“หน่วยเจ็ดไม่มีใครบาดเจ็บ แต่ขาดไปหนึ่งคน”
รายงานเสร็จ เยว่เยี่ยนก็กวาดตามองรอบ ๆ ก่อนตะโกนเสียงดัง “ซูเจียหมิน นายอยู่ไหน ส่งเสียงหน่อย!”
“ฉันอยู่นี่”
เสียงร้องแผ่วเบาดังมาจากแถบต้นไม้ข้างบันไดหินลงเขา
ฟังจากเสียง เยว่เยี่ยนก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ รีบเดินเข้าไปดูทันที
ซูเจียหมินถูกต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าชามคว่ำทับอยู่ ใต้ตัวเขายังมีเด็กอายุราวสิบกว่าขวบที่เขากำลังปกป้องเอาไว้
เด็กคนนี้คงแอบมาดูพวกเขาฝึกซ้อมหลังเลิกเรียน
เห็นเลือดกองใหญ่บนพื้น เยว่เยี่ยนก็รีบเข้าไปตรวจดูอาการอย่างละเอียด
อีกด้านหนึ่งซึ่งมองไม่เห็น มีกิ่งไม้ท่อนหนึ่งแทงทะลุเข้าไปในร่างซูเจียหมิน
ถ้าแทงลึกถึงจุดนั้น ตับคงฉีกขาดไปแล้ว
“นายมันโง่หรือไงวะ? จะพุ่งลงไปเร็วขนาดนั้นทำไม?”
เยว่เยี่ยนด่าออกมาอย่างโมโห
เห็นสภาพแบบนี้ เขาก็พอเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ
หลังเสียงประกาศครั้งแรกดังขึ้น หลายคนก็รีบมุ่งหน้าลงเขา ซูเจียหมินเป็นคนแรกที่พุ่งลงไป
เพิ่งลงจากสนามฝึก เสียงประกาศครั้งที่สองก็ดังขึ้น แล้วเกิดแผ่นดินไหวตามมา
เขาบังเอิญเห็นเด็กที่แอบซุ่มดูพวกเขาฝึกซ้อมพอดี แถมยังโชคร้ายเจอต้นไม้ล้มใส่อีก
ตำแหน่งที่ซูเจียหมินอยู่ยังเป็นจุดอับสายตาพอดี
ชางโม่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น และไม่รู้สถานการณ์ด้านล่าง จึงไม่ได้คำนึงถึงทั้งสองคน
“ช่วยเด็กก่อนเถอะ”
ซูเจียหมินยิ้มอย่างอ่อนแรง แต่สภาพจิตใจยังดูดีอยู่