เถิงเฟยเจี้ยนกงเป็นหนึ่งในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำของฮั่นโจว มีสินทรัพย์หลายพันล้าน เสิ่นกรุ๊ปกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อแย่งโครงการจัดหาวัสดุก่อสร้างที่อยู่ในมือของเถิงเฟยเจี้ยนกง
กู้จื่อม่อจะกล้าไปล่วงเกินท่านเทพเจ้าแห่งทรัพย์สินคนนี้ได้ยังไง?
เขาไม่เพียงไม่ปกป้องเสิ่นซินอวี่ที่ถูกรังแก กลับเปลี่ยนเป็นสีหน้าประจบประแจงทันที ทำตัวเหมือนลูกหลานคอยขอโทษขอโพยต่อหน้าหวังเถิง
"ประธานหวัง ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคุณชายเล็กของท่าน เข้าใจผิด นี่มันเข้าใจผิดแน่ๆ!"
กู้จื่อม่องอเอว ยิ้มเต็มหน้า พูดว่า: "เด็กๆ ทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดา ต้องเป็นเพราะซินอวี่บ้านเราไม่รู้ความ ไปล่วงเกินคุณชายน้อย ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าไปถือสากับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เลย"
หวังเถิงส่งเสียงเย็นชา เหลือบมองกู้จื่อม่อด้วยหางตา: "แกเป็นตัวอะไร? คู่ควรจะมาตีสนิทกับฉันด้วยหรือ? ลูกสาวแกข่วนหลังมือลูกชายฉันจนแดง เรื่องนี้จะว่ายังไง?"
"ครับๆ ประธานหวังสอนถูกแล้ว"
กู้จื่อม่อเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก หันหน้ามา สีหน้าเข้มงวดขึ้นทันที ตวาดใส่เสิ่นซินอวี่ที่อยู่มุมห้อง: "ซินอวี่! ยังยืนนิ่งทำไม? ปกติที่บ้านถูกตามใจจนเสียคนก็ช่างเถอะ มาข้างนอกยังกล้าตีคนเรื่อยเปื่อยอีก? รีบมานี่ ไปโค้งคำนับขอโทษคุณชายหวังเดี๋ยวนี้!"
ได้ยินคำตวาดของกู้จื่อม่อ เสิ่นซินอวี่ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
"หนูไม่! ก็เขามาแย่งของเล่นหนูก่อน แล้วยังผลักหนู! หนูไม่ผิด! หนูไม่ขอโทษ!" เสิ่นซินอวี่แม้ปกติจะเอาแต่ใจ แต่ก็เป็นแค่เด็ก โดนรังแกก็ย่อมรู้สึกไม่ยอม