กู้เยี่ยนโจวรออยู่ครู่หนึ่ง ทางฝั่ง “น้องกระต่ายนุ่ม” ก็ส่งภาพพื้นสีน้ำเงิน ตัวอักษรสีขาว พร้อมภาพตำรวจตัวจิ๋วสไตล์การ์ตูนมาให้
บนภาพเขียนว่า “รู้จักเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตแล้วขอเลขบัญชีธนาคารหรือข้อมูลส่วนตัว ล้วนเป็นมิจฉาชีพ”
“คุณจะทำอะไรน่ะ? เงินในบัญชีธนาคารของฉันเอาไปซื้อกระโปรงสวย ๆ หมดแล้วนะ! ไม่มีเงินให้คุณโอนหนีไปหรอก!”
“ฉันมีสำนึกเรื่องป้องกันมิจฉาชีพสูงมาก!”
กู้เยี่ยนโจว “……”
คนที่โดน “มิจฉาชีพ” หลอกมาตลอดช่วงนี้ น่าจะเป็นเขาต่างหากไม่ใช่หรือไง?
เมื่อกู้เยี่ยนโจวคิดขึ้นมาเช่นนี้ ใบหน้าของฉู่เหยาก็พลันผุดขึ้นในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อนึกถึงคำว่า “งานพาร์ตไทม์หลอกลวงทางโทรศัพท์” ที่เธอเคยพูด มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
น่าจะพาเจ้าคนโง่นั่นมาดูผลงานของอีกฝ่ายเสียจริง ๆ
“ขอเลขบัญชีเพราะจะโอนเงินให้คุณก้อนหนึ่ง รับเงินแล้วก็อย่าติดต่อกันอีก”
“คุณจะเลิกกับฉันเหรอ? ฉันไม่ยอมนะ!”
หลังจาก “น้องกระต่ายนุ่ม” ปฏิเสธ อีกฝ่ายก็รีบถามต่อทันที
“ทำไมคุณถึงจะเลิกกับฉันล่ะ? ก่อนหน้านี้เรายังดี ๆ กันอยู่เลย! ชุดนอนที่ฉันซื้อมายังไม่ได้ใส่ให้คุณดูเลยนะ……”
กู้เยี่ยนโจวนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ขึ้นมา จึงกระแอมเบา ๆ ทีหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกผิดราวกับเป็นคนที่หลอกให้รักแล้วทอดทิ้ง
แต่ถึงอย่างไร เรื่องบนโลกออนไลน์ก็เชื่อถือไม่ได้ กู้เยี่ยนโจวจึงยังคงทำใจแข็งตอบข้อความกลับไป
“ผมมีผู้หญิงที่ชอบแล้ว เธอค่อนข้างเอาแต่ใจ ถ้ารู้ว่าผมยังคุยกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ ต้องมาโวยวายใส่ผมแน่”
“คุณเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นจริง ๆ ด้วย! ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง สวยเท่าฉันไหม?”