ในย่านคนรวยฝั่งตรงข้ามของเมืองฮั่นโจว
บ้านเสิ่นเป็นวิลล่าเดี่ยวที่กินพื้นที่กว้างใหญ่ ตกแต่งหรูหรา แต่ตอนนี้บรรยากาศกลับอึมครึมและกดดันสุด ๆ
ในห้องนั่งเล่นกว้างขวางชั้นล่าง สมาชิกคนสำคัญของบ้านเสิ่นแทบจะมากันครบ
จ้าวอวี้หลาน ยายของบ้านเสิ่น ถือไม้เท้าไม้จันทน์แดง นั่งอย่างสง่าอยู่บนโซฟาไม้แดงตรงกลางห้อง
ตรงข้ามจ้าวอวี้หลาน เสิ่นชิงหานใส่ชุดอยู่บ้าน ยืนก้มหน้า มือทั้งสองบิดไปมาอย่างประหม่า เหมือนเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษให้ยืนหน้าชั้น
เสิ่นเจิ้นหนาน พ่อของเสิ่นชิงหาน และโอวอวี้ฉิน แม่ของเธอ นั่งบนโซฟาเดี่ยวข้าง ๆ ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง ส่วนเสิ่นอินอิน น้องสาวของเสิ่นชิงหาน นั่งจมอยู่บนโซฟาถุงถั่วตัวไกล เล่นมือถือไปเรื่อย
"ชิงหาน วันนี้หลานต้องพูดความจริงกับย่ามาตรง ๆ"
จ้าวอวี้หลานใช้ไม้เท้าเคาะพื้นหินอ่อนราคาแพงดัง "ตุ้บ ตุ้บ" สองครั้ง ทำลายความเงียบงันในห้อง
"เจียงเหยี่ยไปไหน? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?!" เสียงของยายแม้จะเก่าแต่เต็มไปด้วยพลัง เป็นคำถามที่ไม่มีทางเลี่ยง
เสิ่นชิงหานตัวสั่นเล็กน้อย ตาหลบสายตา พูดตะกุกตะกัก "คุณย่า... เจียงเหยี่ย... เขา... เขาช่วงนี้อาจจะยุ่งมากมั้ง? ก็เลย..."
"หยุดเอาเรื่องพวกนี้มาแกว่งปากให้ย่าตายใจซะ!"
จ้าวอวี้หลานขัดขึ้นอย่างไร้เยื่อใย "นึกว่าย่าหลงจนแก่แล้วรึไง? ก่อนนี้ต่อให้เจียงเหยี่ยจะยุ่งแค่ไหน ต่อให้ขับรถให้นายถึงเที่ยงคืน เช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ยังจะหาเวลามาคารวะย่า ช่วยตัดหญ้าในสวนให้"