เจ้านายสั่ง ทางเราคุนหลินแคปปิตอลได้จับมือกับสถาบันการลงทุนชั้นนำอีกสองแห่ง และธนาคารพาณิชย์ในฮั่นโจวอีกหนึ่งแห่ง จัดตั้งกองทุนเฉพาะกิจ 8,000 ล้านเยน ในฐานะ LP (หุ้นส่วนจำกัดความรับผิดชอบ) เพื่อเข้าลงทุนในโครงการหมู่บ้านบนยอดเมฆอย่างเต็มรูปแบบ”
“เจ้านายครับ ท่านคงไม่รู้ว่าไม่กี่วันนี้ ข้าถูกพวกนักพัฒนาอสังหาฯ รายใหญ่แห่กันมาเหยียบธรณีประตูแทบพัง! ตอนนี้ทั้งอุตสาหกรรมอสังหาฯ ซบเซา ทุกคนไม่มีเงิน ใครก็ไม่คิดว่าโครงการหมู่บ้านบนยอดเมฆจะได้รับการสนับสนุนนโยบายครั้งใหญ่จากเบื้องบน กลายเป็นโครงการเด่นประจำมณฑล!”
เหลยเหิงถอนหายใจด้วยความชื่นชมจากปลายสาย “สายตาเจ้านายเฉียบจริงครับ! ตอนที่ทุกคนมองว่าอสังหาฮั่นโจวแย่ ท่านกลับให้พวกเราวางแผนล่วงหน้าตั้งครึ่งปี ตอนนี้นักพัฒนาพวกนั้นเพื่อให้ได้ส่วนแบ่งความร่วมมือจากกองทุน 8,000 ล้านของเรา แย่งกันแทบตาย วิ่งหาเส้นสายกันให้วุ่น”