ลงจากเครื่องบินมา อู๋เหียนถึงได้รู้สึกจริง ๆ ว่าตัวเองทำภารกิจสำเร็จและกลับมาแล้ว คราวนี้เขาไม่ได้ถูกจูงจมูกเหมือนก่อน กลับมองเห็นรายละเอียดได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ราวกับมีใครบางคนกำลังวางแผนอะไรอยู่ แถมยังเกี่ยวข้องกับตัวเขาด้วย ที่สำคัญกว่านั้น ข้อความที่เขียนไว้บนทางเดินในสุสานใต้ทะเลนั่นมันหมายความว่ายังไงกันแน่?
ตอนอยู่บนเครื่องบิน เขายังคิดฟุ้งซ่านไปไกล แต่พอลงจากเครื่องก็โยนเรื่องพวกนั้นทิ้งไปหมด พอเห็นซูซูมารอรับอยู่ด้านนอกสนามบิน ถ้าไม่ได้ถืออาหารทะเลอยู่ในมือ เขาคงวิ่งเข้าไปกอดเธอแล้ว
“ซูซู! ที่รัก!”
อู๋น้อยตื่นเต้นจนแทบอยากพุ่งเข้าไปหา มือทั้งสองข้างไม่ว่างก็ยังอยากกอดอยู่ดี
“คิดถึงฉันไหม?”
อู๋น้อยถามอย่างตื่นเต้น เขาว่ากันว่าการห่างกันชั่วคราวทำให้รักกันยิ่งขึ้น เขาออกไปตั้งครึ่งเดือน แบบนี้ก็นับว่าห่างกันแล้วใช่ไหม!
“คิดถึงสิ ไป กลับบ้านกัน!”
ซูซูเองก็คิดถึงเจ้านายจริง ๆ เธอเหยียบคันเร่ง พาเจ้านายกลับบ้านทันที ไม่ใช่บ้านอู่ซานจวี แต่เป็นบ้านของเธอเอง
ถึงอู๋เหียนจะไม่อยู่ แต่ข้าวของของเขาในบ้านกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซูซูเป็นคนซื้อเอง เห็นว่าอะไรเหมาะกับเขาก็ซื้อไปเรื่อย ๆ จนมีของเพิ่มขึ้นมากมาย นอกจากนี้ ในหมู่บ้านเดียวกัน เธอยังซื้อห้องชุดสองห้องนอนเล็ก ๆ ให้หวังเหมิงด้วย ซูซูคิดว่าถึงจะเป็นพี่น้องแท้ ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเสมอไป