เจียงเหยี่ยฟังมาถึงตรงนี้ก็อดไม่ไหวอีกต่อไป
เขาดีดขี้บุหรี่เบา ๆ มุมปากยกยิ้มเหยียดหยันอย่างน่าขันที่สุด
เขามองสีหน้าได้คืบจะเอาศอกของกู้จื่อม่อ แล้วเหลือบมองเสิ่นชิงหานที่ยืนข้าง ๆ ด้วยสีหน้าซับซ้อน
"ก็ได้"
"ขอให้พวกคุณโชคดี"
พูดจบ เจียงเหยี่ยก็หันหลังให้พวกเขา สูบบุหรี่ต่อ ไม่สนใจแม้แต่จะมองพวกเขาอีก
เสิ่นชิงหานมองแผ่นหลังกว้างของเจียงเหยี่ย ใจกระตุกวาบ ราวกับมีบางอย่างกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเหยี่ยในอดีต ถ้าเห็นเธออยู่กับกู้จื่อม่อ ต้องหึง ต้องโกรธ และพยายามทุกทางดึงเธอกลับมาข้างกาย
แต่ตอนนี้ เขากลับไม่อยากพูดอะไรเกินจำเป็นแม้แต่คำเดียว ได้แต่อวยพรให้เธอโชคดีเรียบ ๆ
ความเฉยเมยและเมินเฉยอย่างสิ้นเชิงแบบนั้น ทำให้เสิ่นชิงหานรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก ถึงขั้นตื่นตระหนกอย่างไม่มีสาเหตุ
"ชิงหาน อย่าไปสนใจเขาเลย เราเข้าไปข้างในเถอะ อย่าให้เสียเรื่องสำคัญ" กู้จื่อม่อรู้สึกเหมือนต่อยหมัดลงบนปุยนุ่น ส่งเสียงเยาะเย้ยแล้วดึงเสิ่นชิงหานเดินเข้าประตูใหญ่ไป
เสิ่นชิงหานเดินไปก็หันกลับมามองหลายครั้ง สุดท้ายก็เดินเข้าไปในโถงใหญ่ที่โอ่อ่าตระการตา
เจียงเหยี่ยสูบบุหรี่จนหมดมวน ดับก้นบุหรี่ลงในถังขยะใกล้ ๆ แล้วเตรียมเข้าสู่สถานที่จัดงานจากประตูด้านข้าง
ในขณะนั้นเอง
รถออดี้ Q7 คันหนึ่ง แล่นเข้ามาอย่างนุ่มนวลในช่องทางรถ vip จอดอยู่ไม่ไกลจากเจียงเหยี่ย
รถคันนี้แม้จะไม่สะดุดตาเท่าพวกรถโรลส์-รอยซ์ แต่ในวงการธุรกิจฮั่นโจว หลายคนรู้จักทะเบียนรถคันนี้ดี