ตอนที่ 7 สองกฎเหล็กของการคัดลอกพรสวรรค์
......
“คุณอยากสู้กับผมเป็นรอบที่สองเหรอ”
เฉินยวี่เดินมาหยุดตรงหน้าหวังเชียนจวิน สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้เขาจงใจประมือกับหวังเชียนจวินเพื่อคัดลอกพรสวรรค์ และก็ได้รากกระดูกยุทธ์ระดับอี๋มาจริง ๆ
ไม่คิดเลยว่าหวังเชียนจวินจะกลับเป็นฝ่ายไม่พอใจเสียเอง
“ทำไมล่ะ คลั่งยุทธ์แล้วยังเบื่อการต่อสู้อีกเหรอ” หวังเชียนจวินหยิบดาบไม้จากคลังอาวุธที่อยู่ข้าง ๆ แล้วโยนให้เฉินยวี่
ขณะเดียวกัน เขาก็หยิบทวนไม้ขึ้นมา เขย่าเบา ๆ สองสามที สีหน้าดูไม่ค่อยพอใจนัก
หลังการต่อสู้เมื่อวาน เรื่องที่เฉินยวี่เป็นคนคลั่งยุทธ์ก็แพร่ไปทั่วชั้นเรียนยุทธ์แล้ว
ถึงกับหมดสติไป แต่บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มพึงพอใจหลังการต่อสู้อยู่เลย ถ้าไม่ใช่คนคลั่งยุทธ์แล้วจะเป็นอะไรได้อีก!
“คนคลั่งยุทธ์...ย่อมไม่กลัวการต่อสู้อยู่แล้ว” เฉินยวี่ยื่นมือขวาออกไป คว้าด้ามดาบไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะแสยะยิ้ม
“ยิ่งสู้เยอะก็ยิ่งดี!”
เขารู้ว่าภาพลักษณ์คนคลั่งยุทธ์ที่ตั้งใจสร้างขึ้นเริ่มได้ผลแล้ว
จากนี้ไปก็แค่รักษาภาพลักษณ์นี้ไว้ก็พอ
การเผชิญหน้าของทั้งสองย่อมดึงดูดนักเรียนคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนยุทธ์ให้มามุงดูอีกครั้ง
“เฉินยวี่อีกแล้ว หมอนี่คลั่งยุทธ์จริง ๆ เมื่อวานเพิ่งแพ้ไป วันนี้ก็ยังตามตื๊อหวังเชียนจวินไม่เลิก อย่างกับแผ่นแปะหนังหมาแน่ะ”
“เฮอะ ฉันว่าแค่หน้าหนาแพ้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ยังกล้าไปขอประมือกับหวังเชียนจวินอีก ไม่อายบ้างหรือไง!”
“ฝีมือต่างกันขนาดนี้ ผลแพ้ชนะไม่มีอะไรให้ลุ้น น่าเบื่อ”
เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังเข้าหู ส่วนใหญ่กำลังเยาะเย้ยเฉินยวี่ที่ไม่รู้จักประมาณตน
แต่เขาไม่ใส่ใจเลย
ศักดิ์ศรีมีประโยชน์อะไร!
ปัง!
เขาก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว ระยะห่างสิบเมตรก็ผ่านไปแทบจะในพริบตา
เฉินยวี่เลือกบุกก่อน ดาบอัสนีสุดขั้วขั้นบรรลุผลสมบูรณ์รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ฟันเข้าใส่หวังเชียนจวินที่มีสีหน้าเรียบเฉย
“ฟึ่บ~”
หวังเชียนจวินไม่ยอมเป็นรอง ทวนยาวในมือเคลื่อนไหวกว้างขวาง ทรงพลังน่าเกรงขาม
วิชาทวนพลาดุจทัพ!