【ที่ฝากสมอง】
【บทที่หนึ่งเขียนใหม่ ตัวละครทุกตัวในบทที่หนึ่งล้วนเป็นตัวละครสำคัญ】
เคนฝันว่า เขาชื่อหลินฉี หลินฉีผู้โดดเดี่ยวสิบปี หรือนั่นอาจจะเป็นชาติก่อนของเขา...
เน็ตไอดอลนักประดิษฐ์ชื่อดัง ยอดแฟนคลับนับแสน...
อะไรจะโถส้วมยุคกลางรุ่นอัปเกรด วิธีเพิ่มประสิทธิภาพการตีเหล็กของช่างเหล็กโบราณ...
...เครื่องปรับความขัดแย้งรุ่น V10 สั่งทำพิเศษ...
...เรือโนอาห์วันสิ้นโลกรุ่นทะเลทราย...
ติดอันดับสองของนวัตกรรมไร้ประโยชน์ที่สุดในโลกมาหลายปี ผู้คนขนานนามว่า "ไร้ประโยชน์อันดับสอง" และเขาก็รู้สึกเสียดายเรื่องนี้มาโดยตลอด
แล้ว ในระหว่างไลฟ์สดครั้งหนึ่ง ก็ดวงเฮงสุดๆ...
ตามกระแสแค่นั้นเอง ตั้งใจจะซื้อเอฟเฟกต์...
ผลปรากฏว่าดวงเฮงมาถึง...
หยุดไม่อยู่ นิวตันพลัสก็ห้ามไม่อยู่...
สิบกว่าปีก่อน มาเกิดเป็นเคน เกรย์ ลูกชายคนเดียวของพ่อช่างเหล็กผู้เป็นโสดแห่งเมืองหยินเยว่
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความทรงจำชาติก่อนจึงมืดมัวไปสิบกว่าปี...
ไม่กี่วันก่อน ทะเลาะกับพวกอันธพาล ถูกตีหัวแหว่ง ตื่นขึ้นมาพร้อมความทรงจำชาติก่อน
ภาษาชาวบ้านเรียก "เปิดดวง" เหนือกว่าพระปล่อยแสง...
......
พ่อแก่ฮอค รีบพาหมอคนเดียวของเมือง ฮันนิบาล พ่อของเพื่อนสนิทเคน มาทำแผลและห้ามเลือด...
เคนยังไม่ฟื้น...
ไม่สิ จริง ๆ แล้วเคนตื่นแล้ว แต่ร่างกายยังไม่ตื่น ภาษาชาวบ้านเรียก...ขั้นออกญาณ
ดังนั้น เขาที่ "ตาม" ฮอคอยู่ จึงรู้ทุกอย่าง...
……
ฮอคแก่ ลากฮันนิบาลไว้ เกือบจะคุกเข่าแล้ว...
ฮันนิบาลก็จนใจ มีแต่หมอ ไม่รับประกันความรอด
แถมเคนบาดเจ็บที่สมอง เขาไม่กล้าแตะ...
เพื่อลูกชาย ฮอค ช่างเหล็กผู้แข็งแกร่ง ร้องไห้คุกเข่าจริง ๆ กอดขาฮันนิบาลร้องไห้แทบขาดใจ...
นี่คือลูกชายคนเดียวของเขานะ!
เห็นชายแก่คนนี้ร้องไห้ปานจะขาดใจ ฮันนิบาลก็อดรู้สึกหนักใจไม่ได้...
ลูกสาวของเขา วีร่า เพื่อนสนิทของเคน ครอบครัวก็มีพ่อหรือแม่คนเดียวเช่นกัน เขาต้องเป็นทั้งพ่อและแม่เลี้ยงดูนางมา
เคนก็เป็นเด็กที่เขาปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ๆ เหมือนกันนะ!
ฮันนิบาลจุก胸口 กัดฟันเผยไพ่ตายใบสุดท้ายของตน:
เขารู้จักพ่อมดคนหนึ่งชื่อ อัลเลน อาศัยอยู่ในเมืองเวสต์ สามารถใช้เวทมนตร์รักษาโรคอันลึกลับได้
ฮันนิบาลเคยรับใช้อัลเลน อัลเลนพอใจ จึงสัญญากับฮันนิบาลว่าจะยอมออกตรวจคนไข้ให้หนึ่งครั้ง
การออกตรวจของพ่อมดครั้งนั้น ฮันนิบาลเก็บไว้ในใจเสมอ บัดนี้ลูกครึ่งหนึ่งกำลังจะ瘫 คงต้องรักษาให้หาย!
ฮันนิบาลประคองฮอคแก่ขึ้นมา แล้วกระซิบเรื่องนี้กับเขา
ฮอคจึงปล่อยฮันนิบาล เตรียมข้าวของ แล้วจะรีบไปเมืองเวสต์ตามหาพ่อมดอัลเลน เพราะเคน...อาจจะ...รอไม่ได้...
ฮันนิบาลเดินไปถึงประตู ก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียดหนัก: "ฮอค ลืมบอกไป ค่าออกตรวจของพ่อมด...อย่างน้อย 24 เหรียญทอง!"
"ปัง!" ฮอคได้ยินก็ตะลึง ถุงสัมภาระในมือหล่นลงพื้น ขวดน้ำเก่า ๆ กระเด็นออกมา...
"แม่เจ้า! ข้าจะไปหามันที่ไหนอีก 24 เหรียญทอง!?" ช่างเหล็กเฒ่าฮอคเป็นคนซื่อตรง ราคาตีเหล็กก็คิดราคาถูก ๆ เพื่อชาวบ้าน ปีหนึ่งขายได้แปดเหรียญทอง หักต้นทุนแล้วเหลือกำไรเล็กน้อยพอประทังชีวิต ไม่มีเงินเก็บ
แต่ลูกชาย...ต้องช่วย!
......
เคน "เห็น" ฮอควางสัมภาระอีกครั้ง แล้ววิ่งไปหาคนรู้จักทั่วเมือง...
ถึงเวลาต้องใช้เงิน ถึงรู้สึกว่าน้อยไปเสียจริง!
แต่การยืมเงิน หน้าต่างก็ไม่มี ปิดประตูสนิท!
ฮอคผู้ไม่ดื่มเหล้ามาสิบกว่าปี กลับมาที่โรงตีเหล็ก เปิดขวดเหล้าติด ๆ กันสามขวด อยากเมา แต่เมาไม่ลง...
……
ยามเย็น แสงสุดท้ายของตะวันตกดิน ถูกประตูโรงตีเหล็กบังไว้
"เอี๊ยดอ๊าด..."
ประตูถูกผลักเปิด แสงจ้าฉายเข้ามาตัดความมืด...
ไม่สิ ไม่ใช่แสง แต่เป็นหัวล้านของแฮม!
เขาเป็นเจ้าของสมาคมพ่อค้าจินเคลอา ฉายาของเขาคือ "หัวล้าน" ใช้形容ความที่จิตใจของเขากับหัวของเขาล้านเท่ากัน
ในดวงตาหัวล้านที่หรี่เป็นเส้น มีแต่ความเจ้าเล่ห์และการคิดคำนวณ แต่บนใบหน้ากลับแสดงความเศร้าโศกของนักแสดงประกอบ...
ไม่!
ไม่ควรดูหมิ่นนักแสดงประกอบ...
น้ำเสียงที่ตั้งใจฟังดูประหลาดเหมือนเป็ด: "โอ้! เคนผู้น่าสงสาร จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?"
ฮอคไม่แม้แต่จะเงยหน้า: "ออกไป!"
แฮมหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง โกรธจะระเบิด แต่คิดถึงแผนการในใจของตน สายตาเขากวาดไปมาแล้วตัดสินใจพูดตรง ๆ:
"ได้ยินว่านายต้องการเงินมาก มีฉันไง ให้ยืมไหม?"
ฮอคชะงัก คนที่เคยโดนหัวล้านหลอก มีตั้งแต่หน้าโรงตีเหล็กยันนอกเมือง เขาถามอย่างระแวดระวัง: "นายจะใจดีอะไรขนาดนั้น?"
แฮมสีหน้าแย่ลงไปอีก เหมือนขันทีที่ถูกตอน: "ไม่รักษาลูกแล้วเหรอ? ฉันได้ยินมา ถ้าไม่มี 24 เหรียญทอง ลูกนายก็ไม่รอด"
"นายจะให้ยืมจริง ๆ เหรอ?"
แฮมขยี้มือ แก้มหางออกมา: "ให้ยืมก็ได้! แต่ต้องจำนองโรงตีเหล็กนี้ ดอกเบี้ยเดือนละ 2% ผ่อนสองปี"
ฮอคลังเล หันไปมองเคนที่ยังไม่ฟื้น กัดฟัน: "จำนอง!"
แฮมยิ้มหน้าบาน หยิบสัญญาและหมึกพิมพ์ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา: "นี่ มากดนิ้วตรงนี้ ตังค์จะให้ทันที ไม่ให้ลูกเราเสียเวลา"
ฮอคแตะหมึก แล้วก็นึกไม่ค่อยสบายใจ ชื่อเสียงของไอ้หัวล้านนี่...: "ไม่ได้โกงจริง ๆ ใช่ไหม?"
แฮมหรี่ตามอง เข้มข้นขึ้น: "ก็แค่จำนองและดอกเบี้ย ลองดูสัญญา มีอะไรอย่างอื่นอีกไหม?"
ฮอครู้สึกไม่ชอบมาพากล แต่เพื่อช่วยลูกนอกจากไอ้หัวล้านนี่ ใครจะให้ยืมถึง 24 เหรียญทองล่ะ?
เขาหลับตากดนิ้วลงบนหมึก...
แชะ...
แฮมรีบดึงสัญญาจากมือฮอค หมึกสีแดงเส้นบาง ๆ ถูกดึงออกจากนิ้วของฮอค...
พอฮอคลืมตา ก็ได้ยินเสียงแฮมพูดลอย ๆ: "ทุกสิ้นเดือน เงินต้นสองเหรียญทอง ดอกเบี้ยสี่สิบแปดเหรียญเงิน ถ้าขาดแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว โรงตีเหล็กนี้ก็เป็นของฉัน!"
ฮอคถอนหายใจ รู้สึกเหมือนปู่ทวดที่เก็บหอมรอมริบจนได้โรงตีเหล็กนี้ ปีนขึ้นมาจากหลุมศพ ถือค้อนใหญ่จะตีให้สั่น...
......
กว่าฮอคจะตามหาอัลเลนเจอ ก็แทบเอาชีวิตไม่รอด แล้วก็ต้องพยายามอีกหลายครั้ง กว่าจะเชิญศิษย์พ่อมดอัลเลน ผู้มีนิสัยเย็นชา ไม่ยอมแม้แต่จะมองคนธรรมดามาได้
พออัลเลนมาถึงเมืองหยินเยว่ เคนก็โคม่ามาเป็นวันที่ห้าแล้ว
อัลเลนตรวจร่างกายเคนก่อนเป็นอันดับแรก ยืนยันว่าสัญญาณชีพทั้งหมดปกติ ลมหายใจสะดวก ไม่มีทีท่าว่าจะตาย ไม่มีอาการ中毒
แค่ไม่ฟื้น?
อัลเลนขมวดคิ้วมุ่น เขาพอจะวินิจฉัยได้ว่าอาการของเคนคือเส้นประสาทเชื่อมต่อกันมีปัญหา
แต่พูดง่าย ทำไม่ง่ายอย่างนั้น
เส้นประสาทเป็นระบบที่ซับซ้อนมาก ควบคุมพฤติกรรมทั้งหมดของร่างกาย และละเอียดอ่อนมาก แม้แต่หมอที่เก่งที่สุดในหมู่สามัญชนก็ไม่มีความสามารถจะเชื่อมเส้นประสาทที่ขาดเข้าด้วยกัน
และหากพลาดช่วงเวลาแห่งการฟื้นฟูตนเองของเส้นประสาท (7 วัน) แล้วล่ะก็ เด็กคนนี้ก็จะไม่มีโอกาสฟื้นอีกเลย
แต่สิ่งที่คนธรรมดาทำไม่ได้ สำหรับพ่อมดแล้วไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น
เพียงแค่เวทมนตร์วงแหวนศูนย์ -- 'แสงรักษา' เวทมนตร์นี้สามารถรักษาบาดแผลเล็กน้อยของร่างกายให้หายเป็นปกติได้เอง
ถึงแม้เส้นประสาทเคนจะขาด จะพูดให้ซับซ้อนก็ตาม แต่สำหรับมาตรฐานการตัดสินของอาณาจักรเหนือธรรมชาติแล้ว ก็ยังอยู่ในหมวด 'บาดแผลเล็กน้อย' นี่คือความต่างของกติกา
แน่นอน เวทมนตร์แสงรักษาไม่ใช่ศิษย์พ่อมดคนไหนก็ใช้ได้ และอัลเลนผู้นี้กลับใช้เวทมนตร์นี้พอดี
อัลเลนวางมือเหนือศีรษะเคน เรียกพลังเวท สร้างเวทมนตร์วงแหวนศูนย์ 'แสงรักษา' ขึ้นในสมองอย่างรวดเร็ว
"ทนหน่อยนะ มันจะเย็น ๆ"
แสงสีเหลืองอุ่น ๆ แผ่ออกจากมือขวาของอัลเลน ค่อย ๆ ห่อหุ้มสมองของเคน ตามด้วยความรู้สึกเย็นวาบจากด้านบนศีรษะไหลเข้ามา
ความรู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นสาดจากหัวจรดเท้าในฤดูหนาว
แต่ไม่ใช่ความหนาว แต่เป็นความสะดุ้ง
ทั้งหัวเหมือนมีใครมาล้างสมอง จุดที่อุดตันก็เปิดโล่งแวบหนึ่ง
ถ้าอยากรู้เทคโนโลยีการล้างท่อที่ไหนแข็งแกร่ง ต้องเมืองเวสต์หาอัลเลน
เคน "ตื่น" ขึ้นมาทันที ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ตะโกน:
"หนาว! หนาว! หนาว! ท่านพ่อมด..."
เขาหายใจหอบถี่ ๆ ตาเบิกกว้าง แล้วจู่ ๆ ก็ตั้งสติได้:
"ให้ตายเถอะ ในที่สุดก็ตื่นซะที! นอนมาสิบหกปี!"