เฮ่อหลิ่นไม่รู้เลยว่า ระหว่างทางที่เขามุ่งหน้าไปสนามแข่งรถ ฉู่เหยากลับถูกอันธพาลกลุ่มหนึ่งดักอยู่ในตรอก
“โอ้โฮ! ตั้งแต่เมื่อไหร่แถวนี้มีสาวสวยมาอยู่ด้วยล่ะ? อย่าเพิ่งรีบไปสิ มาเล่นกับพวกพี่หน่อยไหม?”
ตอนถูกอันธพาลเจ็ดแปดคนล้อมอยู่ในตรอกตัน ฉู่เหยาก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ
พวกอันธพาลเห็นท่าทางของเธอ คิดว่าเธอกลัวจนทำอะไรไม่ถูก จึงหัวเราะครืนกันทันที
“ไม่ต้องมองหาแล้ว แถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด ต่อให้ตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครช่วยหรอก!”
“ฉันว่านะ เลิกดิ้นรนเถอะ อยู่เล่นกับพวกเราสักวันหนึ่งคืน ถ้าทำให้พวกพี่พอใจได้ เดี๋ยวก็ปล่อยเธอไปเอง...”
“วันหนึ่งคืนเหรอ?” ฉู่เหยาถามย้อน ก่อนแค่นหัวเราะ “ฉันกลัวว่าพวกนายจะทนไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ”
ตรอกเปลี่ยวเช่นนี้มักมีข้าวของที่ไม่มีใครต้องการกองทิ้งไว้มากมาย ตอนฉู่เหยาตรวจดูแล้วว่าแถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด เธอก็เลือกอาวุธที่เหมาะมือเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
ระหว่างที่พวกอันธพาลส่งเสียงโห่แซว เธอถอดนาฬิกาข้อมือออกแล้วสวมครอบสันมือไว้
เมื่อหัวหน้าแก๊งได้สติและรู้ตัวว่าเธอกำลังดูถูกพวกเขา หมัดของฉู่เหยาก็ซัดเข้าใส่ใบหน้าของเขาพอดี
นาฬิกาประดับเพชรเม็ดเล็กทำให้ใบหน้าเขาเลือดอาบในพริบตา
ที่สำคัญคือหมัดของฉู่เหยาทั้งเร็วทั้งหนัก ราวกับผ่านการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ!
หมัดเดียวก็ทำให้หัวหน้าแก๊งเลือดกำเดาพุ่ง ล้มลงไปกองกับพื้น
อันธพาลที่เหลือชะงักงันกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน พวกเขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ฉู่เหยาพร้อมกัน