ทั้งสองอยู่ด้วยกันตลอดช่วงเช้า
พอถึงเที่ยง อาการปวดท้องก็ทุเลาลง กู่ยวี่จัดการตัวเองเล็กน้อย ก่อนพาจ้าวมู่มู่ลงไปหาอะไรกิน
ทั้งคู่เปิดข้าวกล่องอุ่นร้อนเองหนึ่งกล่อง หยิบขนมปังสองชิ้น นมสองกล่อง และบิสกิตอีกหนึ่งถุง
ระหว่างกำลังกิน เสียงร้อนรนของจัวเหวินก็ดังมาจากนอกบ้าน
“แย่แล้ว”
พึมพำจบ มู่มู่ก็รีบวิ่งไปที่ประตู ตะโกนเรียกจัวเหวิน “คุณอาจัวเหวิน ผมอยู่ตรงนี้ครับ”
พอเห็นจ้าวมู่มู่ จัวเหวินก็รีบวิ่งเข้ามาหา พลางพูดอย่างร้อนใจ “คุณชายตัวน้อยของฉัน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? พวกเราตามหากันตั้งนาน ร้อนใจแทบแย่แล้ว”
รู้ตัวว่าทำผิด จ้าวมู่มู่ก็ก้มหน้าขอโทษจัวเหวิน
“ขอโทษครับคุณอาจัวเหวิน ผมมาหาพี่สาว ลืมบอกคุณอาไป”
เห็นว่าจ้าวมู่มู่ยอมรับผิดอย่างดี จัวเหวินก็ไม่อาจทำใจดุเขาได้ จึงย่อตัวลง มองเขาพร้อมสั่งสอน
“อารู้ว่าเธอชอบพี่เสี่ยวอวี่ ช่วงหลายวันนี้ก็ไม่ได้เจอกันเลย”
“แต่ยังไงเธอก็ยังเป็นเด็ก จะทำอะไรก็บอกผู้ใหญ่สักคำ พวกเราจะได้ไม่เป็นห่วง”
จ้าวมู่มู่พยักหน้า “ครับ มู่มู่จำไว้แล้ว”
จัวเหวินลูบหัวจ้าวมู่มู่ แล้วจูงมือเขาเดินเข้าไปในบ้านพัก พลางพยักหน้าให้กู่ยวี่เล็กน้อย “ต้องรบกวนคุณกู่แล้ว”
กู่ยวี่ยิ้มตอบ “ไม่รบกวนเลยค่ะ มู่มู่อยู่เป็นเพื่อนฉันมาตลอดช่วงเช้า”
จัวเหวินยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนพูดต่อ
“ช่วงนี้ฐานที่มั่นมีงานยุ่ง ท่านหัวหน้ากลัวพวกเด็ก ๆ จะวิ่งไปทั่ว เลยจัดสถานที่แห่งใหม่ให้พวกเขา ช่วงบ่ายก็เริ่มเรียนแล้วครับ”