ชางโม่หน้าบึ้ง ลากกู่ยวี่ไปยังมุมสงบในป่า ก่อนจะปล่อยมือแล้วถอยห่างจากเธอ
เขาหันกลับมามองกู่ยวี่
น้ำเสียงสงบนิ่งเจือความเย็นชาและโทสะบางเบา
“เรื่องอายุขัยนี่มันยังไง? ทำไมไม่บอกผม? ชีวิตตัวเองไม่สำคัญขนาดนั้นเลยหรือ ถึงยกให้คนอื่นตามใจชอบ?”
ชางโม่โกรธมาก โกรธสุด ๆ
เด็กสาวคนนั้นใช้ไปแค่ 15 ปี ส่วนครั้งก่อนที่เขาถูกซอมบี้กัด กับบาดแผลของซูเจียหมิงตอนนี้ แต่ละอย่างล้วนไม่เบา อายุขัยที่เสียไปมีแต่จะมากกว่านั้น
เท่ากับเสียไปไม่ต่ำกว่า 30 ปี ในชีวิตคนเราจะมี 30 ปีสักกี่หนกัน?
ชางโม่โกรธจนมือสั่น
เขาเพิ่งตัดสินใจได้อย่างยากเย็นว่าจะใส่ใจคนตรงหน้า และนับเธอเป็นส่วนหนึ่งของแผนชีวิต
จู่ ๆ ก็ได้รับข่าวราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ แรงกระแทกย่อมไม่ใช่น้อย
เมื่อสัมผัสได้ถึงความโกรธของชางโม่ กู่ยวี่กลับไม่ค่อยเข้าใจนัก เธอคิดว่าเขาเป็นห่วงเธอมาก
แต่ดูเหมือนจะเป็นห่วงยิ่งกว่าคำว่าเป็นห่วงเสียอีก เหมือนเหล่าภูตใหญ่ในป่าที่ห่วงเธอ
เธอเบิกตากลมโต เงยหน้ามองชางโม่ ก่อนจะก้าวเข้าไปสองก้าวแล้วโอบกอดเขา เสียงอ่อนหวานออดอ้อน
“ฉันผิดไปแล้ว อย่าโกรธเลยนะ”
เมื่อก่อนตอนทำให้พี่ชายพี่สาวภูตไม่พอใจ แค่ยอมรับผิดก่อน พวกเขาก็หายโกรธแล้ว
ตอนนี้เธอเลยงัดวิธีนี้มาใช้บ้าง
แต่ชางโม่ไม่คิดจะยอมง่าย ๆ เรื่องอื่นเขาตามใจเธอได้ แต่เรื่องอายุขัยต้องจริงจัง