เมื่อเผชิญกับคำตำหนิที่ดุดันของคุณยาย เสิ่นชิงหานไม่เพียงไม่ยอมรับผิด แต่กลับรู้สึกอัดอั้นและหงุดหงิดใจ
“คุณยาย! นี่เจียงเหยี่ยมาฟ้องอะไรยายอีกรึเปล่าคะ?!”
เสิ่นชิงหานกัดริมฝีปากแล้วโต้กลับเสียงดังว่า “วันนี้เขาไม่ไปทำงานแล้ว ตั้งใจทำให้หนูประชุมสาย แล้วยังมาพูดจาให้ร้ายหนูต่อหน้าคุณยายอีกนะ! เขาก็แค่ผู้ชายขี้น้อยใจคนหนึ่ง!”
“แล้วก็ จื่อม่อจะเป็นคนนอกได้ยังไงกัน? ตอนนี้เขาเป็นผู้จัดการแผนกของเสิ่นกรุ๊ป เป็นมือขวาคนสำคัญของหนูนะ! วันนี้คู่ค้าธุรกิจสำคัญหลายคนก็มาเพราะเห็นแก่หน้าจื่อม่อทั้งนั้น แล้วเจียงเหยี่ยล่ะ? นอกจากขับรถเป็น เขาทำอะไรได้อีก? ตอนนี้ดีเลย ขนาดเป็นคนขับรถยังทำตัวไม่ดี วันนี้เขายื่นลาออกกับหนูโดยตรงเลยนะ!”
ได้ยินที่เสิ่นชิงหานดูถูกเจียงเหยี่ย จ้าวอวี้หลานก็โกรธจนตัวสั่น
“แก... แกนี่มันโง่เต็มทน!”
คุณยายชี้นิ้วใส่หน้าจมูกเสิ่นชิงหาน แล้วด่าด้วยความเจ็บปวดใจว่า “แกคิดว่าเจียงเหยี่ยเป็นแค่พวกไร้ประโยชน์ที่ขับรถเป็นหรือไง? ฉันมีชีวิตมาเจ็ดสิบปี ดูคนยังไม่เคยพลาด! ฉันรู้สึกมาตลอดว่าเด็กคนนั้นรู้จักกาลเทศะ สุขุม พูดจามีวาสนา ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพื่อตอบแทนบุญคุณของคุณปู่แก เขามีเหตุผลอะไรถึงต้องมาทนรับความอัดอั้นที่บ้านตระกูลเสิ่นเราล่ะ?!”
“ก็แกนั่นแหละ! เจ้าอีหนูไม่รู้จักดีชั่วนี่ ที่จะให้เขาไปเป็นแค่คนขับรถอะไรนั่น ทำลายอนาคตที่ดีของเขาไปอย่างน่าเสียดาย! แล้วตอนนี้แกยังจะรังเกียจเขาอีก? กู้จื่อม่อเป็นอะไร? ก็แค่ไอ้หนุ่มหน้าขาวที่เห็นแก่ได้ ไม่รู้จักบุญคุณ น่ามาเทียบกับเจียงเหยี่ยได้รึไง?!”