เธอก็แค่คิดว่าคราวนี้ถึงจะไม่ได้ความดีความชอบจากการทำอาหาร อย่างน้อยก็ได้ความเหน็ดเหนื่อย อยากไปอวดผลงานกับจี้หานชวนสักหน่อย แถมยังอยากเกาะขาใหญ่ด้วยไม่ใช่หรือ?
ในนิยายต้นฉบับ อนาคตของจี้หานชวนรุ่งโรจน์สว่างไสวราวกับหลอดไฟ คนโง่ยังรู้เลยว่าผูกมิตรกับเขาไว้ไม่มีทางเสียหาย
แต่พอโดนน้ำเย็นสาดใส่ เสิ่นไต๋ก็เริ่มขวัญเสียขึ้นมาบ้าง
หรือว่าสวรรค์กำลังเตือนเธอว่าอย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนนี้?
เธอกำลังคิดเพลินจนไม่ทันสังเกตว่าชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวบนตัวเปียกชุ่มไปหมด แนบสนิทกับร่าง เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอ้อนแอ้นอย่างชัดเจน ชวนให้หลงใหลจนแทบละสายตาไม่ได้
จี้หานชวนเบือนสายตาหนีฉับพลัน เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำดังสนั่นอยู่ในหู
“ฮัดเช้ย!”
เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มดึงความอบอุ่นจากร่างกายไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นไต๋จามเสียงดังครั้งหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “เป็นเพราะคุณเลย! ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนแล้ว คุณต้องรับผิดชอบ!”
คราวนี้เธอพกเสื้อผ้าสำหรับใส่ออกไปข้างนอกมาสองชุด บวกกับกระโปรงตัวที่ใส่เป็นชุดนอนอยู่ตอนนี้
ถ้าเปลี่ยนไปใส่อีกชุด พรุ่งนี้เธอก็ไม่มีเสื้อผ้าใส่ออกไปข้างนอกแล้ว
เธอไม่ได้หาเรื่องไร้เหตุผลจริง ๆ นะ
หญิงสาวเชิดคางขึ้น ท่าทางเอาแต่ใจเช่นนั้นกลับไม่ทำให้คนรู้สึกรำคาญ มีแต่จะชวนให้คนอดใจไม่ไหว อยากทำตามทุกคำขอของเธอ
จี้หานชวนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนพยักหน้าตกลง “ตามผมมา”
เสิ่นไต๋เพิ่งค้นพบว่าที่จริงผู้ชายคนนี้พูดง่ายกว่าที่คิด ถึงจะชอบทำหน้าเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็งอยู่เสมอก็ตาม
เธอตามเขาไปถึงห้อง พอจับชายกระโปรงที่เปียกชุ่มของตัวเอง สีหน้าก็ซีดลงเล็กน้อย