ตอนที่ 15 ก็ยังเป็นพรสวรรค์อยู่ดี!!!
......
“จางฮั่นชิง ขั้นหล่อกายชั้นเจ็ด”
จางฮั่นชิงเดินขึ้นสังเวียนอย่างช้า ๆ รูปร่างของเขาใหญ่โตดุจภูเขาลูกย่อม ทุกย่างก้าวทำให้สังเวียนสั่นสะเทือน
“เฉินยวี่ ขั้นหล่อกายชั้นสาม”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินยวี่เลือนหายไปไม่น้อย ระดับต่างกันถึงสี่ขั้น สมรรถภาพทางกายของทั้งคู่ห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว
แม้จะคัดลอกพรสวรรค์จากอานปี้เซิงไม่ได้ แต่จางฮั่นชิงคนนี้ย่อมต้องมีจุดเด่นเหนือคนทั่วไป
“ฮึบ! ฮึบ! ฮึบ!”
อาวุธที่จางฮั่นชิงใช้คือขวานด้ามยาว ทุกครั้งที่เหวี่ยง เสียงหวีดหวิวก็ดังขึ้นเป็นระลอก
“เตรียมตัว......สู้!”
ตูม!
สิ้นเสียง ขวานไม้ก็ฟันลงมาจากเหนือศีรษะในทันที
เฉินยวี่ก้าวไปข้างหน้า แทงใส่จุดที่พลังของขวานไม้อ่อนที่สุดได้อย่างแม่นยำ ทว่าพลังของขวานไม้ลดลงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกดทับลงบนดาบไม้โดยตรง
ปัง!
ไม่มีการยื้อกันแม้แต่น้อย แรงมหาศาลถาโถมเข้ามา เฉินยวี่รู้สึกถึงเลือดลมที่พลุ่งพล่านในฉับพลัน จึงต้องถอยกรูดไปจนถึงขอบสังเวียน
“แรงมหาศาลจริง ๆ!”
เฉินยวี่ตกใจอยู่ในใจ เขาไม่มีทางรับมือกับพลังของอีกฝ่ายตรง ๆ ได้เลย
การใช้แรงน้อยเอาชนะแรงมากนั้น เงื่อนไขคือเราต้องมีแรงสักสี่ตำลึงเสียก่อน
“รับไว้ได้ด้วยเหรอ?”
จางฮั่นชิงประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้หยุดมือ เขาก้าวเพียงสองก้าวก็เข้าประชิดเฉินยวี่ แล้วฟันขวานลงมาอีกครั้ง
เซี่ยเยว่ฟู่ ขั้นชำนาญ!
ตอนนี้เฉินยวี่ถูกบีบจนถึงมุมสังเวียน ไม่มีที่ให้หลบหรือหลีกเลี่ยงอีกแล้ว