จุนฉีหยวนเห็นท่าที "ส่งสายตาล่อลวง" ของทั้งสองคน ตัวเองกลับถูกมองข้าม ต้องกระแอมเสียงดังเพื่อเตือนให้รู้ว่าตนยังอยู่
เซินฝูเห็นจุนฉีหยวนในชั่วพริบตา ความเกลียดชังและความโหดร้ายในแววตาแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่
ฉากการล่มสลายของตระกูลเซินในชาติก่อนผุดขึ้นตรงหน้า...
นางแทบจะพุ่งเข้าไปฉีกสัตว์เดรัจฉานตัวนั้นเป็นชิ้น ๆ บดกระดูกให้เป็นผุยผง ทำให้วิญญาณกระจัดกระจาย ไม่มีวันเกิดใหม่
แต่สติกลับทำให้นางต้องอดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง
ไม่เพียงแต่นางไม่มีพลังเช่นนั้น การลอบปลงพระชนม์องค์ชายหากล่วงรู้ถึงพระกรรณของฮ่องเต้ ก็จะนำหายนะมาสู่ตระกูลเจิ้นกั๋วกงเช่นกัน
ก่อนที่จะมีโอกาสมากพอจะโค่นศัตรูได้ในคราวเดียว นางจำเป็นต้องอดทนไว้ก่อน!
เซินฝูกำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือลึก ๆ แสร้งทำท่าตกใจกลัว
"องค์ชายสี่ ท่าน...เขา...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"
จุนฉีหยวนแม้จะโกรธเพียงใด แต่ก็ยังเตือนตนให้คิดถึงความสำคัญส่วนรวม จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
ความจริงแล้วเจ้าสาวทั้งสองคนตอนหลบฝนที่วัดกวนอิม เผลอหยิบผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสลับกัน จึงทำให้ขึ้นเก๋งผิดคัน เกิดความเข้าใจผิดกันขึ้น
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังนำหลักฐานมาให้ดูด้วย นั่นคือผ้าคลุมหน้าปักลายนกฟีนิกซ์เต้นรำกลางนภา
จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อต้องการจะแลกเจ้าสาวของตนเองคืน
เซินฝูแอบหยิกต้นขาตัวเอง ตาขึ้นแดงทันที
"ไม่ทันแล้ว! ข้ากับอ๋องเซวียน...ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว"
เซียวเสวียนจิ้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ยังไม่ถึงขั้นสุดท้าย น่าจะไม่นับกระมัง?
ตอนที่ได้ยินว่าองค์ชายสี่บุกรุกเข้ามาในจวนอ๋อง เขาก็เดาได้แล้วว่าหญิงสาวคนนี้คือใคร
บุตรสาวคนโตของตระกูลเจิ้นกั๋วกง เซินฝู!
ข่าวลือว่านางหลงรักองค์ชายสี่มาหลายปี ในที่สุดก็สมปรารถนา น่าจะเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่ทำไมดูเหมือนไม่เต็มใจจะกลับไปกับเขางั้นหรือ?
เมื่อครู่ ดูเหมือนเขาจะมองเห็นแววตาเกลียดชังอย่างรุนแรงวาบหนึ่ง?
แม้จะผ่านไปเร็วมาก แต่เขาก็จับได้
สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
เขาค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น ทำท่าเตรียมชมละครสนุก
...
จุนฉีหยวนแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้ยินนางพูดออกมาด้วยตัวเอง ก็ยังทำใจไม่ได้
"คนที่เจ้ารักไม่ใช่ข้าหรือ? เหตุใดจึงต้องทำกับเขา..."
"ตอนนั้นในห้องมืดเกินไป ข้าเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเจ้า จึงได้...เหตุใดเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้?"
เซินฝูแสดงท่าทีเจ็บปวดสุดหัวใจ ไม่มีใครหาจุดบกพร่องได้แม้แต่น้อย
จุนฉีหยวนทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ กดความขุ่นเคืองและความโกรธทั้งหมดไว้ในใจ
"ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เป็นข้าที่มาช้าเกินไป! กลับไปกับข้าเถอะ ข้าจะถือว่าทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น"
เซินฝูกัดริมฝีปากแล้วส่ายหน้า
"แต่ข้าสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ไม่คู่ควรกับเจ้าอีกต่อไป!"
จุนฉีหยวนกำหมัดแน่น อดทนแล้วอดทนอีก
"ข้าไม่สนใจ สิ่งที่ข้ารักคือตัวเจ้า ในใจข้าเจ้าบริสุทธิ์ผุดผ่องเสมอ"
เซินฝูมองท่าทางแสร้งทำเป็นรักใคร่ของเขา ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ
สมกับคำว่าคนโลภมากย่อมกลืนไม่เข้าคายไม่ออก!
ได้แต่งงานกับคนรักแล้วยังไม่พอ ยังคิดจะใช้คุณค่าจากตัวนางอีก หวังจะครอบครองทุกอย่างไว้ในกำมือ
เพียงแต่ครั้งนี้ นางจะไม่มีวันปล่อยให้เขาสมใจ!
"ความบริสุทธิ์ของสตรีสำคัญเพียงใด ข้าไม่อยากทิ้งรอยด่างพร้อยที่ลบไม่ออกไว้ในชีวิตของเจ้า เจ้าลืมข้าเถิด"
"ไม่ได้! เจ้าคือภรรยาของข้า วันนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องกลับไปกับข้า!"
จุนฉีหยวนร้อนใจ คว้ามือนางไปโดยไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น ตั้งใจจะพานางออกไปให้ได้
เซินฝูอยากจะดิ้นรน แต่จะสู้แรงของเขาได้อย่างไร?
ในยามวิกฤต เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง—
"องค์ชายสี่ เจ้าบุกรุกจวนอ๋องของข้าในยามดึกก็แล้วไป ยังจะอาละวาดในห้องหอ ชิงตัวเจ้าสาวของข้าไป โดยไม่ให้คำอธิบายอะไรเลยจะจากไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?"
จุนฉีหยวนใจตกวูบ เกือบลืม "ยมบาลผู้มีชีวิต" คนนี้ไปแล้ว!
เขาจำใจต้องหันไป "อ๋องเซวียน กระหม่อมได้อธิบายไปแล้วว่าเรื่องวันนี้เป็นอุบัติเหตุ ฝูเอ๋อร์เป็นภรรยาของกระหม่อมอยู่แล้ว กระหม่อมต้องพานางกลับไป!"
"โอ้? องค์ชายสี่หรือจะคิดตีหน้าเอาของฟรี?"
จุนฉีหยวนเข้าใจความหมาย สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
เขาอยากได้เพียงพาเซินฝูกลับไป แต่ไม่ได้ตั้งใจจะคืนเมิ่งหวานให้หรอกนะ!
มิฉะนั้น การวางแผนอย่างยากลำบากในช่วงนี้ ก็จะสูญเปล่าไม่ใช่หรือ?
"ข้ากับคุณหนูเมิ่ง...ต่างฝ่ายต่าง..."
บางอย่างไม่จำเป็นต้องพูดชัดเจน ผู้มีปัญญาย่อมเข้าใจ!
เซินฝูรีบฉวยโอกาสซักถาม "เจ้าพูดอยู่ปากว่าไม่มีใครรักใคร่เท่าเจ้า แล้วเหตุใดจึงไปแตะต้องนาง? หรือว่าความรักที่เจ้ามีต่อข้านั้นล้วนเป็นเรื่องโกหก?"
แววตาจุนฉีหยวนฉายแววหงุดหงิดวาบหนึ่ง
นางเป็นหญิงหมดสภาพเช่นนี้ มีสิทธิ์อะไรมาซักถามตนเอง?
แต่เมื่อคิดถึงบัลลังก์และแผนการใหญ่ในอนาคต เขารีบทำสีหน้าเสียใจทันที
"คนที่ข้ารักย่อมเป็นเจ้า แต่ตอนนั้นดื่มเหล้าเมามาย รู้สึกตัวไม่ดี เข้าใจผิดคิดว่าเจ้าเป็นนาง...พอรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว"
"แล้วคุณหนูเมิ่งตอนนี้อยู่ที่ไหน?"
"ยังอยู่ที่จวนองค์ชายสี่ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นนางก็ตกใจกลัวมาก ข้าจึงต้องรีบมาหาเจ้าก่อน ฝูเอ๋อร์ กลับไปกับข้าก่อนเถอะ เรื่องที่เหลือเราค่อย ๆ แก้ไขกัน"
เขาจะคว้ามือเซินฝูอีกครั้ง ปลายนิ้วยังไม่ทันแตะมือนาง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงภาพติดตา
เมื่อตั้งสติได้ เซินฝูก็ตกไปอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มแล้ว
จุนฉีหยวนระงับความโกรธ "อ๋องเซวียน ท่านหมายความว่าอย่างไร?"
"นางได้คำนับฟ้าดินกับข้า เข้าห้องหอแล้ว ย่อมเป็นอ๋องหญิงโดยชอบธรรมของข้า ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดพานางไปเด็ดขาด!"
เสียงเย็นชาทรงอำนาจดังขึ้น ทำให้จุนฉีหยวนสะเทือนใจ และยังทำให้เซินฝูใจสั่นด้วย
เดิมทีนางยังแอบกังวลว่าอ๋องเซวียนจะยอมให้จุนฉีหยวนพานางไปเมื่อรู้ความจริง
ไม่คิดว่าเขาจะยื่นมือเข้ามาช่วย ผิดคาดจริง ๆ
ชาติก่อน หลังจากเขาแต่งงานกับเมิ่งหวานได้ไม่นาน ชายแดนก็เกิดสงคราม
เขารับคำสั่งออกรบ ต่อมาจึงมีข่าวว่าเขาตายในสนามรบ
หลังจากจุนฉีหยวนขึ้นครองอำนาจ ไม่เพียงแต่ริบยศฐาบรรดาศักดิ์ของเขา ยังยึดครอง "ภรรยาหม้าย" ของเขาอีกด้วย
คิดมาถึงตรงนี้ เซินฝูรู้สึกเห็นใจเขาไม่น้อย
ส่วนเหตุผลที่เขาช่วยนาง?
คงเป็นเพราะได้ยินว่าจุนฉีหยวนกับเมิ่งหวานเข้าห้องหอกันแล้ว รู้สึกเหมือนถูกสวมเขา คิดว่าหน้าตาขายหน้า จึงทำเช่นนี้กระมัง!
พูดไปพูดมา ก็แค่คิดว่าเสียหน้าเสียศักดิ์ศรีของบุรุษเท่านั้น
จุนฉีหยวนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แย้งด้วยเหตุผล
"การแต่งงานระหว่างข้ากับฝูเอ๋อร์เป็นพระบรมราชโองการจากฝ่าบาท แต่งงานอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม อ๋องเซวียนคิดจะขัดพระบรมราชโองการหรือ?"
"แล้วเมิ่งหวานล่ะ?"
"อันนี้..."
เขารู้สึกผิดเล็กน้อย น้ำเสียงจึงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว
"คุณหนูเมิ่ง...เสียตัวให้ข้าแล้ว ข้าต้องรับผิดชอบนาง"
"ฮึ... ดูท่าองค์ชายสี่จะคิดได้ทั้งซ้ายทั้งขวา ครองสุขสองนางพร้อมกัน วางแผนได้ละเอียดลออ เสียทีไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา"