「เธอจับได้อะไร?」
เฮ่อหลิ่นเห็นฉู่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง จึงฉวยกระดาษในมือเธอมา
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของฉู่เหยาก็สั่นขึ้นมา
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเห็นข้อความที่มู่หยุนเฉิงส่งมา
「พนันกันไหม? มาดูกันว่าหลังจากเธอดื่มแก้วนั้นแล้ว ระหว่างทางกลับอาหลิ่นจะทำอะไรเกินเลยหรือเปล่า ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลย ก็ถือว่าเธอชนะ วันนี้ฉันยังมีของรางวัลเป็นอัญมณีสีชมพูอีกเม็ด จะเก็บไว้ให้เธอคนเดียว แต่ถ้าเธอแพ้ ก็มาเป็นแบบให้ฉันที่ห้องวาดภาพหนึ่งเดือน」
ฉู่เหยาเพิ่งอ่านข้อความจบ เฮ่อหลิ่นก็จ้องกระดาษในมือแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า 「หมอนั่นจงใจหรือเปล่า? ทั้งที่รู้ว่าเธอดื่มแค่แก้วเดียวก็ล้มแล้ว! เราสลับกันเถอะ…」
「ไม่ต้องหรอก ที่ฉันดื่มไม่เก่งก็เพราะตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยดื่มเหล้าเลย อยากลองดูว่าฝึกแล้วจะดื่มเก่งขึ้นได้ไหม อีกอย่าง ต่อให้ฉันเมา คุณก็คงพาฉันกลับอยู่แล้วใช่ไหม?」
ท่าทีสงบนิ่งของฉู่เหยาทำให้เฮ่อหลิ่นลืมคัดค้านไปชั่วขณะ
ระหว่างที่เขากำลังเหม่อ ฉู่เหยาก็ถือกระดาษแผ่นนั้นขึ้นเวที รับชาลองไอส์แลนด์เย็นหนึ่งแก้วจากพนักงาน แล้วดื่มรวดเดียวหมด
ทว่าเจ้าชาลองไอส์แลนด์เย็นที่ว่านี้กลับไม่ใช่เหล้า แต่เป็นชาดำเย็นใส่น้ำแข็งหนึ่งแก้ว
แต่ภายใต้แสงไฟสลัวในบาร์ เฮ่อหลิ่นที่อยู่ข้างล่างเวทีจะมองออกได้อย่างไรว่ามันต่างกันตรงไหน
ตอนฉู่เหยาเดินลงจากเวที เฮ่อหลิ่นยังเป็นห่วงจนรีบเข้าไปประคองเธอไว้ แล้วถามย้ำว่า 「ทำไมดื่มเร็วขนาดนั้น? ไม่สบายหรือเปล่า?」
พอฉู่เหยาส่ายหน้า เขาถึงค่อยโล่งใจ ก่อนประคองเธอไปนั่งตรงโซฟาในบริเวณที่นั่งเป็นชุด