ว่าที่คู่หมั้น
ร่างของฉู่ฝานแข็งทื่อไปชั่วขณะจนแทบสังเกตไม่เห็น เขามองไปทางซูหว่าน ฝ่ายหลังหลบสายตาของเขา
"งั้นเหรอ" น้ำเสียงของฉู่ฝานไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ "ยินดีด้วย"
"ใครต้องการให้ยินดี!" เด็กสาวชุดแดงร้องเสียงแหลม "ขยะอย่างแก นึกว่ามีค่าพอจะพูดกับพวกเราเหรอ?"
"ฉันบอกให้รู้แล้วกัน รีบ ๆ คุกเข่าขอโทษคุณชายจางซะ แล้วไปมอบตัวกับตำรวจเอง บางทีอาจจะติดคุกน้อยลงอีกสองสามปี!"
"พี่หง พอเถอะ" ในที่สุดซูหว่านก็เอ่ยปาก น้ำเสียงอ่อนล้า "ปล่อยเขาไปเถอะ"
"ไป? หว่านหว่าน เธอจะปล่อยเขาไปได้ยังไง?" เด็กสาวผมสั้นท้วงอย่างไม่พอใจ พลางวางมาดกร่าง "มันทำจางฮ่าวเจ็บขนาดนี้ ต้องแจ้งความ!"
"ฉันบอกว่า ปล่อยเขาไป" ซูหว่านขึ้นเสียงสูงขึ้นแปดองศา แฝงไว้ด้วยอำนาจที่มิอาจโต้แย้งได้
เพื่อนสาวกลุ่มนั้นต่างพากันอึ้ง พวกเธอไม่เคยเห็นซูหว่านเป็นแบบนี้มาก่อน
ฉู่ฝานมองซูหว่านอย่างลึกซึ้ง ในแววตานั้นเต็มไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อนมากมาย สุดท้ายล้วนกลายเป็นความมืดมิดอันสงัดเงียบ
เขาหมุนตัวจากไป ครั้งนี้ไม่หันกลับมามองอีก
ในทางเดินเงียบสงัดลง เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบาของจางฮ่าว
"ซูหว่าน เธอบ้าไปแล้วเหรอ?" เด็กสาวชุดแดงไม่อยากเชื่อ "เธอปล่อยเขาไปเนี่ยนะ?"
ซูหว่านไม่ตอบ เพียงแต่ย่อตัวลง หยิบกระดาษทิชชู่ออกจากกระเป๋า ตั้งใจจะช่วยเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าให้จางฮ่าว
"อย่ามาแตะต้องฉัน!" จู่ ๆ จางฮ่าวก็ร้องเสียงแหลม ผลักเธอออกไปสุดแรง "ไปให้พ้น! พวกเธอไปให้พ้น!"
ซูหว่านล้มลงนั่งก้นกระแทกพื้น ตะลึงมองชายตรงหน้าที่บัดนี้มีใบหน้าบิดเบี้ยวดุร้าย
นี่คือจางฮ่าวคนที่อ่อนโยนสุภาพเรียบร้อย คอยเอาใจเธอทุกอย่างคนนั้นจริงหรือ?