“ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”
หนานอานเอ่ยทีละคำ ดวงตาจ้องซูชางเหอเขม็ง ถ้าเป็นเรื่องจริง เธอก็จะไม่เกรงใจแล้ว ดูท่าเขาน่าจะเก่งเรื่องนี้มาก คงทำให้เธอได้รับประสบการณ์ที่ไม่เลว
ซูชางเหอรู้สึกถึงอันตรายอย่างไม่มีสาเหตุ แต่ก็ยังมั่นใจในฝีมือตัวเอง จึงพูดหยอกล้อต่อไปอย่างไม่ใส่ใจว่า
“หนึ่งในสี่เรื่องน่ายินดีของชีวิตก็คือคืนเข้าหอ แน่นอนว่าฉันพูดจริง”
ซูน้อยปากแข็ง ตอนนี้จะขี้ขลาดได้ยังไงกัน เดี๋ยวก่อน ทำไมถึงเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่มั้ง เจ้านายตัวน้อยเอาจริงหรือเนี่ย ซูชางเหอมองเงาร่างงดงามที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ พยายามถอยหลัง แต่ข้างหลังเป็นเสา ให้ตายสิ ข้างหลังเป็นเสา ถึงจะช่วยกันลูกธนูที่ลอบยิงมาจากข้างหลังได้ แต่ตอนนี้กลับหลบไม่ได้แล้ว!
หนานอานประชิดตัวเข้าหา ดันเขาไปตรึงไว้กับเสา กระชากคอเสื้อซูชางเหอให้เขาก้มลงมาตามความเคยชิน แล้วจุ๊บปากเขาเข้าเต็ม ๆ เมื่อเห็นซูชางยืนนิ่งอึ้ง เธอก็ตบแก้มเขาเบา ๆ ก่อนจะจุดกำยานปลุกอารมณ์ในห้องของซูชางเหออย่างเปิดเผย รวมถึงกำยานที่ทำให้ซูชางเหอใช้พลังภายในไม่ได้ชั่วคราวด้วย
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเปิดเผย ซูชางเหอยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ตอนนี้ยังคงแตะริมฝีปากตัวเอง พลางลิ้มรสจุมพิตเมื่อครู่
ซูชางเหอเดินตามเข้ามาโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นหนานอานเดินผ่านตัวเขาไปปิดประตู ซูชางเหอรู้สึกว่าบรรยากาศดูไม่ชอบมาพากล จนเริ่มพูดติดขัดขึ้นมา