บทที่ 5 ใจโหดเหี้ยมเหลือเกิน
ปลายสายเงียบลง
อากาศราวกับหยุดนิ่ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง คุณย่าก็ถอนหายใจอย่างหนักใจ
“ต้องเป็นเจ้าหลานตัวแสบนั่นทำเรื่องผิดต่อหนูแน่ ๆ ชูหราน หนูต้องลำบากแล้ว ตระกูลลู่ทำให้หนูผิดหวัง”
“คุณย่า...”
“เด็กดี ตอนนี้หนูยังยอมเรียกฉันว่าคุณย่าอีก น่าลำบากใจแทนหนูจริง ๆ”
เสิ่นชูหรานคิดว่าคุณย่าจะเกลี้ยกล่อมไม่ให้เธอหย่า แต่ผู้สูงวัยกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น กลับเคารพการตัดสินใจของเธออย่างเต็มที่
“ถ้าไม่มีความสุข ก็จากคนที่ทำให้หนูไม่มีความสุขไปเสีย”
แต่ประโยคถัดมากลับเปลี่ยนเรื่องไปอีกทาง
“คุณย่ามีเส้นสาย ผู้ชายเก่ง ๆ โสด ๆ ในเมืองเอมีตั้งมากมาย รอหนูคลอดลูกและอยู่ไฟเสร็จแล้ว คุณย่าจะแนะนำให้รู้จัก”
“ส่วนเจ้าหลานตัวแสบนั่น ฮึ ให้มันเสียใจไปเถอะ”
เสิ่นชูหราน “...”
ดูเหมือนหัวข้อสนทนาจะออกนอกเรื่องไปหน่อยแล้ว
เธอไม่เคยคิดเลยว่าหลังหย่าแล้วจะแต่งงานใหม่
“คุณย่าไม่คัดค้านที่หนูจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกนะ พอหาศูนย์พักฟื้นก่อนคลอดที่เหมาะได้แล้ว บอกคุณย่าสักคำ เดี๋ยวคุณย่าจะเรียกคนรับใช้กลับมา”
คุณย่ามีน้ำใจและพูดอย่างจริงใจถึงเพียงนี้ เสิ่นชูหรานจึงยากจะปฏิเสธ
“คุณย่า ขอบคุณค่ะ”
...
บ่ายวันนั้น สาวใช้สองคนจากคฤหาสน์เก่ามาถึงคฤหาสน์อ่าวจินไห่
“คุณผู้หญิงน้อยคะ คุณนายผู้เฒ่าให้พวกเรามาดูแลคุณ ตอนนี้หิวไหมคะ อยากกินอะไรบอกได้เลย เดี๋ยวฉันไปทำให้ค่ะ”
“คุณผู้หญิงน้อย พักผ่อนบนเตียงเถอะค่ะ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกพวกเราได้ทุกเมื่อ”
“คุณผู้หญิงน้อยอยากดื่มน้ำผลไม้หรือนมคะ”
“คุณผู้หญิงน้อย เอาหมอนรองน่องให้สูงหน่อยนะคะ จะช่วยลดอาการบวมได้”
“รองหลังอีกใบด้วยนะคะ จะได้พิงสบายขึ้น”
“...” จู่ ๆ ก็มีคนคอยปรนนิบัติ เสิ่นชูหรานจึงยังไม่คุ้นชินนัก แต่ในใจก็จดจำความเมตตาของคุณย่าไว้
ถึงจะหย่ากันแล้ว เธอก็ยังคงเคารพคุณย่าราวกับเป็นย่าของตัวเอง
ถึงเวลาอาหารเย็น
เสิ่นชูหรานกินอาหารที่สาวใช้เตรียมไว้ด้วยความเอร็ดอร่อย
ไม่ต้องทำอาหารเอง แค่กินของที่เตรียมไว้ก็สบายจริง ๆ
“คุณผู้หญิงน้อย อาหารถูกปากไหมคะ”
“อร่อยมาก เหนื่อยหน่อยนะคะ”
“ไม่เหนื่อยค่ะ เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว”
ระหว่างพูดคุยกัน ก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู
ลู่เยี่ยนหมิงผลักประตูเดินเข้ามา
เขาร่างสูงสง่า ก้าวเดินฉับไว ทั่วทั้งกายแผ่บรรยากาศทรงอำนาจที่ยากจะมองข้าม ราวกับมีเพลงประกอบตอนเปิดตัวติดตัวมาด้วย
“คุณชาย” สาวใช้รีบกล่าวทักทายด้วยท่าทีเคารพ “รับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”
“ไม่กิน” ลู่เยี่ยนหมิงเดินตรงขึ้นชั้นบน สายตามองไปข้างหน้า ท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์จนผู้คนรู้สึกว่ายากจะเอื้อมถึง
เสิ่นชูหรานไม่ใส่ใจ ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อย
เธอไม่คิดเหมือนกันว่าคืนนี้ลู่เยี่ยนหมิงจะกลับมา
เขาควรอยู่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนผู้หญิงที่ชื่อเหยาหยาไม่ใช่เหรอ กลับมาทำไม เรื่องฉาวได้รับการจัดการแล้วหรือไง
แต่...
กลับมาก็ดี คืนนี้จะได้ให้เขาเซ็นข้อตกลงหย่า
เมื่อกินอิ่มดื่มพอ เสิ่นชูหรานก็พักสักครู่ ก่อนลุกขึ้นเดินไปชั้นบน
“คุณผู้หญิงน้อย ให้ฉันประคองนะคะ”
“ไม่ต้องค่ะ ฉันค่อย ๆ เดินเองได้ ถือว่าออกกำลังกายด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นต้องระวังให้มากนะคะ”
“ค่ะ”
ไม่กี่นาทีต่อมา เสิ่นชูหรานก็กลับถึงห้องตัวเอง หยิบข้อตกลงหย่าขึ้นมา แล้วหันไปหาลู่เยี่ยนหมิง
เธอเดินมาถึงหน้าห้องนอนใหญ่ กำลังจะเคาะประตู ประตูก็เปิดออกจากด้านใน
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันจนเสิ่นชูหรานสะดุ้ง “คุณ...”
เธอเห็นว่าลู่เยี่ยนหมิงยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน ยังคงสวมชุดทางการสีดำ ผมเผ้าเรียบร้อยไร้ที่ติ
“คุณจะออกไปเหรอ”
“ฉันต้องรายงานคุณด้วยหรือไง” น้ำเสียงของลู่เยี่ยนหมิงสงบนิ่ง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาเสียจนน่าหวั่นใจ เขาครองตำแหน่งสูงมานาน จึงแผ่แรงกดดันที่มองไม่เห็นออกมาจากภายในสู่ภายนอก
“ไม่ต้อง” เสิ่นชูหรานไม่สนใจจะรู้ เธอกลอกตาใส่เขา
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องให้เขาเซ็นข้อตกลงหย่า เธอคงไม่เป็นฝ่ายมาหาเขาหรอก
ลู่เยี่ยนหมิงมองเธอนิ่ง ๆ ด้วยสายตาลึกล้ำ สีหน้าอ่านไม่ออก
“งั้นก็หลีกไป”
เสิ่นชูหรานยกมือยื่นข้อตกลงหย่าไปตรงหน้าเขา
“เซ็นชื่อลงไป แล้วฉันจะไป”
ลู่เยี่ยนหมิงไม่แม้แต่จะมอง เขาสะบัดมือซ้าย กระดาษที่มีขอบคมกรีดผ่านแก้มเสิ่นชูหรานพอดี ทิ้งรอยแผลตื้น ๆ ไว้
ข้อตกลงหย่าร่วงลงพื้น
เขาไม่มีคำขอโทษแม้แต่คำเดียว มีเพียงคำเตือนเสียงเข้ม
“เสิ่นชูหราน ฉันจะพูดอีกครั้ง คุณไม่มีสิทธิ์มาคุยเรื่องหย่ากับฉัน”
แก้มของเสิ่นชูหรานแสบจากรอยบาด แต่ก็ยังไม่เจ็บเท่าหัวใจ
ท่าทีเลวร้ายของลู่เยี่ยนหมิงทำร้ายเธออีกครั้ง
เธอโกรธจนแทบระเบิด ไม่คิดจะอดทนอีกต่อไป
“ลู่เยี่ยนหมิง คุณมันสารเลว”
“คนที่นอกใจคือคุณ คนที่ไม่ให้เกียรติชีวิตแต่งงานก็คุณเหมือนกัน คุณมีสิทธิ์อะไรมายืนบนจุดสูงส่งทางศีลธรรมแล้วเตือนฉัน ฉันทำอะไรผิดหรือไง”
“ฉันมันสารเลว แล้วมันขัดขวางที่คุณแต่งงานกับฉันหรือไง คุณเป็นคนเลือกทางนี้เอง ต่อให้ต้องคุกเข่าก็ต้องเดินไปให้สุด” น้ำเสียงของลู่เยี่ยนหมิงโหดร้ายไร้เมตตา ไม่เหลือเยื่อใยแม้แต่น้อย
ดวงตาของเสิ่นชูหรานแดงก่ำ ลำคอเจ็บตึง เธอกล่าวตัดพ้อด้วยหัวใจที่แตกสลาย น้ำเสียงสั่นเครือ “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการแต่งงานกับคุณ”
ความจริงอันเจ็บปวดและบทเรียนที่ได้รับทำให้เธอเสียใจจนอยากย้อนเวลากลับไป
ถ้าเวลาไหลย้อนกลับได้ เธอจะไม่มีวันให้ความรักกับผู้ชายมาเป็นอันดับแรก
ลู่เยี่ยนหมิงไม่สะทกสะท้าน แม้แต่เปลือกตายังไม่ยกขึ้น
“ตอนนี้เพิ่งรู้สึกเสียใจเหรอ สายไปแล้ว”
“...”
เห็นลู่เยี่ยนหมิงกำลังจะจากไป เสิ่นชูหรานไม่ยอมแพ้ จึงยื่นมือขวางเขาไว้
“ต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมเซ็น ยอมหย่ากับฉัน”
ลู่เยี่ยนหมิงเหลือบมองเธอ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชาเพียงสองคำ “เป็นหม้าย”
ใบหน้าของเสิ่นชูหรานซีดเผือด หัวใจราวกับถูกมีดกรีด
ความหมายของเขาคือ เธอต้องตายเท่านั้นถึงจะหลุดพ้นจากชีวิตแต่งงานไร้รักนี้ได้
ใจโหดเหี้ยมเหลือเกิน
น้ำตาเอ่อทะลักออกมา พร้อมความเกลียดชังอันเด็ดขาด
เสิ่นชูหรานกุมท้อง พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดจากการหดรัดตัวของมดลูก
“ตอนนี้ฉันท้องลูกของคุณอยู่ แต่คุณกลับแช่งให้ฉันตาย”
“ถึงคุณจะไม่เหลือความรู้สึกให้ฉันแม้แต่น้อย แต่เด็กก็ไม่รู้อะไรด้วย”
“ลู่เยี่ยนหมิง คุณไม่คู่ควรจะเป็นสามี ไม่คู่ควรจะเป็นพ่อ ไสหัวไป ฉันไม่อยากเจอคุณอีกตลอดชีวิต และคุณก็อย่าคิดว่าจะได้เจอลูก”
ลู่เยี่ยนหมิงขมวดคิ้วแน่น สีหน้ามืดครึ้มชวนให้หวาดกลัว
เธอด่าจนติดใจแล้วหรือไง
เมื่อวานที่คฤหาสน์เก่าเธอด่าเขา เขายังอดทนไม่เอาเรื่อง
ไม่เพียงไม่สำนึก กลับยิ่งได้คืบจะเอาศอก ด่าทอได้ร้ายแรงกว่าเดิม
“เสิ่นชูหราน คุณควรถอนคำพูดเมื่อครู่เสีย”
เสิ่นชูหรานไม่ยอมถอย เธอฉีกข้อตกลงหย่าทิ้งทันที แล้วปาใส่หน้าลู่เยี่ยนหมิง
“ไม่หย่าใช่ไหม ได้ งั้นเหยาหยาที่คุณรัก ก็ต้องเป็นหนูสกปรกในท่อระบายน้ำไปตลอดชีวิต เป็นเมียน้อยที่เชิดหน้าชูตาไม่ได้ ใคร ๆ ก็รุมประณาม และถูกฉันเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้า”
พอได้ยินเช่นนั้น ลู่เยี่ยนหมิงก็เดือดดาล เส้นเลือดขมับทั้งสองข้างปูดโปน
เขาก้าวเข้ามา บีบคอเสิ่นชูหรานอย่างแรง สีหน้าเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความดุร้าย
“เหยาหยาไม่ใช่เมียน้อย!”
เสิ่นชูหรานหายใจไม่ออก เธอขมวดคิ้วด้วยความทรมาน สีหน้าเจ็บปวด
ความเจ็บจากการหดรัดตัวของมดลูกชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของเธอซีดลงทุกที แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมอ้อนวอนขอชีวิต
เมื่อเรี่ยวแรงหมดสิ้น ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ เธอหมดสติไป
“...” รูม่านตาของลู่เยี่ยนหมิงหดวูบ สายตาตกลงบนท้องของเสิ่นชูหราน ราวกับมีบางอย่างเฉือนผ่านหัวใจเขาเบา ๆ
เขารีบประคองเธอไว้แน่นด้วยสองมือ ไม่ปล่อยให้ร่างของเธอร่วงลงพื้นจริง ๆ
“เสิ่นชูหราน ตื่นสิ อย่ามาเล่นละครไร้สาระแบบนี้”
เสิ่นชูหรานไม่ตอบสนอง ยังคงหมดสติ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตา
ลู่เยี่ยนหมิงตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ใจพลันกระสับกระส่ายขึ้นมาชั่วขณะ เขารีบอุ้มเธอมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล