ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง
ประตูห้องทำงานถูกผลักจากด้านนอก
เซี่ยหยู่สวมสูททำงานสีดำเข้ารูป สวมรองเท้าส้นสูง พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ เดินเข้ามา
เมื่อเห็นเจียงเหยี่ย่นั่งอยู่บนโซฟา ฝีเท้าเซี่ยหยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูห้องทำงานลง
“รอนานไหม?”
เซี่ยหยู่เดินไปที่โต๊ะทำงาน โยนแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะ แล้วดึงเก้าอี้นั่งลง นวดขมับที่ปวดตึบ ๆ
“ก็โอเค เลขาหลินของพวกคุณดูแลดีเหลือเกิน” เจียงเหยี่ยวางนิตยสารลง มองเธอแบบยียวน
เซี่ยหยู่ชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองเจียงเหยี่ยแวบหนึ่ง เหมือนจะเดาออกว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวอาจพูดอะไรไปบ้าง แต่เธอก็ไม่ติดใจเรื่องนั้น
เธอเปิดลิ้นชัก หยิบเอกสารที่พิมพ์เตรียมไว้ออกมา แล้วเลื่อนไปที่ขอบโต๊ะ
“นี่คือสัญญาที่เราคุยกันไว้เมื่อวาน มีสองชุด ฉันเซ็นไว้แล้ว นายลองดู ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นได้เลย” เสียงของเซี่ยหยู่กลับมาเย็นชาแบบทางการอีกครั้ง
เจียงเหยี่ยลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะ หยิบสัญญานั้นมาพลิกอ่าน
เนื้อหาง่ายมาก หลัก ๆ คือกำหนดสิทธิและหน้าที่ของทั้งสองฝ่ายในหนึ่งปีข้างหน้า เช่น เจียงเหยี่ยต้องไปร่วมงานสังสรรค์ครอบครัวและงานธุรกิจกับเซี่ยหยู่ตามความจำเป็น รับบท “แฟนหนุ่ม” ให้ดี เซี่ยหยู่จ่ายค่าตอบแทนเดือนละสองหมื่น ทั้งสองฝ่ายไม่ก้าวก่ายการเงินและชีวิตส่วนตัวของอีกฝ่าย ฯลฯ
“ประธานเซี่ย นี่ไม่ใช่ความร่วมมือทางธุรกิจจริงจัง จำเป็นต้องทำให้เป็นทางการขนาดนี้ถึงขั้นเซ็นสัญญาเลยเหรอ?” เจียงเหยี่ยสะบัดกระดาษในมือ พูดกึ่งยียวน