“มันกำลังคิดจะสร้างเผ่าพันธุ์ขึ้นมาหรือ?”
เผิงซิงรับถุงจากกู่ยวี่ แล้วเก็บเมล็ดผลไม้ที่กินเหลือกับผลไม้แห้งเหี่ยวใส่ถุงให้เรียบร้อย
กู่ยวี่พยักหน้าตอบ
“ต้นไม้ใหญ่เก่งมาก ถ้าไม่มีม่านม่านอยู่ มันอาจโจมตีพวกเราก็ได้ พอมีจำนวนมากขึ้นในอนาคต พวกมันจะยึดครองภูเขาลูกนี้ แล้วค่อย ๆ ขยายไปทั่วบริเวณ”
“เฮ้อ”
เผิงซิงถอนหายใจ
“วันสิ้นโลกนี่ นอกจากมนุษย์แล้ว ไม่มีอะไรกลัวซอมบี้เลย ทั้งพืชทั้งสัตว์ต่างได้เปรียบมนุษย์”
ถูเซิ่งหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ “คัดลอกข้อมูลใกล้เสร็จแล้ว”
“เตรียมตัวไปกันเถอะ!”
ชางโม่มองทุกคน สีหน้าหนักอึ้งเล็กน้อย
วันสิ้นโลกที่แท้จริงเริ่มเผยเค้าลางแล้ว ในภัยพิบัติที่กวาดล้างไปทั่วโลกครั้งนี้ ซอมบี้อาจเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น
เมื่อพืชและสัตว์วิวัฒนาการจนสมบูรณ์แล้ว มนุษย์จะยังมีทางไปอย่างไร?
ไม่กี่นาทีต่อมา การคัดลอกข้อมูลก็เสร็จสิ้น ทุกคนเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม เมื่อไม่มีบอสใหญ่ก่อเรื่อง เส้นทางขากลับจึงราบรื่นผิดปกติ
ทั้งห้าคนออกมาจากช่องระบายอากาศบนไหล่เขา แล้วนำเมล็ดพันธุ์ไปปลูกไว้คนละทิศรอบศูนย์วิจัยทั้งแปดด้าน เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ต้นไม้ใหญ่ช่วยให้วิวัฒนาการ
“เรียบร้อย ภารกิจเสร็จแล้ว”
กู่ยวี่ฝังเมล็ดพันธุ์เม็ดสุดท้ายลงดิน ลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝ่ามือที่เปื้อนดิน
ปรากฏการณ์มหัศจรรย์เกิดขึ้น
ต้นอ่อนเล็ก ๆ เปล่งแสงสีเขียวแทงยอดขึ้นจากดิน จุดแสงเล็ก ๆ หลายจุดบินออกจากต้นอ่อน มุ่งหน้าไปยังศูนย์วิจัย
ในเวลาเดียวกัน
จุดแสงระยิบระยับจากอีกเจ็ดทิศทางก็บินไปยังศูนย์วิจัยเช่นกัน
ไม่นานนัก ศูนย์วิจัยก็มีเสียงดังขึ้น ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งทะลวงอาคารที่สร้างจากเหล็กเสริมและปูนคอนกรีต แล้วยืดกิ่งก้านออกมา