“นี่...”
พอได้ยินคำพูดของกู่ยวี่ หวังโหย่วจื้อก็ถึงกับอึ้งไปทั้งคน
เพื่อช่วยพ่อ
เขายอมทิ้งศักดิ์ศรีและหน้าตา คุกเข่าหรือแม้แต่โวยวายก็ได้ แต่พอเป็นเรื่องที่กระทบตัวเองจริง ๆ
เขากลับลังเล
หวาดกลัว
และถอยหนี
มนุษย์ล้วนเห็นแก่ตัว ไม่มีใครทำตัวไร้แก่ตัวได้เมื่อผลประโยชน์ของตัวเองเข้ามาเกี่ยวข้อง
ใคร ๆ ก็พูดได้ทั้งนั้น
แต่สิ่งสำคัญคือ เขายินดีเสียสละตัวเองเพื่อคุณหรือเปล่า
คนที่ยืนมุงอยู่เริ่มซุบซิบกันเสียงเบา
“ฉันว่าแล้ว!”
“มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง แค่ใช้แสงขาวนิดหน่อยก็ช่วยคนใกล้ตายให้ฟื้นกลับมาได้แล้วงั้นเหรอ”
“มิน่าล่ะ อีกฝ่ายถึงไม่ยอม!”
“ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไม่ยอม ใครจะยอมเอาชีวิตตัวเองไปช่วยคนแปลกหน้ากันล่ะ”
“อยากให้คนอื่นช่วย ก็ต้องเตรียมใจไว้ก่อนว่าจะเสียอายุขัย”
“ลูกช่วยพ่อก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
“ก็ใช่ แต่พลังชีวิต 18 ปีมันก็เยอะอยู่”
“แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ”
“พ่อเขาใกล้ตายแล้ว เอาพลังชีวิต 18 ปีไปแลกกับหนึ่งชีวิตก็คุ้ม”
เรื่องไม่เกี่ยวกับตัวเองก็ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ฝูงชนที่มุงอยู่พูดจาวิจารณ์กันอย่างไม่เกรงใจ