ขับผ่านหมู่บ้านอวิ๋นซานไป
มุ่งหน้าไปตามถนนได้ไม่นาน ถนนคอนกรีตก็สิ้นสุดลง
ข้างหน้าเป็นถนนดินที่ปูด้วยหิน กรวดขรุขระไม่เรียบ เดินเองยังเจ็บเท้า ไม่ต้องพูดถึงรถที่ต้องกระเด้งกระดอนจนเครื่องในแทบพลิกคว่ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ฝนยังตกหนักเมื่อไม่กี่วันก่อน บนถนนจึงมีแอ่งโคลนที่ยังไม่แห้งอยู่หลายแห่ง
ถ้าขับรถขึ้นไป ยางคงพังแน่ ที่นี่อยู่ห่างจากฐานที่มั่นพอสมควร จะเดินกลับไปก็เป็นไปไม่ได้
“แอ่งโคลนเยอะจัง”
เมื่อเห็นรถหยุด กู่ยวี่ก็เกาะอยู่ตรงส่วนหน้าของกระบะ มองไปยังถนนข้างหน้า จากนั้นเอียงตัวมองชางโม่ที่อยู่ด้านหน้ารถ
“เราลงเดินกันไหม?”
“อืม”
ชางโม่เปิดประตูรถ เดินตรงไปยังท้ายกระบะ แล้วยื่นแขนยาวกำยำไปหากู่ยวี่ พร้อมอธิบายว่า
“ในเมื่อรถเข้าไปไม่ได้ พวกนั้นก็น่าจะอยู่ไม่ไกล”
กู่ยวี่นั่งลงตรงขอบกระบะ คล้องแขนรอบคอชางโม่ ปล่อยให้เขาอุ้มลงมา แล้วถามด้วยความสงสัยว่า
“จะฆ่าพวกเขาเหรอ?”
“เหมือนพวกโจรปล้นครั้งก่อน”
ชางโม่ตอบเสียงเรียบ ก่อนอุ้มกู่ยวี่ลงจากรถและวางเธอลงบนพื้นอย่างมั่นคง เขามองเธอแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“รู้สึกว่ามันโหดร้ายไหม?”
ชางโม่ลังเลมาตลอด เขาอยากให้กู่ยวี่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขา แต่ก็กลัวว่าเธอจะไม่ชอบเลือดที่เปื้อนมือเขา
“จัดการคนเลวก็ต้องถอนรากถอนโคน”
กู่ยวี่ส่ายหน้า เธอไม่คิดว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องผิด เธอจดจำ 【กฎการปฏิบัติตนของภูต】 ที่เหล่าปีศาจตนใหญ่สอนไว้เสมอ
ใจความสำคัญของข้อ 2 คือ อย่าเปิดโอกาสให้คนเลวกลับมาตั้งตัวได้อีก ไม่เช่นนั้นถอนหญ้าไม่ถอนราก ลมวสันต์พัดมาเมื่อไรก็งอกขึ้นใหม่