ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลรินดังซ่าๆ
เป็นเวินถิงเยี่ยนกำลังอาบน้ำ
ตอนตีสาม
เขาเพิ่งกลับมา
เจี่ยนจือยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ มีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษากับเขา
เธอค่อนข้างประหม่า ไม่รู้ว่าเรื่องที่กำลังจะบอกเขานี้ เขาฟังแล้วจะเห็นด้วยหรือไม่
กำลังคิดว่าจะพูดยังไงดี ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากข้างใน
เธอตั้งใจฟังถึงเข้าใจ แท้จริงแล้วคือเขากำลังจัดการด้วยตัวเอง...
เสียงหอบและเสียงครางเบาๆ ทีละครั้งทีละครั้ง ราวกับค้อนหนักทุบลงบนหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหนาแน่น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านดั่งคลื่นน้ำ เธอลอยคออยู่ในความเจ็บปวดนี้จนหายใจไม่ออก
จริงๆ แล้ววันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเธอกับเขา เป็นปีที่ห้าที่เธอแต่งงานกับเขา และระหว่างพวกเขาไม่เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งแบบสามีภรรยากันเลย
ที่แท้ เขายอมจัดการด้วยตัวเอง ก็ไม่ยอมแตะต้องเธองั้นหรือ?
เมื่อลมหายใจของเขาเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นเขาก็ระเบิดเสียงต่ำออกมาอย่างอดกลั้นสุดขีดว่า "เฉิงเฉิง..."
คำนี้ ฟาดใส่เธอราวค้อนสังหารครั้งสุดท้าย
ในใจเธอดังสนั่นหวั่นไหว มีบางอย่างถูกทุบจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง
เธอพยายามปิดปากตัวเอง ไม่ให้ร้องไห้ออกมา หมุนตัววิ่งหนี แต่ก้าวแรกก็สะดุดล้ม ชนเข้ากับอ่างล้างหน้า ล้มลงไปกองกับพื้น
"เจี่ยนจือ?" เสียงของเวินถิงเยี่ยนข้างในยังไม่ทันสงบลง ฟังออกว่าเขาพยายามควบคุมแล้ว แต่ลมหายใจก็ยังหนักอยู่ดี
"ฉัน... ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังอาบน้ำ..." เธอโกหกอย่างตะกุกตะกัก พร้อมกับรีบตะกายเกาะอ่างล้างหน้าจะลุกขึ้น
แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งทำตัวน่าอนาถ ทั้งพื้นและอ่างล้างหน้ามีน้ำเต็มไปหมด เธอกว่าจะลุกขึ้นได้ก็แทบแย่ แต่เวินถิงเยี่ยนกลับออกมาแล้ว เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวใส่อย่างรีบเร่งไม่เรียบร้อยนัก แต่เข็มขัดกลับถูกมัดไว้แน่นหนาทีเดียว
"หกล้มเหรอ? มานี่" เขาทำท่าจะอุ้มเธอ
เธอเจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า แต่ก็ยังผลักมือเขาออกไป ทั้งอนาถทั้งเด็ดเดี่ยว "ไม่ต้องแล้ว ฉันเองได้"
จากนั้น หลังจากเกือบจะลื่นล้มอีกครั้ง เธอเดินกระเผกกระย่อง ๆ หลบหนีกลับไปที่ห้องนอน
มันคือ "หนี" คำนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย
ตลอดห้าปีที่แต่งงานกับเวินถิงเยี่ยน เธอเอาแต่หนีมาตลอด
หนีจากโลกภายนอก หนีจากสายตาประหลาดของทุกคน และหนีจากความสงสารเห็นใจของเวินถิงเยี่ยน —— ภรรยาของเวินถิงเยี่ยนกลับเป็นคนขาเป๋
คนขาเป๋จะคู่ควรกับเวินถิงเยี่ยนที่ทั้งสง่างามและประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานได้อย่างไร?
แต่เดิมเธอก็มีขาที่เรียวสวยแข็งแรงคู่หนึ่งนี่...
เวินถิงเยี่ยนรีบออกมาตามหลัง น้ำเสียงอ่อนโยน เป็นห่วงมาก "เจ็บตรงไหนไหม? ให้ฉันดูหน่อย"
"ไม่ ไม่เป็นไร" เธอห่อตัวในผ้าห่มแน่น ซุกซ่อนความอนาถทั้งหมดของเธอไว้ในผ้าห่ม
"แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?" เขาดูเป็นห่วงมากจริงๆ
"อือ" เธอหันหลังให้เขา พยักหน้าแรงๆ
"งั้นนอนนะ? ไม่ใช่ว่าอยากเข้าห้องน้ำหรือไง?"
"ตอนนี้ไม่อยากแล้ว นอนเถอะนะ?" เธอพูดเสียงเบา
"ได้ ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา ฉันซื้อของขวัญมาชิ้นหนึ่ง พรุ่งนี้เธอลองแกะดูว่าชอบไหม"
"ค่ะ" ของขวัญวางอยู่ที่หัวเตียง เธอเห็นแล้ว เพียงแต่ เธอไม่ต้องแกะก็รู้ว่าข้างในคืออะไร
ทุกปีจะเป็นกล่องขนาดเท่าๆ กัน ภายในบรรจุนาฬิกาข้อมือที่เหมือนกันทุกประการ
ในลิ้นชักของเธอ รวมกับของขวัญวันเกิด มีนาฬิกาเหมือนๆ กันนอนเรียงอยู่เก้าเรือนแล้ว นี่คือเรือนที่สิบ
บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้ เขาปิดไฟ นอนลง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมชื้นของครีมอาบน้ำ แต่เธอแทบไม่รู้สึกว่าเตียงยุบลงเลย เพราะว่า เตียงขนาดสองเมตร เธอนอนฝั่งนี้ เขานอนอยู่อีกฝั่งตรงขอบสุด ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ยังนอนได้อีกสามคน
ทั้งเขาและเธอไม่มีใครเอ่ยถึงชื่อเฉิงเฉิงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่พูดถึงสิ่งที่เขาเพิ่งทำในห้องน้ำเมื่อครู่ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เธอนอนหงายตัวแข็งทื่อ รู้สึกแค่เพียงเบ้าตาร้อนผ่าวด้วยความเจ็บปวด
เฉิงเฉิง ลั่วอวี่เฉิง คือเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเขา รักแรกของเขา เจ้าหญิงของเขา
ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย ลั่วอวี่เฉิงไปต่างประเทศ ทั้งคู่เลิกกัน เวินถิงเยี่ยนเคยหมดอาลัยตายอยากอยู่ช่วงหนึ่ง เมาสุราเป็นประจำทุกวัน
เธอกับเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยม
เธอยอมรับว่า ตอนมัธยมเธอก็แอบชอบเขาอยู่เงียบๆ
ตอนนั้น เขาเป็นหนุ่มหล่อประจำโรงเรียน เป็นนักเรียนเทพผู้สูงศักดิ์และเย็นชา ส่วนเธอ เป็นเด็กสายศิลป์ ถึงจะสวย แต่สาวสวยมีมากมาย ในชีวิตมัธยมที่คะแนนคือทุกสิ่ง เด็กสายศิลป์ ไม่ได้โดดเด่นอะไร อีกทั้งยังมีคนถืออคติด้วยซ้ำ
ดังนั้น นั่นเป็นเพียงการแอบรักที่เป็นของเธอคนเดียว ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันจะได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขา
กระทั่งเมื่อตอนที่เธอเรียนจบจากวิทยาลัยนาฏศิลป์กลับมาบ้านพักร้อนช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เธอได้พบกับเขาที่หมดอาลัยตายอยาก
คืนวันนั้นเขาก็เมาเช่นกัน เดินรูปตัว S บนถนน ข้ามถนนโดยไม่ดูไฟจราจร มีรถคันหนึ่งพุ่งมาเบรกไม่ทัน เป็นเธอเอง ที่ตามหลังเขามาด้วยความเป็นห่วง ผลักเขาออกไป ตัวเธอกลับถูกรถชน
เธอเป็นนักเรียนนาฏศิลป์ เธอสอบติดปริญญาโทโดยไม่ต้องสอบแล้ว
แต่ทว่า อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้ ทำให้ขาเธอเป๋
เธอ ไม่สามารถเต้นรำได้อีกต่อไป
หลังจากนั้น เขาเลิกเหล้า แต่งงานกับเธอ
ต่อเธอมีความรู้สึกผิดอยู่ตลอดกาล รู้สึกบุญคุณอยู่ตลอดกาล พูดจาอ่อนหวานเบาๆ อยู่ตลอดกาล เย็นชาราวกับน้ำอยู่ตลอดกาล และมอบของขวัญให้เธอมากมาย ให้เงินเธอมากมายเช่นกัน
แต่สิ่งเดียว ที่ไม่มีให้ คือความรัก
เธอคิดว่า เวลาจะทำให้ทุกอย่างอบอุ่นขึ้น และคิดว่า เวลาจะลบล้างทุกสิ่งไปได้
แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่า ห้าปีผ่านไป เขายังคงจดจำชื่อ "เฉิงเฉิง" ได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ กระทั่งตอนที่เขาปรนนิบัติตัวเอง ก็ยังเรียกชื่อนี้
สุดท้ายแล้วก็เป็นเธอที่โง่เขลาและไร้เดียงสาเกินไป...
เธอนอนไม่หลับทั้งคืน อีเมลฉบับนั้นในมือถือ คืนนี้เธอดูไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง
เป็นจดหมายตอบรับเข้าเรียนต่อระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยในต่างประเทศแห่งหนึ่ง และก็เป็นเรื่องที่เดิมทีเมื่อคืนนี้เธออยากจะปรึกษากับเขา —— เธอจะไปเรียนต่อโทที่ต่างประเทศ ได้ไหม?
แต่ตอนนี้ดูแล้ว ไม่จำเป็นต้องปรึกษากับเขาแล้ว
ห้าปีแห่งการแต่งงาน คืนคืนที่พลิกตัวไปมานับไม่ถ้วน นับจากวินาทีนี้ ในที่สุดก็เริ่มนับถอยหลังได้เสียที
ตอนที่เขาตื่นนอน เธอยังคงแกล้งหลับอยู่ ได้ยินเขาคุยกับป้าเฉินแม่บ้านข้างนอกว่า "เย็นนี้ฉันมีงานสังสรรค์ บอกคุณนายไม่ต้องรอฉัน นอนเร็วๆ"
กำชับเสร็จ เขายังกลับเข้ามาในห้องนอนดูอีกครั้ง เธอคลุมโปงด้วยผ้าห่ม น้ำตาเปียกชุ่มหมอนไปหมดแล้ว
ปกติตอนที่เขาไปบริษัท เธอมักจะจัดเสื้อผ้าที่เขาจะใส่ไว้ล่วงหน้าให้เข้ากัน วางไว้ข้างๆ เขาแค่หยิบใส่ก็พอ
แต่วันนี้เธอไม่ได้ทำ
เขาไปที่ห้องแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเอง แล้วไปบริษัท
เธอถึงได้ลืมตาขึ้น รู้สึกเพียงแค่ว่าตาบวมอักเสบอย่างหนัก
นาฬิกาปลุกมือถือดังขึ้น
เป็นเวลาที่เธอตั้งไว้ให้ตัวเอง ถึงเวลาต้องตื่นขึ้นมาอ่านภาษาอังกฤษแล้ว
ตัวเธอหลังจากแต่งงาน เพราะขาที่พิการ เธอใช้เวลา 90% ขังตัวเองอยู่ในบ้าน ไม่ออกไปไหนอีก ทำได้เพียงตัดแบ่งเวลาในแต่ละวันเป็นท่อนๆ แต่ละช่วงก็หาอะไรทำฆ่าเวลาไป
เธอหยิบมือถือปิดนาฬิกาปลุก จากนั้นก็ไถ APP ต่างๆ ไปเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย
ในสมองอื้ออึงยุ่งเหยิง มองอะไรก็ไม่เข้าหัวเลยสักอย่าง
กระทั่งอยู่ดีๆ ก็ไถเจอวิดีโอหนึ่งในแอพแดง
คนในภาพคุ้นตาเกินไป...
พอดูชื่อแอคเคาท์อีกที: เฉิงเฉิง CC
เจ้า Big Data นี่...
เวลาที่โพสต์ ก็คือเมื่อคืนวานนี้เอง
เจี่ยนจือกดเปิดวิดีโอ เสียงเพลงครึกครื้นก็ดังขึ้นมาทันที แล้วก็มีคนตะโกนว่า: หนึ่ง สอง สาม ยินดีต้อนรับเฉิงเฉิงกลับมา! ชนแก้ว!
เสียงนี้ กลับกลายเป็นเวินถิงเยี่ยน