พูดถึงตรงนี้ มู่หยุนเฉิงก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาอีกครั้ง “แต่ถ้าคุณอยากดูว่าเขาฝ่าด่านต่าง ๆ มาได้ยังไง ฉันพาคุณไปที่หนึ่งได้นะ…”
ฉู่เหยามองประตูห้องพักผ่อนโดยไม่รู้ตัว มู่หยุนเฉิงยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสองสามครั้ง
ชั้นหนังสือในห้องพักผ่อนค่อย ๆ เคลื่อนออก เผยให้เห็นประตูลับด้านหลัง ขณะเดียวกัน ประตูหลักด้านในห้องพักผ่อนก็มีประตูกั้นเลื่อนออกมาขวางดังแกร๊ก แล้วล็อกตาย
“ระบบของประตูสองบานนี้เชื่อมถึงกัน พอประตูลับเปิด ประตูหลักก็เปิดไม่ได้ เป็นแค่เกมในงานเลี้ยงเอง คงไม่ถึงกับทำให้คุณต้องรีบร้อนบุกออกไปหรอกใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่เหยาจึงจำใจเดินตามมู่หยุนเฉิงเข้าไปในห้องลับด้านหลังห้องพักผ่อน
พอเข้าไป เธอก็เห็นจอขนาดใหญ่กินพื้นที่เต็มผนังด้านหนึ่ง ภาพจากกล้องวงจรปิดหลายจุดถูกแบ่งเป็นช่องเล็กช่องน้อย เรียงกันแน่นเต็มจอ คอยจับตาดูทุกซอกทุกมุมของบาร์แบบเรียลไทม์
แต่ไม่นานเธอก็พบว่าที่นี่ไม่มีภาพจากห้องลับก่อนหน้านั้นอยู่เลย
ตอนอยู่ในห้องลับก่อนหน้า ฉู่เหยาให้ 008 สแกนดูแล้ว จึงรู้ว่ากล้องวงจรปิดตรงหน้าเมื่อนับรวมกันยังมีไม่มากเท่าห้องลับห้องนั้นด้วยซ้ำ
ไม่น่าแปลกใจที่มู่หยุนเฉิงไม่กล้าให้เธอเห็น
ติดตั้งกล้องวงจรปิดไม่กี่ตัวในบริเวณหนึ่งก็เพื่อความปลอดภัย แต่ถ้าติดตั้งหลายร้อยตัวก็ดูวิปริตไปหน่อย…
ฉู่เหยาคิดเช่นนั้น สีหน้ากลับแสดงความประหลาดใจ เธอขมวดคิ้วถามว่า “พาฉันมาที่นี่ทำไม?”
“เมื่อกี้ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? จะให้คุณดูว่าเฮ่อหลิ่นฝ่าด่านต่าง ๆ ยังไง…”