“เธอยังเด็ก นิสัยใจคอยังไม่มั่นคง วิธีรั้งเธอไว้มีตั้งมากมาย ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีแบบนี้”
ชางโม่มองทั้งสามคนอย่างเคร่งขรึมเพื่อแสดงจุดยืน การใช้ความรักผูกมัดใครสักคนช่างน่ารังเกียจเกินไป เด็กคนนี้ยังอายุน้อย หลอกได้ง่ายมาก
เมื่อบาดแผลหายดี ชางโม่ก็คิดจะลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แต่สาวน้อยกอดเขาไว้แน่น แถมเขาก็ไม่อยากปลุกเธอ
เมื่อเห็นภาพนั้น หลินเซิ่งตงกับอีกสองคนก็มองชางโม่อย่างล้อเลียน
“ดูสิ กอดแน่นขนาดนั้น กลัวนายหนีไปหรือไง หัวหน้า”
“หัวหน้า ดูท่าสาวน้อยคนนี้จะชอบคุณจริง ๆ ยอมคบกับเธอไปเถอะ! ดูแล้วน่าจะบรรลุนิติภาวะแล้ว คบกันก็ไม่มีปัญหา”
ชางโม่ส่ายหน้า หลับตาลงแสร้งทำเป็นหลับ ไวรัสซอมบี้สูบพลังจากร่างกายไปมาก แม้บาดแผลจะหายแล้ว แต่เขาก็ยังอ่อนเพลียอยู่มาก
ถูเซิ่งหยิบน้ำกับขนมปังออกจากกระเป๋าเป้ส่งให้ชางโม่ จากนั้นก็กลับไปนั่งข้างเก้าอี้โต๊ะอาหารแล้วหาวหวอด หลินเซิ่งตงกับเผิงซิงนั่งลงกับพื้น พิงกำแพงพักผ่อนและกินอาหารเติมพลังไปด้วย
เมื่อคืนพวกเขายุ่งกันทั้งคืน พอออกมา ชางโม่ก็ได้รับบาดเจ็บอีก ทั้งสามร้อนใจแทบแย่ พอได้ผ่อนคลายลงกะทันหัน จิตใจก็เหนื่อยล้าไม่น้อย จำเป็นต้องรีบฟื้นฟูเรี่ยวแรง
สามชั่วโมงต่อมา
กู่ยวี่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ตัวเธอขดอยู่ในอ้อมแขนของชางโม่ทั้งตัว
ตั้งแต่แปลงร่างมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหลับสบายที่สุด เมื่อมองชางโม่ตรงหน้า กู่ยวี่ก็รู้สึกว่าเขาคือของขวัญชิ้นใหญ่ที่สวรรค์ชดเชยให้เธอ
“ตื่นแล้วเหรอ ลุกเถอะ”
เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนตื่น ชางโม่ก็คิดจะลุกขึ้น แต่กู่ยวี่กลับไม่ขยับสักนิด แถมยังถามว่า “ฉันชื่อกู่ยวี่ คุณชื่ออะไร”
“ชางโม่”
เขาหันไปแนะนำเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคน “ถูเซิ่ง หลินเซิ่งตง เผิงซิง”
กู่ยวี่ถามต่อ “แล้วคุณมีแฟนหรือยัง แต่งงานหรือยัง” เรื่องนี้ต้องถามให้ชัดก่อน แย่งผู้ชายคนอื่นเดี๋ยวโดนด่า
คำถามของกู่ยวี่แทงใจบรรดาพ่อผู้ห่วงลูกทั้งสามคนเข้าเต็ม ๆ พวกเขามองชางโม่อย่างลุ้นระทึก ในใจร่ำร้องอย่างบ้าคลั่งว่า
หัวหน้า!
โอกาสดี ๆ ที่จะสละโสดแบบนี้ อย่าพลาดเด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้นพวกเรากลัวว่าคุณจะต้องอยู่เป็นโสดไปจนแก่!
ดวงตาสีอำพันอ่อน ๆ ของกู่ยวี่เป็นประกาย เธอมองชางโม่พลางรอคำตอบ
“……”
ชางโม่ทำตัวไม่ถูกกับความตรงไปตรงมาของกู่ยวี่ แต่ก็ยังส่ายหน้า
กู่ยวี่ยิ้มอย่างมีความสุข “งั้นฉันเป็นแฟนคุณนะ! ฉันเก่งมาก ปกป้องคุณกับพวกเขาได้ ขอแค่ให้ฉันกอดก็พอ”
“？？？”
ชางโม่ทำหน้างุนงง อยากถามว่าไม่เร็วไปหน่อยหรือ ยังไม่ต้องทำความรู้จักกันก่อนหรือไง จะได้ดูว่านิสัยเข้ากันได้ไหม
แต่เขาที่ปกติเงียบขรึมไม่ค่อยพูด ก็ไม่ได้ถามออกไป
เมื่อเห็นท่าทีของหัวหน้าตัวเอง ลูกทีมทั้งสามก็ส่ายหน้า หัวหน้าของพวกเขาคงหมดหวังแล้ว ชาตินี้คงต้องครองโสดไปจนแก่ แต่กู่ยวี่กลับไม่เล่นตามธรรมเนียม
“ไม่พูดก็ถือว่าตกลงนะ”
กู่ยวี่จุ๊บแก้มชางโม่ดังจุ๊บ ต่อไปแสงทองก้อนโตก็เป็นของเธอแล้ว ดีใจจัง ได้ฝึกฝนอีกแล้ว เธอนี่เป็นปีศาจน้อยที่เก่งจริง ๆ
ต้องบอกว่า กู่ยวี่ปีศาจน้อยถูกปีศาจใหญ่เจ้าเล่ห์ในป่าหลอกจนหัวหมุน
ชางโม่ยังคงงุนงงตลอดทั้งเรื่อง บนโลกนี้มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยหรือ ได้ภรรยาสวย ๆ มาแบบไม่ต้องเสียอะไร แถมยังได้พลังพิเศษสายรักษาที่ยอดเยี่ยมเป็นของแถมอีก
“น้องสาว ยินดีต้อนรับเข้าทีมเรา”
“ถ้าต่อไปหัวหน้ารังแกเธอ ก็อย่ากลัวนะ พวกพี่รับรองว่าจะเอาคืนให้”
“ใช่ ๆ ถึงจะสู้ตัวต่อตัวไม่ไหว แต่พวกเราสามคนรวมกันก็ยังพอสู้ได้อยู่”
หลินเซิ่งตงกับอีกสองคนตื่นเต้นมาก ภรรยาของหัวหน้าก็เป็นคนในทีม พวกเขาเป็นทั้งลูกทีม เพื่อนร่วมรบ และเพื่อนสนิทของหัวหน้า ย่อมได้ใช้พลังรักษาของน้องสาวด้วย
ไม่ต้องกลัวว่าจะกลายเป็นซอมบี้ ในวันสิ้นโลก เรื่องนี้ช่างเป็นความสุขที่หาได้ยากจริง ๆ
“อื้ม ๆ” กู่ยวี่พยักหน้ารัว ๆ แล้วรับปากว่า “ฉันจะปกป้องพวกคุณเอง”
ทั้งสี่คนไม่ได้ใส่ใจคำพูดที่ว่ากู่ยวี่จะปกป้องพวกเขานัก อย่างไรเสีย ผู้มีพลังพิเศษสายรักษาจะปกป้องใครได้กัน ก็เป็นฝ่ายที่ต้องให้คนอื่นปกป้องเท่านั้น
ชางโม่มองเวลาบนนาฬิกาข้อมือแล้วถามว่า “ฟื้นตัวกันดีหรือยัง ก่อนฟ้ามืดต้องไปถึงศูนย์วิจัย”
“ครับ”
ทั้งสามยืนตัวตรงทันที สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น
ชางโม่หันไปมองกู่ยวี่ในอ้อมแขน น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว “แล้วเธอล่ะ”
กู่ยวี่พยักหน้าแล้วถามว่า “พวกคุณจะไปศูนย์วิจัยชีวภาพหลิงโจวหรือ”
“เธอรู้จักที่นั่นด้วยเหรอ” ชางโม่แปลกใจอยู่บ้าง ในเมืองหลิงโจวมีห้องทดลองตั้งหลายแห่ง ทำไมเธอถึงรู้ว่าพวกเขาจะไปศูนย์วิจัยชีวภาพหลิงโจว
“ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลกแล้ว ปัญหาใหญ่ที่สุดของมนุษย์คือไวรัสซอมบี้ พวกคุณก็กำลังจะไปศูนย์วิจัย เพราะงั้นที่ที่มีโอกาสมากที่สุดก็คือศูนย์วิจัยชีวภาพหลิงโจว
อีกอย่าง ฉันเคยไปที่นั่น อาจารย์บอกว่าพวกเขาร่วมมือกับห้องทดลองในต่างประเทศ เพื่อวิจัยยาที่ช่วยกระตุ้นวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต นี่เป็นเทคโนโลยีล้ำสมัยระดับโลก”
กู่ยวี่ไม่ได้พูดโกหก ร่างเดิมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยหลิงโจว
เพื่อปลูกฝังความสนใจด้านวิชาการและเพิ่มพูนความรู้ให้นักศึกษา อาจารย์เคยพาพวกเขาไปเยี่ยมชมห้องทดลองหลายแห่ง ซึ่งรวมถึงศูนย์วิจัยชีวภาพหลิงโจวด้วย
ทั้งสี่คนไม่คิดเลยว่ากู่ยวี่จะฉลาดไม่น้อย
หลินเซิ่งตงถามว่า “น้องสาว แล้วเธอรู้สถานการณ์ของศูนย์วิจัยไหม”
“แถวนั้นมีซอมบี้เยอะมาก” พูดจบกู่ยวี่ก็ย้ำว่า “เยอะมากจริง ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดพวกมัน ฉันหนีออกมาจากที่นั่นก่อนหน้านี้”
บังเอิญจริง ๆ
ตอนเพิ่งมาถึงโลกนี้ กู่ยวี่อยู่ที่ศูนย์วิจัยชีวภาพหลิงโจวพอดี อาจารย์ เพื่อนร่วมชั้น และนักวิจัยรอบตัวต่างกลายเป็นซอมบี้ มีเพียงเธอคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่
โชคดีที่เธอมีเถาวัลย์ช่วย แถมตอนนั้นซอมบี้ยังไม่เก่งกาจนัก เธอจึงหนีออกมาได้อย่างราบรื่น แม้จะบาดเจ็บเล็กน้อยก็ตาม
“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปยากแล้วสิ” หลินเซิ่งตงลูบคาง คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “งั้นหาวิธีล่อซอมบี้ออกมาก่อน แล้วค่อยเข้าไป”
เผิงซิงพูดต่อว่า “ถ้าจะล่อซอมบี้ ต้องทำให้เกิดเสียงดังหน่อย พวกเราเอาระเบิดมือมาจากสถานีตำรวจไม่กี่ลูก แต่ตอนออกมาโยนใส่ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นไปหมดแล้ว”
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชางโม่ก็เอ่ยขึ้นว่า “ไปหอจดหมายเหตุการก่อสร้างเมือง ที่นั่นมีแบบแปลนการก่อสร้างศูนย์วิจัย”
ในศูนย์วิจัยอาจมีซอมบี้กลายพันธุ์อยู่ ห้ามบุกเข้าไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเด็ดขาด
แม้จะไม่ต้องกลัวไวรัสซอมบี้แล้ว แต่จำนวนซอมบี้มีมากขนาดนั้น ต่อให้ไม่มีไวรัส พวกมันก็ยังรุมกัดพวกเขาจนตายได้
ตอนนั้นกู่ยวี่ก็พูดขึ้นว่า
“ถ้าพวกคุณจะไปช่วยคนก็ไม่ต้องแล้ว ข้างในไม่มีใครมีชีวิตอยู่เลย ตอนนั้นมีแค่ฉันคนเดียวที่หนีออกมาได้”
“เราไม่ได้ไปช่วยคน แต่จะไปเอาข้อมูลวิจัยชุดหนึ่ง ผู้เชี่ยวชาญของเราคิดว่า งานวิจัยที่ศูนย์วิจัยทำร่วมกับห้องทดลองในต่างประเทศอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดไวรัสซอมบี้ เพราะงั้นเราต้องเอาข้อมูลการทดลองที่เกี่ยวข้องมาให้ได้”
พวกเขารู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครรอดชีวิตในห้องทดลอง
จุดประสงค์ของการเดินทางครั้งนี้คือเอาข้อมูลวิจัยจากห้องทดลองมา ในเมื่อไวรัสซอมบี้เกิดจากฝีมือมนุษย์ มนุษย์ก็ต้องเป็นคนยุติมันเอง