หลายวันต่อมา
ผู้ช่วยพิเศษฟางถือเอกสารที่ต้องลงนามในวันนี้เดินเข้าไปในห้องทำงานของประธาน
“ประธานเพยครับ”
“สืบได้แล้วหรือ?”
สายตาของเพยอวี่จับจ้องอยู่ที่เอกสาร เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองผู้ช่วยฟาง
“สืบได้แล้วก็พูดมา”
ผู้ช่วยฟางพินิจสีหน้าของเพยอวี่ ก่อนเอ่ยอย่างลังเลว่า “เป็น...คุณเฉียวหวั่นครับ”
สีหน้าของเพยอวี่พลันเคร่งขรึม บรรยากาศทั่วทั้งห้องทำงานดูราวกับลดฮวบลงในชั่วพริบตา จนแทบหายใจไม่ออก
“หลักฐานล่ะ?”
ผู้ช่วยฟางวางแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะ ก้มหน้ารายงานว่า “ผมตรวจสอบกล้องวงจรปิดตามถนนใกล้บ้านเก่า แล้วพบภาพคุณเฉียวหวั่นไปหาคุณพ่อเฒ่าครับ วันนั้นเธอถึงกับเรียกแท็กซี่ แต่งตัวก็เรียบง่าย แถมไม่ได้เข้าไปในบ้านเก่าด้วย เป็นคุณพ่อเฒ่าที่ออกจากบ้านมาก่อน แล้วเธอถึงเข้าไปขวาง...”
แม้ผู้ช่วยฟางไม่พูดต่อ เพยอวี่ก็พอจะเดาเรื่องที่เหลือออก
เพยอวี่จึงไม่ถามอะไรอีก เพียงอ่านเอกสารที่ต้องเซ็นจนจบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ลงนามอย่างรวดเร็ว แล้วโบกมือให้ผู้ช่วยฟางออกไป
ทันทีที่ผู้ช่วยฟางออกไป เพยอวี่ก็เสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ แล้วเปิดไฟล์วิดีโอ
ช่วงต้นของวิดีโอ ในภาพมีเพียงเฉียวหวั่นคนเดียว
ใต้กล้องวงจรปิด เฉียวหวั่นสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกระโปรงยีนส์เรียบง่าย ทั้งยังสวมหมวกปีกกว้างกับแว่นกันแดด เธอก้มหน้าเล่นโทรศัพท์พลางเหลือบมองไปทางบ้านเก่าเป็นระยะ
เพยอวี่เปิดวิดีโอด้วยความเร็วสิบหกเท่า เวลาผ่านไปเจ็ดแปดนาที ในที่สุดรถของคุณพ่อเฒ่าเพยก็ปรากฏขึ้นในภาพ