“แผลของคุณต้องฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยัก”
ครั้งก่อนเป็นตอนที่เธอถูกแม่สามีลงโทษให้คุกเข่า เข่าทั้งสองข้างแดงเถลือกและถลอก
ไม่กี่วันก่อน ตอนไปเก็บห้องใต้หลังคาก็ถูกของหนักทับกระแทกตรงบั้นเอวจนเป็นรอยฟกช้ำ…
จูเหวินอวี้จำไม่ได้แล้วว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมา เข้า ๆ ออก ๆ หมู่บ้านอวี้จิ่งวานมากี่ครั้ง
“ลำบากคุณแล้วค่ะ คุณหมอจู”
“ไม่ต้องเกรงใจ”
จูเหวินอวี้นทำแผลและพันผ้าที่ฝ่ามือให้เธอเสร็จ ก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าห้องนี้เป็นเพียงห้องคนใช้
คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย “คุณนายน้อยบ้านนี้ปกติพักอยู่ที่นี่หรือ?”
ป้ากุ้ยถอนหายใจเบา ๆ “ใช่ค่ะ คุณนายจัดให้เธอพักที่ห้องคนใช้”
แต่ต่างจากห้องคนใช้อื่น ๆ ตรงที่คนอื่นอยู่กันสองคน ส่วนห้องนี้เป็นห้องเดี่ยว
เธอจัดเก็บจนสะอาดเรียบร้อย บนเตียงมีหมอนอิงลายการ์ตูนสองใบ ราวกับเป็นของเล่นเด็ก
ริมหน้าต่างยังมีกระถางมะลิเล็ก ๆ น่ารักใบหนึ่ง กิ่งก้านมีดอกตูมประดับอยู่หลายดอก ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ
ทำให้ห้องเล็ก ๆ ที่เรียบ ๆ อึมครึมนี้ มีชีวิตชีวาขึ้นมาไม่น้อย
จูเหวินอวี้กำชับป้ากุ้ยอีกสองสามประโยค แล้วจึงขึ้นไปหามู่หยุนถิงที่ชั้นบน
“ผมจะกลายเป็นหมอประจำบ้านของคุณแล้วหรือนี่ เพิ่งผ่านไปแค่ไหน ภรรยาคุณก็เจ็บตัวอีกแล้ว?”
มู่หยุนถิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันวาบผ่านมุมปาก “แค่สัญญาเท่านั้น เธอไม่ใช่ภรรยาของผม”
จูเหวินอวี้ดันกรอบแว่นบนสันจมูก “ไม่ใช่ภรรยา งั้นก็เก่งจริงก็อย่าไปจดทะเบียนกับเขาสิ”
“พอก็จดทะเบียนแล้ว กลับทำกับคนอื่นแบบนี้หรือ?” จูเหวินอวี้ซักต่อ
มู่หยุนถิงขมวดคิ้ว “ตระกูลมู่ไม่ได้ทำให้เธอลำบาก”
“เป็นเพราะเธอเองไม่รู้จัก…” ละอายแก่ใจ รักนวลสงวนตัว
พูดมาถึงตรงนี้ มู่หยุนถิงก็ไม่อยากพูดต่อ รู้สึกอึดอัดแล่นขึ้นมาที่อก ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเงามืด
จูเหวินอวี้ถอนหายใจเบา ๆ “ฝ่ามือของเธอถูกตำค่อนข้างลึก เย็บไปหลายเข็ม ระยะนี้ทำงานไม่ได้แล้ว คุณให้คนใช้คอยดูแลหน่อย อย่าให้โดนน้ำ”
มู่หยุนถิงดวงตาหงส์ดำสนิทยากจะคาดเดา จับจ้องตรงไปที่จูเหวินอวี้
“คุณหมอจูที่ปกติสุภาพเรียบร้อย พูดน้อยต่อยหนัก วันนี้เป็นอะไรไป?”
เขาไม่ได้กำลังคิดถึงผู้หญิงของเขาอยู่หรอกนะ?
จูเหวินอวี้ชะงักไปเล็กน้อย ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเฉียวอันหลัว เขารู้สึกถึงความสนิทสนมอย่างหนึ่งที่อธิบายไม่ถูกกับเธอ
ความรู้สึกนี้แปลกมาก ทั้งไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยพบเธอเลย แต่กลับเหมือนรู้จักกันมานานหลายปีแล้ว
เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเซียวของเฉียวอันหลัว และบาดแผลบนฝ่ามือ เขา… ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา จึงอดพูดมากไปอีกสองสามประโยคไม่ได้
“ผมเป็นหมอ จิตใจหมอย่อมเมตตา ไม่อยากเห็นศตวรรษที่ 21 แล้วยังมีสิ่งตกค้างระบบศักดินาอีก ทำอะไรก็ให้คนคุกเข่า ขยับก็ถูกลงโทษไม่เว้นแต่ละวัน”
ในดวงตาลึกล้ำของมู่หยุนถิง กระแสมืดไหวระลอกหนึ่ง ครู่หนึ่งแล้วจึงบีบคลึงหว่างคิ้ว
เขาไม่รู้เลยว่าเฉียวอันหลัวสนิทกับจูเหวินอวี้ถึงเพียงนี้แล้ว?
ผู้หญิงคนนี้ ดูถูกเธอไม่ได้จริง ๆ
……
“พี่หว่านซิน เฉียวอันหลัวครั้งก่อนรังแกพี่ที่โรงพยาบาล วันนี้ฉันออกหน้าระบายแค้นให้พี่แล้วนะ!”
เจียงหว่านซินฟังมู่หยุนจูพูดเช่นนั้น หางตาก็เต็มไปด้วยความลำพองใจ แต่ปากกลับพูดว่า
“น้องหยุนจู แบบนี้จะไม่ค่อยดีมั้ง?”
ก่อนหน้านี้ป้าหลี่เห็นเฉียวอันหลัวกลับมา ก็โทรศัพท์ไปบอกมู่หยุนจู
เธอรีบมาคิดบัญชีกับเฉียวอันหลัวทันที จึงเกิดเป็นฉากก่อนหน้านั้น
มู่หยุนจูพูดผ่านปลายสายว่า “พี่หว่านซิน พี่ก็ใจดีเกินไปแล้ว เธอรังแกพี่ขนาดนั้น พี่ยังไม่โกรธเธออีก”
“ไม่แปลกที่พี่ชายฉันชอบพี่แค่คนเดียว สี่ปีแล้วนะ เฉียวอันหลัวไม่เคยทำให้พี่ชายฉันมองเธอสักแวบเลย”
เจียงหว่านซินในแววตายิ้มก็มีมากขึ้นอีก ในใจแอบยินดี
“น้องหยุนจู อาทิตย์หน้าเราไปถ่ายรูปที่ทะเลสาบซากุระด้วยกันนะ”
มู่หยุนจูนึกว่าเป็นสุดสัปดาห์นี้ “อูว…ทำไมไม่ใช่สัปดาห์นี้ล่ะ?”
เจียงหว่านซินน้ำเสียงแฝงแววออดอ้อนเขินอาย “สัปดาห์นี้ไม่ได้นะ พี่มีนัด…ดูหนังกับใครบางคน และเดินช้อปปิ้งน่ะ”
มู่หยุนจูหัวเราะเบา ๆ “อ้าว ที่แท้ก็นัดกับพี่ชายฉันแล้วนี่เอง ถึงได้เลื่อนเวลาถ่ายรูปของเราไปเป็นอาทิตย์หน้า”
เจียงหว่านซินเสียงหวานนุ่ม “น้องหยุนจู อย่ามาล้อพี่สิ”
วางสายแล้ว เจียงหว่านซินอารมณ์ดีมาก!
คิดถึงเฉียวอันหลัว แววตาก็ฉายแววเย็นชา เฉียวอันหลัวเป็นแค่ลูกสาวแม่บ้าน ยังคู่ควรมาต่อกรกับเธอ?
เธอแค่ขยับปาก ก็มีคนจัดการเธอให้เองตามธรรมชาติ
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความเสียงหวานหยาดเยิ้มให้มู่หยุนถิง
มู่หยุนถิง: [อืม พรุ่งนี้เจอกัน]
……
“อันหลัว เธอบอกว่าอะไรนะ มู่หยุนถิงไอ้เฮงซวยนั่นไม่ให้เธอย้ายออก?”
เฉียวอันหลัวถือโทรศัพท์ด้วยมือซ้าย หลบไปรับวิดีโอคอลในมุมที่หลบคนในสวน มือขวาพันด้วยผ้าก๊อซบวมเหมือนซาลาเปา
“ใช่แล้ว วันพุธหน้าก็เป็นวันที่ฉันกับเขาจะไปหย่าแล้ว เขาไม่ให้ฉันย้าย บอกว่ายังไม่จดทะเบียนหย่าก็ต้องอยู่ที่ตระกูลมู่ ฉันก็ไม่รู้ว่าจู่ ๆ เขาเกิดบ้าอะไรขึ้นมา”
เหยียนชุนเซี่ยวในใจก็พลอยหงุดหงิดไปด้วย “แล้ววันนี้เธอจะกลับมาไหม? เด็กสองคนนึกว่าเธอวันนี้จะกลับมา ตั้งตารอมากเลยนะ”
เฉียวอันหลัวมองมือของตัวเอง สองสามวันนี้เธอไม่ไปเจอหน้าลูกดีกว่า เดี๋ยวลูกเห็นมือเธอเป็นแผลอีกก็จะพลอยทุกข์ใจไปด้วย
“อีกสองสามวันฉันค่อยกลับไป”
อีกแค่ไม่กี่วัน เธอก็จัดการเรื่องหย่าให้เสร็จได้แล้ว
เหยียนชุนเซี่ยวพยักหน้า “โอเค เดี๋ยวฉันบอกเด็ก ๆ ให้”
“เยว่เยว่ เฉินเฉิน มาคุยโทรศัพท์กับแม่หน่อยเร็ว”
เสียงหวานนุ่มของเยว่เยว่ดังขึ้น “แม่ วันนี้แม่ไม่กลับมาแล้วเหรอ?”
เหมือนห่อหุ้มด้วยปุยฝ้าย และเจือด้วยความผิดหวังอยู่บ้าง
อีกฟากของสวน มู่หยุนถิงขมวดคิ้ว ฟังคำอบรมของแม่ ในใจรู้สึกหม่นหมองหงุดหงิดเล็กน้อย
“ป้าหลี่ทุ่มเทให้ตระกูลมู่มาหลายปีขนาดนั้น คุณถึงกับไล่เธอออกเลยหรือ?”
มู่หยุนถิงน้ำเสียงเรียบเฉย “แม่ครับ แม่บอกเองไม่ใช่หรือไงครับ ว่าทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ”
จินลี่หลานนิ่งเงียบไป แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก “นั่นไม่ใช่เพราะเฉียวอันหลัวทั้งหมดหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขัดขวาง ป้าหลี่จะทำร้ายเธอได้ยังไง?”
มู่หยุนถิง “แม่ครับ การให้รางวัลและลงโทษต้องชัดเจน นี่คือกฎของตระกูลมู่”
จินลี่หลานไม่มีเสียงพูดอีกในทันใด ประโยคนี้เองที่นางเป็นคนเอ่ย
มู่หยุนถิงวางสายไปแล้ว สายตากวาดไปเห็นเฉียวอันหลัวตรงมุมสวน เท้าของเขาชะงักลง
เห็นหล่อนคิ้วตายิ้มแย้ม สายตาของเขาก็หม่นลง แฝงด้วยความรำคาญเชิงพินิจพิจารณา แล้วเดินเข้าไปหาเธอ
“แม่จ๋า งั้นเมื่อไหร่แม่จะมาหาหนูกับพี่ชายอีกคะ?”
เยว่เยว่เสียงเล็กนุ่มละมุน แฝงด้วยทำนองอ่อนหวานน่าฟังอันเป็นเอกลักษณ์ของน้อยน่ารัก งึมงำอย่างน้อยใจ
เฉียวอันหลัวเห็นลูกสาวน้อยใจ ก็รีบปลอบเบา ๆ ว่า “อีกสองสามวันนะจ๊ะดีไหม? แม่ถึงจะไปหาหนูกับพี่ชายได้ ตอนนั้นจะพาพวกหนูไปเที่ยวสวนสนุก”
ได้ยินว่าสวนสนุก เยว่เยว่ก็ยิ้มตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว อ่อนหวานและว่านอนสอนง่าย “แม่จ๋า~ งั้นหนูกับพี่ชายจะรอแม่ที่บ้านนะ”
มู่หยุนถิงก็โผล่หน้ามาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว เฉียวอันหลัวมือสั่น โทรศัพท์มือถือร่วงลงบนสนามหญ้า
“นี่คุณทำอะไรน่ะ?”