เห็นชายหนุ่มมาถึงก็ทรุดเข่าลง ลั่วจางขมวดคิ้ว
ทำแบบนี้ต่อหน้าคนมากมาย ไม่เท่ากับผลักกู่ยวี่เข้าเตาไฟหรือ?
อีกอย่าง การกระทำนี้ดูเหมือนยอมก้มหัว แต่แท้จริงกลับแข็งกร้าว ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เมื่อได้ยินเสียง
กู่ยวี่ไม่ได้หันกลับไปทันที แต่ทำสิ่งที่กำลังทำต่อ
เถาวัลย์ดึงแผ่นคอนกรีตขึ้นมาจนสุด พอดึงขึ้นมาได้ครึ่งทางก็หยุดชะงัก ต่อให้เถาวัลย์มีแรงมากแค่ไหนก็พยุงไว้ได้ไม่นาน
ลั่วจางรีบเดินไปข้างชายหนุ่ม ยื่นมือหมายจะดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น
“ทำอะไรน่ะ? รีบลุกขึ้นก่อน มีอะไรก็คุยกันได้”
ชายหนุ่มส่ายหน้า ยืนกรานว่าไม่ลุก
เขาละทิ้งศักดิ์ศรีและหน้าตาไปแล้ว ต้องทำเป้าหมายให้สำเร็จให้ได้
ขณะเดียวกัน ในใจก็รู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง
คนส่วนใหญ่ไม่มีแม้แต่พลังพิเศษ เด็กสาวผมเหลืองคนหนึ่งกลับมีพลังพิเศษถึงสองอย่าง
สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ
เมื่อคิดเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ยิ่งอ้อนวอนเสียงดังขึ้น ทั้งยังจงใจยกยอกู่ยวี่ไม่หยุด พร้อมกับกดตัวเองให้ต่ำลง
“คุณเป็นผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่ง สำหรับคุณก็แค่ลงมือช่วยนิดเดียวเท่านั้น ขอร้องล่ะ ช่วยพ่อผมด้วย ชีวิตคนทั้งคนนะ!”
เห็นชายหนุ่มพูดได้ใจขึ้นเรื่อย ๆ ลั่วจางก็เริ่มไม่พอใจ รีบเอ่ยขึ้นว่า