“ไม่มีคน ไม่มีซอมบี้ด้วย”
หลินเซิ่งตงใช้พลังมองทะลุตรวจดูอย่างละเอียด หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวเลย
แม้เขาจะเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับ 3 แต่ก็ทำได้แค่มองทะลุภูเขาที่อยู่ตรงหน้า ส่วนภูเขาด้านหลังนั้นมองไม่เห็น
ยกตัวอย่างเช่น
มีโทรศัพท์มือถือวางอยู่ตรงหน้า เขามองเห็นชิ้นส่วนทุกชิ้นภายในได้อย่างชัดเจน
แต่ถ้าด้านหลังโทรศัพท์เครื่องนี้มีโทรศัพท์อีกเครื่อง เขาก็ไม่อาจมองทะลุเครื่องแรกไปเห็นเครื่องที่อยู่ด้านหลังได้ วัตถุที่ถูกบังด้วยวัตถุอื่นจะมองไม่เห็น
เมื่อเห็นสถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ หลินเซิ่งตงก็เดาขึ้นว่า
“หัวหน้า หรือพวกตาสามเหลี่ยมจะกลับมาไม่ทัน คนพวกนั้นเลยรู้ตัวแล้วหลบซ่อนกันไป?”
เขาถามเองแล้วก็คิดต่อเอง
“ถ้าเป็นแบบนั้น คนกลุ่มนี้คงไม่ธรรมดา ความสามารถในการต่อต้านการสอดแนมแข็งแกร่งขนาดนี้ ต้องไม่ใช่คนทั่วไปแน่”
ชางโม่มองรอยล้อรถสีดำคล้ำบนถนนแล้วส่ายหน้า
“คงไม่ถึงขนาดนั้น ถ้าคนพวกนี้เก่งเรื่องต่อต้านการสอดแนมจริง ก็คงไม่ทิ้งรอยล้อไว้เด่นชัดขนาดนี้”
“เข้าไปดูในหมู่บ้านกัน”
ชางโม่รู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายอย่างที่เห็น เพื่อเอาชีวิตรอด คำพูดของตาสามเหลี่ยมย่อมมีส่วนเกินจริงอยู่บ้าง แต่คงไม่ได้แต่งขึ้นมาทั้งหมด ที่นี่อาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้
ทั้งสองลัดเลาะไปตามคันนา มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
ด้านหลังพวกเขา แอ่งน้ำฝนในทุ่งยังแห้งไม่สนิท มีด้วงตัวเล็กบินหึ่ง ๆ ต่ำผ่านผิวน้ำ