“อย่าสิ! ลุงฉวี คุณพูดเองว่าแพ้ไข่เป็ด กินไม่ได้ แล้วพวกเราถึงได้เก็บมากินกัน คุณจะกลับคำได้ยังไง?”
ซูเจียหมินเถียงอย่างมีเหตุผล เขาคิดว่าตัวเองยังพอแก้ตัวได้
เขาหันไปพูดกับฉินปั้นว่า “ผมกินปลาเส้นของคุณก็จริง แต่ผมก็เลี้ยงลูกอมทุเรียนที่คุณชอบที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ?”
จากนั้นก็หันไปหาจูตั้น
“ผมเลี้ยงบุหรี่คุณออกจะบ่อย น่าจะหักล้างกันได้บ้างมั้ง อีกอย่างคราวก่อนผมก็เลี้ยงข้าวพวกคุณแล้วด้วย”
ยิ่งซูเจียหมินอธิบาย ฉินปั้นกับคนอื่น ๆ ก็ยิ่งโมโห รู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบเข้าไปใหญ่
ทำไมน่ะหรือ?
เพราะพวกเขาไม่รู้เรื่องเลว ๆ ที่ซูเจียหมินแอบทำลับหลัง
ทุกคนต่างคิดว่าเขาใจกว้าง เป็นคนดี ถึงได้เอาเสบียงล้ำค่าขนาดนี้มาแบ่งให้ทุกคน
ที่ไหนได้ เจ้าตัวแค่รู้สึกติดค้าง เลยเอามาชดเชย ส่วนพวกเขากลับซื่อบื้อ ซาบซึ้งใจอยู่นานสองนาน
“ไม่ได้ วันนี้ถ้าไม่อัดนาย ฉันคงอึดอัดใจตาย”
“เห็นด้วย”
หลายคนขยับกำปั้นเตรียมพร้อม แล้วเดินตรงเข้าหาซูเจียหมิน
“เฮ้ย พี่น้อง ไว้ชีวิตด้วย!”
ซูเจียหมินกระโดดหนีเอาตัวรอด แต่เยว่เยี่ยนคว้าตัวเขาไว้ พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “รอดตายมาได้ทั้งที พวกเราก็ต้องฉลองให้หน่อยสิ นั่งคุยรำลึกความหลังกันดี ๆ”