ทางเหอหมินพอรู้ว่าเฮ่อหลิ่นตามหาเธอ ก็รีบเพิ่มเขาเป็นเพื่อนทันที
หอพักหญิงเองก็มีกลุ่มแชตด้วย เฮ่อหลิ่นเพิ่งมาถึงใต้ตึกหอพักได้ไม่นาน เหอหมินก็เห็นคนในกลุ่มพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เพียงแต่เพราะเคยทำให้ฉู่เหยาไม่พอใจ จึงไม่กล้าวิ่งลงไปหาเรื่องคุณชายใหญ่คนนี้
ตอนนี้เฮ่อหลิ่นเป็นฝ่ายเจาะจงเรียกหาเธอ เธอจึงรีบวิ่งลงไปอย่างกระตือรือร้น
“คุณชายเหอ ตามหาฉันเหรอคะ?”
ตอนเหอหมินวิ่งเหยาะ ๆ มาหาเฮ่อหลิ่น เธอยังชนสวี่เอินโยวเข้าอีกที พลางนึกหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเกะกะไปหมด
สวี่เอินโยวถูกชนจนต้องกุมแขน ถอยไปหลายก้าว สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ดูท่าเฮ่อหลิ่นจะไม่ไว้ใจเธอจริง ๆ...
ราวกับยืนยันความคิดของสวี่เอินโยว วินาทีถัดมาเฮ่อหลิ่นก็ถามเหอหมินอย่างไม่อ้อมค้อม “ฉู่เหยายังไม่กลับหอเหรอ?”
เหอหมิน “...”
เมื่อกี้เธอคาดหวังอะไรอยู่กันแน่?
“ใช่ค่ะ ฉู่เหยายังไม่กลับมา”
“ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“น่าจะออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วค่ะ? พวกเรากลับหอมานอนกลางวันตอนเที่ยง พอเรียนเสร็จกลับมาอีกทีก็ยังไม่เห็นเธอเลย”
พอได้ยินคำตอบของเหอหมิน เฮ่อหลิ่นก็หุบยิ้มอย่างผิดหวัง ก่อนโบกมือให้เธอ “โอเค เข้าใจแล้ว ตอนเธอกลับหอช่วยบอกฉันด้วย”
เหอหมินรีบรับปากรัว ๆ “คุณชายเหอไม่ต้องห่วงค่ะ พอเหยาเหยากลับมา ฉันจะบอกคุณทันที!”
พูดจบ เหอหมินก็เหลือบมองสวี่เอินโยวอย่างได้ใจ ก่อนเดินขึ้นตึกไปอย่างอารมณ์ดี
สวี่เอินโยวแอบด่าอีกฝ่ายว่าโง่ แล้วมองเฮ่อหลิ่นขึ้นรถสปอร์ตไป แววตาวูบไหว